II GSK 1270/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1229/24 w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 28 maja 2024 r. nr 25/2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 1229/24, oddalił skargę K. A. (dalej: skarżący) na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu (dalej: Komendant, organ) z 28 maja 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania przed sądem, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Podnosił, że zgodnie z art. 7a ust. 3 pkt 7 oraz pkt 8 i art. 7d ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201; dalej: u.t.d.), składając oświadczenie o niekaralności musi potwierdzić, że nie wydano wobec niego wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku nr IV do rozporządzenia Parlamenty Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L z 2009 r., nr 300, poz. 51). Skarżący stwierdził, że wykonanie decyzji organu administracji wyrządzić może znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ pozbawi go możliwości wykonywania funkcji osoby zarządzającej w transporcie. Brak badań technicznych w przypadku zarządzającego traktowany jest jako najpoważniejsze naruszenie, które skutkuje podjęciem procedury wszczęcia odebrania przymiotu dobrej reputacji i w dalszej konsekwencji uprawnień, czyli certyfikatu kompetencji zawodowej, które to uprawnienie skarżący posiada nieprzerwanie od 2003 r. Skarżący dodał, że wobec nagromadzenia w niniejszym postępowaniu wątpliwości, zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji. Podsumowując stwierdził, że utrata dobrej reputacji przez zarządzającego transportem wiąże się ze stwierdzeniem jego niezdolności do kierowania operacjami transportowymi, czego konsekwencję stanowi utrata certyfikatu kompetencji zawodowych, a zatem dobra reputacja zarządzającego to kwestia istotna zarówno dla samego zarządzającego, jak i dla przewoźnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony z niżej wskazanych względów. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaskarżoną decyzją Komendant utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Medyce z 26 marca 2024 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. w zw. z lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. Stosownie do art. 93 ust. 2 u.t.d. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539), decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Treść przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że gdy strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wydaną na podstawie u.t.d. decyzję wykonalną, np. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, to wstrzymanie wykonania takiej decyzji następuje z urzędu. Analiza akt sprawy wskazuje na wniesienie przez skarżącego skargi do WSA na ww. decyzję Komendanta. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również postanowienie Komendanta z 30 sierpnia 2024 r., którym organ ten m.in. na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji. Co istotne, postanowienie organu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nie utraciło mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 61 § 6 p.p.s.a., który to przepis znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – a który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Skarga została co prawda w sprawie oddalona przez Sąd I instancji, jednak od wyroku została złożona skarga kasacyjna, a zatem orzeczenie oddalające skargę nie stało się prawomocne. W tej sytuacji, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z ochrony tymczasowej udzielonej na mocy postanowienia organu z 30 sierpnia 2024 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.