II FZ 1594/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 892/13 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 9 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 892/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. P. (dalej: podatnik, wnioskodawca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. W uzasadnieniu Sąd podał, iż podatnik nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się niemal wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bez podania konkretnych okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Podatnik ogólnikowo i lakonicznie wskazał jedynie na możliwość wystąpienia utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej. Sąd zauważył, że do wniosku nie załączono przy tym żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie przewidywanych przez wnioskodawcę skutków wykonania zaskarżonej decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik wnosząc o jego uchylenie podniósł, że szkoda w majątku jego firmy już powstała, a następstwem dalszego prowadzenia egzekucji będzie jedynie jej ciągłe powiększanie. Podatnik wskazał, że zaskarżona decyzja ma charakter bezprawny, gdyż utrzymywała w mocy decyzje organu I instancji, które zostały wydane z naruszeniem prawa i tym samym nie mogły stanowić podstawy do egzekucji. Wnioskodawca dodał, że wysokość egzekwowanej wobec niego kwoty stanowi dla działalności gospodarczej obciążenie, które nie tylko może zniweczyć prowadzone inwestycje, ale również doprowadzić do zaprzestania prowadzenia określonego zakresu działalności gospodarczej wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: np. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Ogólnikowe wskazanie, że egzekucja może przyczynić się do wystąpienia dużych strat w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, a także wstrzymania realizowanych już inwestycji samo przez się nie oznacza wykazania przez podatnika, że okoliczności te, stanowiące, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym wnioskodawca nie dołączył do wniosku (do czego był zobowiązany) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym podatnik uniemożliwił Sądowi I instancji zapoznanie się oraz ocenę jego stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. NSA w ramach postępowania zażaleniowego ocenia legalność działania sądu I instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Biorąc pod uwagę podniesioną we wniosku argumentację, a zwłaszcza brak wykazania w jaki sposób postępowanie egzekucyjne może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, postanowienie WSA w Gdańsku Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nie naruszające prawa i dlatego postanowił oddalić zażalenie podatnika na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.