II FSK 870/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.) Sędzia WSA (del.) Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Bd 745/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 września 2024 r. nr 0401-IOD1.4100.8.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 19 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 745/24 oddalający skargę P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 września 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2020r. Wymieniony wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm., zwanej dalej "u.p.d.o.p."), poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów skarżącego wydatki na usługi doradcze wynikające z faktur wystawionych w 2020 r. przez R.M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. W związku z powyższym Skarżący wniósł na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej "p.p.s.a."), wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Skarżąca twierdzi, że prowadzenie i reprezentowanie spółki nie obejmuje świadczenia usług doradczych, przy czym jako usługi doradcze wykonywane przez R.M. na rzecz skarżącej wskazano: monitorowanie rozwiązań technicznych i technologicznych w recyklingu odpadów w celu uzyskania poprawy efektywności energetycznej, oceny projektów, konsultacji technicznych, spotkań w zakresie marketingu biznesowego, przygotowań do spotkań biznesowych, analiz opłacalności projektów, analiz zmian organizacyjno-kadrowych, analiz rynków zagranicznych (Chiny) pod kątem zakupu technologii, analiz rynków zagranicznych (Unia Europejska) pod kątem sprzedaży surowców, odbytych wideokonferencji biznesowych, analiz organizacji transportu i logistyki, monitorowania zmian w ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, monitorowania zmian w ustawie o odpadach, uzyskiwania oraz analizowania i opiniowania ofert pod konkretne rozwiązania techniczne i technologiczne, wyszczególnionych w zestawieniach do faktur z 2020 r. Spółka przytacza więc argumentację podnoszoną już na etapie postępowania podatkowego. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że czynności te mieszczą się w zakresie obowiązków prezesa zarządu spółki. Nie może zatem Skarżąca zaliczać w ciężar kosztów uzyskania przychodu wydatków za pracę wykonywaną w ramach obowiązków prezesa zarządu, jak i w ramach zawartej ze spółką umowy o stałe świadczenie usług. Nie jest możliwe podwójne obciążanie kosztów uzyskania przychodów z tego samego tytułu. Podzielając argumentację Sądu pierwszej instancji w zakresie pokrywania się czynności doradczych z obowiązkami prezesa zarządu Skarżącej, NSA odstąpi od ich powtórnego przytaczania. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Sąd pierwszej instancji nie kwestionuje możliwości zakupu przez Skarżącą usług doradczych w ogóle, stwierdził jedynie, że nie można doradzać "samemu sobie". Z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby za dopuszczalną uznać sytuację, w której R.M., jako indywidualny podmiot prowadzący działalność gospodarczą doradzałby R.M., jako prezesowi zarządu spółki. Konsekwencją powyższego jest wniosek, że poniesiony przez Skarżącą wydatek nie spełnia warunków o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Kosztami uzyskania przychodów są bowiem koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację przedstawioną w zaskarżonym wyroku, w którym zakwestionowano celowość ponoszenia spornych wydatków. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Biorąc pod uwagę przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.