II FZ 311/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Spółdzielni G. L. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2786/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni G. L. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 4 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2786/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, iż Spółdzielnia G. L. z siedzibą w K., wniosła do WSA w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 4 września 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż kwota zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 została określona ostatecznie przez Organ na kwotę 164.344 zł. Zdaniem skarżącej natychmiastowy obowiązek zapłaty tak dużej kwoty podatku, podczas gdy istnieje realne prawdopodobieństwo, że skarżona decyzja zostanie przez Sąd uchylona, co jednak może odbyć się w długiej perspektywie czasu (czas rozpatrzenia skargi), może zachwiać płynnością finansową skarżącej, a dokładnie możliwościami dokonywania płatności bieżących na rzecz swoich kontrahentów w obrocie handlowym. Do wniosku skarżąca załączyła rachunki zysków i strat za lata 2009 – 2011. W ocenie skarżącej powyższe zestawienie pokazuje jakim obciążeniem dla skarżącej byłby jednorazowy obowiązek zapłaty tak dużej kwoty podatku, w ujęciu do rocznych zysków (strat) netto za lata 2008-2011. Stwierdziła, że w przypadku egzekucji zapłaty podatku, a następnie odpadnięcia podstawy jego zapłaty - w przypadku uchylenia przez Sąd skarżonej decyzji - skarżąca może utracić płynność finansową, której już po czasie może nie odzyskać, co wypełnia dyspozycję art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej: "p.p.s.a.") stanowiącego o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając orzeczenie Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, którym zaskarżył w całości wydane postanowienie. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje w okolicznościach niniejszej sprawy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, iż z rachunków zysków i strat za poszczególne lata jednoznacznie wynika, że natychmiastowy obowiązek zapłaty określonej w decyzji kwoty 164,344 zł spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności orzeka na podstawie p.p.s.a. Ustawa ta w art. 61 § 3 wyraźnie wskazuje przesłanki, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Należą do nich: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje piśmiennictwo (M. Jagielska, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2013, str. 364 i nast.) we wniosku strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody. Mowa o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia. Warunkiem wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu jest wskazanie przez stronę w złożonym wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zatem podać argumenty, które – zdaniem składającego wniosek- spowodują wyrządzenie znacznej szkody. Nie wystarczy samo złożenie oświadczenia o grożącej szkodzie. Stwierdzenie to należy poprzeć dowodami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia: 30 marca 2010 r., II FZ 68/10; 18 marca 2010 r., http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym osoba składająca wniosek jest zobowiązana do jego rzeczowego uzasadnienia, przedstawienia twierdzeń i poparcia ich stosownymi dokumentami, które dotyczą sytuacji życiowej i wskazują na możliwość wystąpienia owej znacznej szkody. Analizując treść uzasadnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że okoliczności przywołane przez pełnomocnika nie wskazują jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego wskazać należy, że słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę na rozmiar prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej oraz wysokość osiąganych przychodów. Odnosząc się do podkreślonej w zażaleniu kwestii straty za 2011 r. wskazać należy, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym argumentacja przedstawiona w zażaleniu, iż w wyniku uiszczenia kwoty zobowiązania podatkowego spółka utraci płynność finansową nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.