II FZ 378/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Maciej Jaśniewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 643/19 odrzucające skargę P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 643 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2019 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi w postaci numeru PESEL oraz nadesłania 4 odpisów skargi. Wezwanie do uzupełnienia tego braku, wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu oraz pouczeniem elektronicznym, zostało skarżącej doręczone 12 listopada 2019 r., a zatem termin do jego uzupełnienia upływał 19 listopada 2019 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 65 p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie miała możliwości uzupełnienia braków formalnych do których nie została wezwana, a w konsekwencji realizacji przysługujących jej gwarancji procesowych. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z treści ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie § 2 pkt 1 lit. b) wskazanego przepisu pismo strony powinno zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast z przepisu art. 47 p.p.s.a. wynika obowiązek dołączenia do skargi właściwej liczby jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania. Brak odpisów skargi dla pozostałych stron – jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji - uczestników postępowania stanowi brak formalny skargi, o którym mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. i powoduje, że pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu W związku z tym, że składając skargę skarżąca nie podała numeru PESEL oraz nie dołączyła stosownej ilości odpisów skargi, to Przewodniczący Wydziału I Sądu pierwszej instancji wdrożył procedurę naprawczą, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie zarządzenia z 4 listopada 2019 r. o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz nadesłanie 4 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, zostało doręczone skarżącej 12 listopada 2019 r. W tym samym dniu wydane zostało również zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500,- zł. Obydwa zarządzenia wraz z pouczeniem o warunkach wnoszenia pism oraz doręczenia pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej zostały w dniu 7 listopada 2019 r. przekazane do ekspedycji za pośrednictwem poczty. Zawartość przesyłki została opisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z którego wynika, że wszystkie te dokumenty zostały przesłane do skarżącej przez Sąd pierwszej instancji i doręczone 12 listopada 2019 r. (k. 19 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw aby kwestionować zawartość tej przesyłki skoro wynika ona zarówno z tego dokumentu pocztowego, jak również z adnotacji starszego sekretarza sądowego z dnia 7 listopada 2019 r. o wykonaniu obydwu zarządzeń Przewodniczący Wydziału I (k. 15 i k. 17 akt sądowych). Jedyna reakcją skarżącej na te pisma było złożenie przez nią w dniu 19 listopada 2019 r. za pośrednictwem poczty wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został następnie rozpatrzony w sprawie I SPP/Bd 200/19. Przyjąć wobec tego należy, że strona w terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi, wskazując PESEL oraz dołączając stosowne odpisy dopiero na etapie obecnego postępowania zażaleniowego. Stosownie bowiem do treści art. 49 § 3 p.p.s.a. pismo uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. A contrario uzupełnienie pisma już po upływie terminu nie może zostać uznane za skuteczne. Ustosunkowując się do treści zażalenia wskazać trzeba, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi zostało prawidłowo stronie doręczone, a zatem termin do uzupełnienia omawianego braku upłynął bezskutecznie 19 listopada 2019 r. Nieuzupełnienie braków skargi w terminie skutkowało prawidłowym jej odrzuceniem przez Sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, stwierdzić należy, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdują zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.