II FZ 610/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA del. Aleksandra Wrzesińska - Nowacka po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. F. na zarządzenia przewodniczącego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Go 841/08 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 27 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1997 postanawia oddalić zażalenie. S. F. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od prawidłowo naliczonych należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1997 r. W skardze nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na zarządzenie przewodniczącego wzywające do jej podania strona skarżąca stwierdziła, iż decyzja ta jest powiązana z decyzją określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 i dlatego jedną skargą zaskarżono decyzję określającą to zobowiązanie i decyzję określającą odsetki od zaliczek. Zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) do wartości przedmiotu sporu nie zalicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną. Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 14 listopada 2008 r. zarządzono dochodzenie w przedmiocie ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia i wartość tę ustalono na kwotę 50 970 zł. Następnie zarządzeniem przewodniczącego z tej samej daty określono wpis od skargi na 1500 zł, powołując jako podstawę prawną jego określenia § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, powoływanego dalej jako rozporządzenie RM). W zarządzeniu wskazano też podstawę jego wystosowania oraz wskazano skutki jego niewykonania (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Skarżący złożył zażalenie na zarządzenie wzywające go do uiszczenia wpisu, zarzucając mu naruszenie art. 217 p.p.s.a i wnosząc o jego uchylenie. Przywołał treść wskazanego wyżej przepisu i stwierdził, iż w tym przypadku przedmiotem zaskarżenia była decyzja określającą skarżącemu wysokość odsetek od prawidłowo obliczonych zaliczek na podatek dochodowy za 1997 r. W związku z powyższym przewodniczący winien na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem (wynika to chociażby z treści skargi), iż skarżącemu określono w dwóch odrębnych decyzjach 1) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 oraz 2) odsetki od prawidłowo obliczonych zaliczek na ten podatek. Wysokość tych odsetek określono w utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodka Zamiejscowego w G. z dnia 17 kwietnia 2008 r. na kwotę 50 970 zł. Strona wniosła skargę na obie wymienione wyżej decyzje w jednym piśmie. Zgodnie z art. 57 § 3 p.p.s.a. skargi te musiały być przez przewodniczącego rozdzielone. Skarga na decyzję, czego strona skarżąca zresztą nie neguje, podlega opłacie sądowej (art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.) . Spór - co wynika z uzasadnienia zażalenia - dotyczy jedynie tego, czy wpis ten winien być wpisem stosunkowym (jak przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu) czy stałym, jak twierdzi strona skarżąca. W tym zakresie wskazać należy, że powołany jako naruszony w zażaleniu art. 217 p.p.s.a. nie odnosi się do rodzaju wpisu, jaki winien być uiszczony od skargi. Kwestię tę reguluje art. 231 p.p.s.a. Zgodnie z nim wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" jest wyrażeniem nieostrym i będącym pewnym uproszczeniem. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego są bowiem akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Uznać zatem należy, iż wskazując jako przedmiot zaskarżenia należności pieniężne ustawodawca w istocie odnosił się do skarg na akty lub czynności określające obowiązek zapłaty należności pieniężnej lub stwierdzające jej istnienie (Sąd w tym składzie podziela w pełni taki pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod 395047 i w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008r., sygn. akt I FPS 7/07, opubl. w ONSAi WSA z 2008 r., nr 2, poz. 24). Tak rozumiana należność pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu (art. 216 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 217 p.p.s.a. do wartości tej nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną, czyli mających charakter należności akcesoryjnych, niemających samodzielnego bytu. Oznacza to, iż o wartości przedmiotu zaskarżenia decyduje należność główna, określona w zaskarżonym akcie. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja kreowała obowiązek skarżącego zapłaty wskazanej w niej kwoty. Skarżący zaskarżył więc akt administracyjny, nakładający na niego obowiązek świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od zaliczek. Kwota tych odsetek stanowi zatem przedmiot zaskarżenia (należność główną) w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., a nie - odsetki, o których mowa w art. 217 p.p.s.a. Mimo bowiem pewnego związku z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe, decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie dotyczyła innego, odrębnego, samodzielnego obowiązku. Nie były to bowiem odsetki od zaległości podatkowej (czyli należności, której dotyczyła druga ze skarg wniesionych przez S. F.), stanowiące świadczenie uboczne od zaległości, ale odsetki od zaliczek na ten podatek. Obie te kategorie odsetek zostały wyraźnie odróżnione w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) - art. 53 § 2 tej ustawy. Organ podatkowy orzeka o nich w odrębnej decyzji (art. 53 a Ordynacji podatkowej). Prawidłowo zatem przewodniczący w tej sprawie uznał, iż w sprawie dotyczącej skargi na decyzję określającą odsetki od zaliczek na podatek należy określić wartość przedmiotu sporu, prawidłowo też przyjął, iż wpis od skargi winien być wpisem stosunkowym, obliczonym - z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia (skarżący kwestionował w ogóle obowiązek zapłaty odsetek od zaliczek) na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia RM, a nie wpisem stałym, wynikającym z § 2 ust. 3 pkt 12 tego rozporządzenia. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.