II GSK 1289/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. B. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1289/11 w sprawie ze skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1990/10 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1289/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1990/10, w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W punkcie drugim tego wyroku NSA zasądził od P. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 600 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2012 r. P. B. zwrócił się na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") o sprostowanie wspomnianego wyroku w zakresie punktu drugiego – poprzez wskazanie 450 zł jako kwoty zasądzonej tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem wnioskodawcy, koszty postępowania kasacyjnego powinny być w niniejszej sprawie zasądzone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w wysokości 75% stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia, to jest 450 zł, bowiem w postępowaniu w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, który też nie sporządził i nie wniósł kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o sprostowanie wyroku podlega oddaleniu. Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 p.p.s.a. (który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 1008/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11 – treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszym postępowaniu wpadkowym, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku, tj. przez wpisanie 450 zł w miejsce 600 zł, stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.