II FSK 44/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Chmielecki, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Zakładów Mechanicznych "P." sp. z o. o. w I. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 1431/05 w sprawie ze skargi Zakładów Mechanicznych "P." sp. z o. o. w I. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 9 czerwca 2005 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę kasacyjną. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 października 2005 r. /I SA/Gl 1431/05/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Zakładów Mechanicznych "P." sp. z o. o. w I. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 9 czerwca 2005 r., (...), w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że skuteczne wniesienie skargi na wynik kontroli uzależnione jest od spełnienia przesłanki w postaci stwierdzenia w nim lub uznania - w związku z wytknięciem określonej kategorii nieprawidłowości - odnoszącego się do konkretnego podmiotu obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. z przepisów prawa materialnego, bowiem tylko prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wynik kontroli nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków, stwierdza jedynie nieprawidłowości w zakresie stosowania ustawy o rachunkowości oraz zawiera ustalenia i wnioski dotyczące ich usunięcia. Zaskarżony akt administracyjny nie wykracza poza granice art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej i wskazuje wyłącznie określone ustalenia faktyczne, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju wynik kontroli, zgodnie z pkt 1 tezy uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r., FPS 13/00, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego skarga inicjująca postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 2. W skardze kasacyjnej złożonej przez swego pełnomocnika - radcę prawnego Sławomira A. - Zakłady Mechaniczne "P." sp. z o. o. w I. wniosły o zmianę zaskarżonego postanowienia, zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż naruszenie wskazanego przepisu sprowadza się do tezy niezgodnej ze stanem faktycznym, iż zaskarżony wynik kontroli "nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków", bowiem zaskarżony wynik kontroli zawiera cały szereg obowiązków nałożonych na skarżącego i ponad wszelką wątpliwość nie są to "ustalenia i wnioski dotyczące ich usunięcia". W ocenie strony dalsza polemika z zaskarżonym postanowieniem nie jest możliwa, gdyż zawiera ono jedynie same ogólniki i zwroty ustawowe. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, wskazując, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej, bowiem przepis ten nie odnosi się do postępowań prowadzonych przed sądami administracyjnymi. Organ podziela nadto stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżony wynik nie nakładał na kontrolowanego żadnych obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego, lecz stwierdzał jedynie nieprawidłowości w zakresie stosowania ustawy o rachunkowości, która nie jest przepisem prawa materialnego, oraz zawierał ustalenia i wnioski dotyczące ich usunięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna skarżącej spółki w żadnym razie nie może być uwzględniona. W świetle treści przepisu art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast w myśl art. 176 powyższej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 omawianej ustawy stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Zatem do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. Oceniając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie należy zauważyć, iż została ona sporządzona w sposób niestaranny. O tym świadczy nie tylko wskazanie, iż jest ona kierowana do Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, ale też to, że jest wnoszona w imieniu powoda. Nadto wniosek skargi kasacyjnej nie został sformułowany w sposób prawidłowy, gdyż skarżąca strona domaga się jedynie zmiany zaskarżonego postanowienia, a nie określa kierunku i zakresu tej zmiany. Przy czym właściwym wnioskiem kasacyjnym jest żądanie jedynie uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Natomiast wskazana podstawa kasacyjna jest oczywiście błędna, wskazany bowiem przez stronę skarżącą przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej nie ma charakteru przepisu prawa materialnego, lecz procesowy i w żadnym przypadku nie mógł być naruszony przez Sąd I instancji, gdyż stosował go wyłącznie organ kontroli skarbowej. W takiej sytuacji skarga kasacyjna powinna zawierać zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Poza tym uzasadnienie skargi kasacyjnej jest ogólnikowe i nie zawiera rozwinięcia zarzutu skargi kasacyjnej. Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.