II FZ 717/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 września 2010 r., sygn. akt I SA/Po 433/10 w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego postanawia oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z dnia 27 września 2010 r., I SA/Po 433/10, Przewodniczący Wydziału Pierwszego WSA w Poznaniu wezwał pełnomocnika skarżącej R. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 marca 2010 r. w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady ministrów. 2. W piśmie zatytułowanym zażalenie, strona wniosła o uchylenie powyższego zarządzenia i jednocześnie wniesiono o przyznanie prawa pomocy. 3. Na podstawie zarządzenia z dnia 26 października 2010 r. Przewodniczący Wydziału Pierwszego WSA w Poznaniu wezwał stronę do sprecyzowania w terminu 7 dni czy w/w pismo należy traktować jako zażalenie na zarządzenie, czy też jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem uznania, że pismo stanowi zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zarządzenie o wezwaniu strony do uiszczenia wpisu odpowiada prawu. Wskazano w nim podstawę prawną, prawidłową wysokość należnej opłaty oraz rygor na wypadek jej nieuiszczenia w siedmiodniowym terminie. Ponadto należy podnieść, że brak odpowiedzi strony na pismo Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 października 2010 r. nie pozwalało inaczej potraktować pisma strony, niż zażalenie. Nie mniej należy wyjaśnić stronie, że zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie może doprowadzić do zwolnienia jej z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Przewodniczący Wydziału nie jest bowiem władny, by decydować o tym, czy strona w sprawie musi ponosić koszty, czy też nie. Obowiązek ponoszenia kosztów postępowania w sprawach sądowoadministracyjnych wynika z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. - a zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na trudną sytuację życiową może nastąpić wyłącznie w trybie przepisów art. 243 i następnych p.p.s.a. w postaci przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 stycznia 2010 r., II FZ 702/10, II FZ 703/10, niepubl.). Należy wskazać, że skarżąca w niniejszej sprawie próbowała bezskutecznie (z uwagi na niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzy PPF) skorzystać z prawa pomocy. Dopiero złożenie wniosku na formularzu PPF oraz jego ewentualnie uzupełnienie na wezwanie sądu pozwoli na rozpoznanie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy. Powyższe powoduje, że zażalenie, jako bezzasadne należało w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalić.