II FZ 171/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. M. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 1185/10 w przedmiocie wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 października 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia : oddalić zażalenie . Postanowieniem z dnia 14 lutego 2011r., sygn. akt VIII SA/Wa1185/10 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 14 października 2010r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał ,że skarżący W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 października 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Jednocześnie pismem z 18 listopada 2010r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Podniósł także, iż kwota zaległości znacznie przekracza możliwości finansowe skarżącego, a jej egzekucja skutkować będzie zwolnieniami pracowników. Następnie Sąd podniósł, że pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez nadesłanie ewidencji środków trwałych, wyciągów bankowych za okres od 1 listopada 2010 r., informacji o wysokości dochodu osiągniętego w 2010 r. ze wszystkich źródeł przychodów (w tym z prowadzonej działalności gospodarczej) oraz informacji o posiadanych nieruchomościach i ruchomościach o wartości powyżej 5000zł (ze wskazaniem ich wartości), jak i o posiadanych oszczędnościach. Wykonując powyższe wezwanie Sądu, skarżący przesłał oświadczenie z którego wynikało, iż otrzymuje wynagrodzenie z tytułu emerytury w kwocie 1000 zł miesięcznie. Płaci alimenty na rzecz byłej żony w kwocie 3000 zł miesięcznie. Ponadto nadesłał raport o 29 środkach trwałych na dzień 31 grudnia 2010 r. (wartość początkowa 1.036.570,28 zł), bilans z księgi za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Dalej Sąd podniósł ,że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 .P.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, pomimo wezwania, skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Skarżący posiada środki trwałe o wartości początkowej 1.036.570,28 zł (po amortyzacji o wartości netto 145.921,70 zł). Z przedstawionego bilansu za rok 2010 wynika, iż osiągnął stratę w kwocie 307.222,47 zł. Skarżący nie przedstawił Sądowi informacji o posiadanych nieruchomościach i ruchomościach o wartości powyżej 5000 zł (ze wskazaniem ich wartości), jak i o posiadanych oszczędnościach. Ponadto Sąd wskazał, że zobowiązanie podatkowe wokół którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest świadczeniem pieniężnym, z natury rzeczy odwracalnym, a jego wysokość w rozpoznawanej sprawie wynosi 20.634,00 zł. Pomimo straty z działalności gospodarczej skarżący płaci na rzecz byłej żony alimenty w kwocie stanowiącej trzykrotność jego dochodów z emerytury. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu między innymi podniesiono, że wprawdzie świadczenie pieniężne , wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, ,jednakże rozważając skutki zapłaty należności , należy mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna. Biorąc ponadto pod uwagę inne sprawy skarżącego toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w tym sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 1128/10, gdzie wartość przedmiotu sporu wynosi 20.634,00zł należy uznać , że potencjalna egzekucja należności podatkowych w sytuacji materialnej strony skarżącej , mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. Ponadto skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie ,poprzez błędne uznanie ,iż skarżący nie przytoczył okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji , gdy w istocie sytuacja majątkowo –życiowa skarżącego , która była przedmiotem badania przez sąd , w wystarczający sposób uprawdopodobniła fakt , iż wykonanie decyzji może spowodować dla strony i jej rodziny trudne do odwrócenia skutki. Konsekwencją tego będzie , zdaniem skarżącego , pozbawienie rodziny środków do życia , a z tym wiążą się dalsze konsekwencje , których skutków nie da się później usunąć. Dodatkowo wskazano, że skarżący prowadzi działalność w branży produkcja kostki brukowej. Jest to branża działająca sezonowo tj. od kwietnia do października. Aktualnie firma praktycznie nie działa i nie ma płynności finansowej. Jak wskazano w załączonych dokumentach wartość netto aktywów trwałych to 145.921,70 zł .Strata za ubiegły rok wynosi ponad 300.000,00zł. Aktualny stan zatrudnienia na umowę o pracę to 8 pracowników oraz 5 umów zlecenia. Przy takich aktywach egzekucja kwot objętych łącznie postępowaniem z zakresu VAT i podatku dochodowego , zajęcie kont bankowych praktycznie będzie wiązać się z likwidacją zakładu i koniecznością zwolnień. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 p.p.s.a. dokonuje oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji. Oznacza to, że Sąd kasacyjny może wyeliminować z obrotu prawnego nieprawidłowe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na to, że nie uwzględniało ono, wskazanych i uprawdopodobnionych we wniosku przesłanek, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z przywołanego przepisu, wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania przez wnioskującego okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Z analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący istotnie nie wskazał okoliczności, mogących przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji prawidłowo na podstawie przedstawionych częściowo dokumentów i argumentacji skarżącego uznał, że przedstawiona sytuacja materialna skarżącego nie pozwala na uznanie, iż wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uznając, że skarżący poprzez niewykonanie wezwania Sądu pierwszej instancji w żądanym zakresie nie uprawdopodobnił przesłanek o których mowa w art.61§3 p.p.s.a. W związku z powyższym, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, iż nie dopatrzył się w zażaleniu żadnych argumentów, wskazujących na to, aby postanowienie Sądu I instancji było niezgodne z prawem. Dodatkowo należy zaznaczyć, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności co wynika z art. 61 § 4 p.p.s.a. Strona, domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.