II FZ 690/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt I SA/Go 865/10 w przedmiocie zwrotu kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 10 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 30 września 2010 r., I SA/Go 865/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżoną przez K. M. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 10 sierpnia 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 9.217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, a także nakazał ściągnąć od organu na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 9.366 zł tytułem uzupełnienia brakującego wpisu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej Ppsa, a także § 2 ust. 1-2, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej rozporządzenie. W zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania organ zarzucił naruszenie art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w kwestii zasądzonych kosztów. W związku z powyższym zarzutem Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawową podstawę orzeczenia o kosztach stanowił w sprawie art. 200 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zastosowanie tego przepisu nie powinno budzić wątpliwości, skoro wyrok Sądu wojewódzkiego uwzględnił skargę, a przy tym zawarto w niej wniosek, o którym mowa w art. 210 § 1 Ppsa. Stosownie natomiast do art. 205 § 2 Ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Strona była reprezentowana w niniejszej sprawie przez radcę prawnego (zob. k. 99 i 353 akt sądowych), zatem do niezbędnych kosztów postępowania należało zaliczyć opłatę za czynności radcy prawnego, według stawek określonych w rozporządzeniu. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Stosownie zaś do wskazanego § 6 pkt 7 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł - 7.200 zł. Wartość przedmiotu sporu została w sprawie przez skarżącego określona na kwotę 1.136.513 zł (k. 2 akt sądowych). Kwota ta nie została przez Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionowana. Nie podważał jej też Przewodniczący Wydziału, w trybie art. 218 Ppsa. Wobec tego Sąd uwzględnił w orzeczeniu o kosztach wskazaną wyżej, najwyższą stawkę wynagrodzenia za czynności radcy prawnego. Ponadto, w ramach orzeczenia o kosztach postępowania Sąd uwzględnił kwotę 17 zł tytułem wydatków radcy prawnego (uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – k. 134 akt sądowych), jak również koszty sądowe (opłacony wpis od skargi w kwocie 2.000 zł – k. 24 akt sądowych). Łącznie daje to kwotę 9.217 zł, wskazaną w pkt 3 wyroku jako zasądzona od organu na rzecz skarżącego. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w tym zakresie podstawy prawnej orzeczenia (ograniczono się do jej powołania), jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd zasądził bowiem od Dyrektora Izby Skarbowej prawidłową kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.