II GSK 1/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1624/09 w sprawie ze skargi Gminy B. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w W. na rzecz Gminy B. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1624/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę Gminy B. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez M. Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W. oraz zasądził od organu na rzecz Gminy B. kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] czerwca 2009 r. Gmina B. złożyła do M. Jednostki wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 - Priorytet V. Wzmacnianie roli miast w rozwoju regionu - Działanie 5.2. Rewitalizacja miast. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. (doręczonym stronie w dniu [...] sierpnia 2009 r.) strona została poinformowana, że wniosek zawiera braki formalne (w tym błędne obliczenie kwoty VAT) oraz że uzupełnienie braków może nastąpić jedynie w terminie czternastu dni od dnia doręczenia pisma. Strona złożyła poprawiony wniosek w dniu [...] sierpnia 2009 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. M. Jednostka poinformowała wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został odrzucony z przyczyn formalnych. Wskazała, że wniosek nie spełnia przyjętego przez Komitet Monitorujący Regionalny Program Operacyjny Województwa Mazowieckiego uchwałą nr 1/09 z dnia 26 lutego 2009 r. kryterium formalnego 9 - "Kompletność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu i załączników" ppkt c - "wniosek zawiera poprawne wyliczenia arytmetyczne". Wyjaśniła, iż w piśmie z [...] lipca 2009 r. strona otrzymała uwagę, że w polu G2.b1 wniosku wystąpiły błędy rachunkowe - błędnie obliczono kwotę VAT dla wydatków: roboty budowlane, instalacje wodno-kanalizacyjne, kotłownie, instalacje elektryczne, wentylacja, przyłącze wodociągowe kanalizacji sanitarnej i deszczowej, roboty drogowe. Po analizie dostarczonego uzupełnienia stwierdzono, że ponownie błędnie wyliczony został podatek VAT z pozycji instalacje elektryczne. Wskutek złożonego przez stronę protestu M. Jednostka ponownie przeanalizowała wniosek o dofinansowanie projektu i w dniu [...] października 2009 r. poinformowała zainteresowanego o negatywnym rozpatrzeniu protestu, wskazując, że nie tylko w pozycji instalacje elektryczne podano błędnie wysokość VAT (pomyłka o 1 zł), ale również w robotach rozbiórkowych kwota VAT została błędnie podana - nastąpiła pomyłka w wysokości 0,40 zł. Organ powołał się na równe traktowanie wnioskodawców oraz wskazał, że zgodnie z regulaminem konkursu wnioskodawca ma prawo do jednorazowej poprawy wniosku o dofinansowanie. W skardze strona podniosła, że skoro poważne merytoryczne wątpliwości organu wdrażającego mogą być przedmiotem negocjacji w ramach oceny merytorycznej wniosku (§ 17 ust. 8 Regulaminu), to uznanie, iż różnica o 1 zł i o 0,40 zł w polu G2.b1 wniosku, stanowiąca, jak stwierdził organ, oczywistą pomyłkę pisarską uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku, rażąco narusza istotę kontroli formalnej wniosku, o której mowa w § 17 Regulaminu. Godzi również w zasadę proporcjonalności w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). W zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem określonych przepisów w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz na podstawie postanowień Regulaminu Oceny Wniosków i Komisji Konkursowych oceniających wnioski złożone w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (RPO-WM), stanowiącego załącznik do uchwały Nr 363/215/09 Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 24 lutego 2009 r. Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności jako ogólnej zasady prawa. Bezspornie w treści wniosku pomyłkowo wyliczono kwotę VAT, jednak pomyłkę tę stanowi kwota 1zł. Nabór w ramach którego został złożony przedmiotowy wniosek przeprowadzono na podstawie m.in. rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE Nr L 210 z dnia 31 lipca 2006 r.). Zasada proporcjonalności, wywodzona z samej logiki pojęcia "państwa prawa" stanowi natomiast, że działania nakierowane na osiągnięcie obranego celu powinny być do tego celu odpowiednie. Celem rozporządzenia jest natomiast uwzględnienie miast średniej wielkości w programowaniu działań popierających regenerację obszarów miejskich. Sąd I instancji zgodził się ze stroną, że skoro zgodnie z § 17 ust. 8 Regulaminu czasem nawet poważne merytoryczne wątpliwości organu w zakresie "Wykonalność finansowa" mogą być negocjowane w ramach oceny merytorycznej wniosku, która następuje po zakończeniu kontroli formalnej, tym bardziej więc należy uznać, iż różnica o 1 zł i o 0,40 zł w polu G2.b1 wniosku, stanowiąca błąd mający charakter oczywistej pomyłki pisarskiej, uniemożliwiająca - zdaniem organu - merytoryczne rozpoznanie wniosku rażąco narusza istotę kontroli formalnej wniosku, o której mowa w Regulaminie. Odmienne rozumowanie - reprezentowane przez organ w sprawie - prowadzi bowiem do zastosowania oczywiście nieproporcjonalnej sankcji, jaką jest odrzucenie wniosku z powodu pomyłki w obliczeniach o 1 zł. Jest to środek niewspółmiernie rygorystyczny w stosunku do zamierzonego celu, jakim było wyłonienie z konkursu wniosków spełniających określone kryteria. Należy wskazać, że zasada współmierności jest sformułowana m.in. w art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, który stanowi zbiór standardów przydatnych do oceny funkcjonowania administracji w granicach Unii Europejskiej. Odnosząc się do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP Sąd wskazał, że artykuł ten dotyczy stanowienia prawa, niemniej dotyczy on zasady proporcjonalności. W odniesieniu do skarżącego zasada ta nie została w związku z treścią Regulaminu zachowana. Ponadto Sąd stwierdził, że stanowisko organu naruszyło również zasadę zawartą w art. 32 Konstytucji RP, iż wobec prawa wszyscy są równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W niniejszym przypadku M. Jednostka, poprzez odrzucenie wniosku, postawiła w mniej korzystnej sytuacji skarżącego, którego wniosek badany był na etapie formalnym i zawierał oczywistą omyłkę rachunkową, która nie wpływa na wykonalność projektu, od potencjalnego wnioskodawcy, którego wniosek mógłby być badany już na etapie merytorycznym, mimo że również zawierałby błędy mające charakter oczywistych pomyłek i który mógłby być uzupełniony w trybie § 17 ust. 9 pkt 1 Regulaminu. W skardze kasacyjnej M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych w W. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i oddalenie skargi Gminy B., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie: 1. praw materialnego, a mianowicie przepisów - art. 26 ust. 2 u.o.z.p.p.r. poprzez uznanie, że M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych, jako instytucja pośrednicząca II stopnia, ma obowiązek realizować zadania instytucji zarządzającej, polegające na zapewnieniu zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnieniu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, - art. 29 ust. 2 pkt 6 u.o.z.p.p.r. poprzez uznanie kryteriów wyboru projektów, w tym spełnienia określonych w regulaminie konkursu warunków formalnych przez projekt, jako przejaw nierówności w traktowaniu beneficjentów, - art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o.z.p.p.r. poprzez uwzględnienie skargi, mimo że ocena projektu została przeprowadzona w sposób nienaruszający prawa; 2. przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w wyroku uwzględniającym skargę wskazania przepisów prawa materialnego lub procesowego, naruszonych przez organ, co nie pozwala uznać działania Sądu za wykonywanie kontroli działalności organów administracyjnych, - art. 133 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku na naruszeniu postanowień Regulaminu Oceny Wniosków i Komisji Konkursowych oceniających wnioski złożone w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (RPO-WM), stanowiącego załącznik do uchwały nr 363/215/09 Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 24 lutego 2009 r., podczas gdy regulamin ten w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania, - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie dokonania oceny przez organ z naruszeniem prawa, mimo niewskazania przepisu prawa materialnego, którego naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub przepisu prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że akt prawny powołany w wyroku (m.in. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006) oraz szereg innych aktów prawnych wskazanych przez nią, nie określa trybu prowadzenia konkursu ani praw i obowiązków uczestników konkursu, lecz stanowi podstawę prawną do przeprowadzenia określonego konkursu. Poprzez pryzmat legitymacji strony wnoszącej skargę kasacyjną do przeprowadzenia konkursu nie można oceniać jej działań podejmowanych już po ogłoszeniu konkursu. Ocena dokonana przez Sąd poprzez pryzmat priorytetów i celów określonego programu operacyjnego nie jest już oceną zgodności działania z prawem, lecz samodzielną oceną czy określony podmiot kwalifikował się do programu. Sąd przesądził tym o zakwalifikowaniu określonego wniosku do realizacji, a zatem przekroczył uprawnienia wynikające z art. 3 § 1 p.p.s.a. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd przyznając rację skarżącemu, że traktując błąd mający charakter oczywistej pomyłki pisarskiej za zdarzenie uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku naruszyła ona rażąco kontrolę formalną wniosku, o której mowa w § 17 ust. 8 Regulaminu Oceny Wniosków i Komisji Konkursowych, naruszył prawo, ponieważ w paragrafie tym nie ma mowy o kontroli formalnej. Regulamin dotyczy zupełnie innych ocen i nie może być porównywany z oceną formalną dokonywaną na podstawie załącznika do uchwały nr 1/09 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Mazowieckiego 2007-2013 z dnia 26 lutego 2009 r., zmieniającego uchwałę w sprawie kryteriów wyboru operacji finansowych w ramach ww. Programu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina B. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), to jest naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały sformułowane poprawnie. Między innymi, powołany art. 133 p.p.s.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych. Strona podnosząc zarzut powinna wskazać konkretny przepis, który został naruszony. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego dookreślanie za stronę treści zarzutów kasacyjnych. Prawidłowe ich powołanie jest istotne ze względu na zasadę związania NSA granicami skargi kasacyjnej, wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a. Ponadto, treść art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi jedynie, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Błędne zastosowanie prawa materialnego lub przepisów postępowania dokonane przez sąd administracyjny może być podniesione w ramach naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a., nie zaś art. 133 p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że podstawą działania w sprawie niniejszej dotyczącej przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wniosków o dofinansowanie projektów złożonych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego był załącznik do uchwały Nr 1/09 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Mazowieckiego 2007-2013 z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającej uchwałę w sprawie Kryteriów wyboru operacji finansowych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013. Zgodnie z art. 63 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, państwo członkowskie ustanawia, w porozumieniu z instytucją zarządzającą, komitet monitorujący dla każdego programu operacyjnego w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia państwa członkowskiego o decyzji zatwierdzającej program operacyjny. Art. 63 ust. 2 rozporządzenia stanowi natomiast, że każdy komitet monitorujący sporządza swój regulamin wewnętrzny w ramach instytucjonalnego, prawnego i finansowego porządku danego państwa członkowskiego oraz przyjmuje go w porozumieniu z instytucją zarządzającą w celu wykonywania swoich zadań zgodnie z rozporządzeniem. Zadania i kompetencje komitetu monitorującego zostały określone w art. 65 rozporządzenia. I tak, komitet monitorujący upewnia się co do skuteczności i jakości realizacji programu operacyjnego, podejmując działania wymienione w ww. przepisie; m.in. analizuje i zatwierdza kryteria wyboru finansowanych operacji. Innymi słowy, rolą komitetu monitorującego ustanawianego dla każdego programu operacyjnego jest monitorowanie, ocena, analiza, przeglądy procesów rozdziału środków unijnych przez instytucje do tego powołane, w tym instytucje pośredniczące i zarządzające (w niniejszej sprawie podmiotami tymi są odpowiednio M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych oraz Zarząd Województwa Mazowieckiego). Prawne usytuowanie Komitetu Monitorującego oraz wydawanego przezeń regulaminu w sposób jednoznaczny pokazuje, iż jest to instytucja wyłącznie o charakterze wewnętrznym. W świetle art. 47 ust. 3 Rozporządzenia za przeprowadzenie ocen odpowiedzialne jest państwo członkowskie lub Komisja, w zależności od przypadku, zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 13. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 1 państwa członkowskie zapewniają zasoby niezbędne do przeprowadzenia oceny, organizują pozyskiwanie i gromadzenie niezbędnych danych oraz korzystają z różnych rodzajów informacji dostarczanych przez system monitorowania. Przyjęta przez Komitet Monitorujący Regionalny Program Operacyjny Województwa Mazowieckiego uchwała Nr 1/09 z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniająca uchwałę w sprawie kryterium wyboru operacji finansowych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego ma charakter wyłącznie wewnętrzny i nie mieści się w zakresie źródeł prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Akt ten posiada charakter instrukcji, skierowanej do instytucji pośredniczącej. Zawiera informacje dotyczące czynności technicznych, chociaż niepozbawionych wpływu na wynik postępowania, podejmowanych w ramach procesu oceny wniosku. Jeśli natomiast mówimy o naruszeniu przez organ administracji obowiązujących przepisów, jako podstawie skargi, należy rozumieć przez to przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym także akty ustanowione w celu wykonania ustawowych zadań podmiotów sektora publicznego, określające sposób realizacji tych zadań, w myśl zasady, że organy działają na podstawie i w granicach prawa (art. 6 k.p.a.). To właśnie ten rodzaj działania podlega kontroli sądowej, określonej w art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uchwała Nr 1/09 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Mazowieckiego na lata 2007-2013 z dnia 26 lutego 2009 r. dotyczy tymczasem jedynie wskazania kryterium kontroli, natomiast nie zawiera regulacji o charakterze proceduralnym, np. jak organ powinien postąpić, jeśli zauważy na tym etapie oczywistą omyłkę pisarską lub błąd rachunkowy. Przepisami prawa powszechnie obowiązującego, które mogą kształtować w niniejszej sprawie prawa i obowiązki beneficjentów (wnioskodawców) programów operacyjnych są m.in. przepisy prawa miejscowego, do których należy zaliczyć uchwalę Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 24 lutego 2009 r. Nr 363/215/2009, której załącznik stanowi Regulamin Oceny Wniosków i Komisji Konkursowych oceniających wnioski złożone w ramach Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (RPO WM). Uchwała ta w § 17 ust. 9 określa sposób postępowania w przedmiocie oceny wniosków. Została podjęta na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione również stwierdzenie, że na etapie kontroli formalnej wniosku nie ma możliwości dokonywania wartościowania pomyłek pisarskich czy innych oczywistych błędów. O konieczności odrzucenia takiego zapatrywania zaprezentowanego w skardze kasacyjnej przesądza treść § 17 ust. 8 Regulaminu, zgodnie z którym asesor po dokonaniu oceny wykonalności (a więc po dokonaniu kontroli merytorycznej) może przedłożyć propozycję do przewodniczącego Komisji o skierowanie wniosku do negocjacji wskazując pozycje wątpliwe i uzasadniając je w Karcie oceny. Negocjacje mogą dotyczyć przy tym jedynie kryterium "wykonalność finansowa". Skoro zatem poważne merytoryczne wątpliwości organu wdrażającego dofinansowanie mogą być przedmiotem negocjacji w ramach oceny merytorycznej wniosku, to uznanie, iż różnica o 1 zł i o 0,40 zł w polu G2,bl wniosku, stanowiąca w dodatku - co przyznał sam organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia - oczywistą pomyłkę pisarską - uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku w ogóle - rażąco narusza istotę kontroli formalnej wniosku także na pierwszym etapie jego oceny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z § 17 ust. 9 Regulaminu, w przypadku stwierdzenia błędów mających charakter oczywistych pomyłek (błędy rachunkowe prowadzące do zmiany wartości projektu, oczywiste pomyłki w treści wniosku) (...), przewodniczący Komisji Konkursowej (...) może wezwać Wnioskodawcę do poprawy i uzupełnienia projektu, w terminie 14 dni od otrzymania pisma pod rygorem odrzucenia wniosku, lecz błąd ten lub brak musi być tego rodzaju, że uniemożliwia prawidłową ocenę wniosku. W świetle przedstawionych uprzednio wywodów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że różnica w kwocie 1 zł i 0,4 zł nie uniemożliwia takiej oceny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona trafnie wskazała, że ocena działania organu w konkretnej sprawie - wobec wyłączenia możliwości stosowania w tym zakresie zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 37 u.z.p.p.r.) - podlega ogólnym regułom i zasadom określonym w szczególności w Konstytucji RP oraz Rozporządzeniach Kodeksie Dobrej Administracji, na co zwrócił uwagę również Sąd I instancji. W tym też kontekście jako nieporozumienie należało ocenić wskazanie przez kasatora, iż Dyrektora M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych nie wiążą ani regulacje Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, ani zasada proporcjonalności określona w Konstytucji RP, ani też zasady wypływające z Kodeksu Dobrej Administracji, zaś Sądowi I instancji nie wolno było wziąć tych regulacji pod uwagę przy ocenie zgodności z prawem działań organu (w szczególności przy ocenie naruszenia przez organ zasady proporcjonalności i równości). Chybione jest powoływanie się przez kasatora na naruszenie wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Art. 26 ust. 2 ustawy stanowi, że instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust.1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Powołując się na ten przepis kasator wywodził, że nieprawidłowo uznano, iż jednostka pośrednicząca (M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych) ma obowiązek realizować zadania instytucji zarządzającej, polegające na ww. zapewnieniu zasady równego traktowania itd. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy, instytucja zarządzająca może, w drodze porozumienia, powierzyć instytucji pośredniczącej część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego i jednocześnie ponosi odpowiedzialność za prawidłowość realizacji zadań instytucji pośredniczącej powierzonych. Wprawdzie odpowiedzialność za zrealizowanie projektu pozostaje przy podmiocie zlecającym, nie zwalnia to jednak przyjmującego zlecenie od obowiązku wykonania zlecenia zgodnie z zasadami, jaki obowiązywałyby podmiot zlecający, gdyby sam wykonywał zadanie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie doszło również do naruszenia pozostałych powołanych w skardze kasacyjnej przepisów. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, w jaki sposób, prowadzący do nierównego traktowania beneficjentów, instytucja pośrednicząca miałaby naruszyć postanowienia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca w ogłoszeniu o konkursie zamieszcza informacje o kryteriach wyboru projektu. Chybione jest zwłaszcza stwierdzenie, że instytucja nie może miarkować skali uchybień wniosku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę, z powołaniem się na zasady art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, na zastosowanie oczywiście nieproporcjonalnej sankcji, jaką było odrzucenie wniosku z powodu oczywistej omyłki w obliczeniach (o 1,- zł i 0,40 zł), jako środek niewspółmiernie rygorystyczny w stosunku do zamierzonego ceku i wykonalności finansowej projektu. na prawidłowo zatem ocenił postępowanie jako przeprowadzone wadliwie. Sąd ten – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej – nie uchybił regulacji art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowiącego, że sąd administracyjny może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a