II FZ 7/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1119/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi F. z siedzibą w L. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lipca 2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej powyżej decyzji. W uzasadnieniu podkreślono, że dzięki finansowaniu przez F. transportu dla obserwatorów z Polski, mogli oni uczestniczyć w międzynarodowych spotkaniach. Delegacje zawierały tylko koszt paliwa, ich uczestnicy nie jedli i nie spali, co świadczy o oszczędnościach. Odbieranie obserwatorom wolontariuszom laurów i podważanie wyników prawa autorskiego, świadczy o bardzo małej wiedzy astronomicznej wśród urzędników organów skarbowych. Postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 23 lipca 2015 r. Po przekazaniu sądowi skargi, pismem z dnia 18 września 2015 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że organ nie wziął pod uwagę dokumentacji istniejącej w aktach sprawy. Oddalając wniosek na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) WSA w Warszawie uznał, że skarżąca nie przytoczyła żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś załączone do wniosku dokumenty pozwalają jedynie na ustalenie obszaru merytorycznej działalności F., co pozostaje poza zakresem przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu WSA w Warszawie, że "zawęził rozważania" do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiła również zaniechania, jakich według skarżącej dopuścił się organ w toku określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że unormowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma charakter uznaniowy, stąd Naczelny Sąd Administracyjny – dokonując kontroli instancyjnej – nie może odnosić się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, bowiem wkraczałby wówczas w zakres władzy dyskrecjonalnej przyznanej mocą przepisów ustawy sądowi rozpoznającemu wniosek. Z powyższych względów kontrola instancyjna dotyczyć może w tym wypadku jedynie proceduralnej strony postępowania wpadkowego. Zaznaczyć także należy, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. – obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Analiza uzasadnienia wniosku doprowadziła sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wniosek ten nie został prawidłowo uzasadniony, tj. przede wszystkim nie wskazano w nim w sposób pełny i wyczerpujący okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, NSA stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy należy wskazać, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania orzeczenia. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie jest poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym wniosku, skarżąca nie wskazała ani nie udokumentowała w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazała, że wykonanie aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Informacje dotyczące działalności skarżącej nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji Wydaje się, że skarżąca uznała postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r. w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok., zainicjowanej wniesioną skargą z dnia 21 sierpnia 2015 r. Należy podkreślić, że niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zostanie poinformowana o terminie posiedzenia dotyczącego zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r., które odbędzie się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.