II GSK 1290/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Hanna Kamińska (spr.) del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 20 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2410/10 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Z. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2410/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego również "GITD") z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wspomniana decyzja GITD utrzymała w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., którą nałożono na M. Z. karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji, które stwierdził, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki R. o nr rej. W[...]4 wraz z naczepą. Skontrolowanym zespołem pojazdów był wykonywany międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie Polska - Rumunia. Następnie - na podstawie informacji otrzymanych z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie - organ I instancji ustalił, że uprzednio skontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym W[...]4 został zgłoszony do udzielonej M. Z. licencji dopiero w dniu 27 kwietnia 2010 r. Oznaczało to, że w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz rzeczy pojazdem niezgłoszonym do posiadanej przez tego przedsiębiorcę licencji o numerze [...]. Skutkowało to nałożeniem na M. Z. kary pieniężnej (8000 zł) na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.; dalej zwana "u.t.d.") oraz lp. 1.2 załącznika do tej ustawy. Na zmianę tej oceny nie wpłynęły podnoszone przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego argumenty, że na podstawie art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie organowi wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, a zatem wspomniany termin uprawnia przewoźnika do wykonywania przewozów także innym pojazdem, który nie został uprzednio zgłoszony do licencji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, stanowisko organów administracji było prawidłowe. Przytaczając treść art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji. W niniejszej sprawie skarżący tego obowiązku nie dopełnił, skoro skontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji dopiero [...] dni po kontroli. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, treść art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. i znaczenie wprowadzonego w nim zobowiązania obciążającego przedsiębiorcę każe przyjąć, że transport drogowy będzie wykonywany w sposób zgodny z ustawą jedynie wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji – albo poprzez dołączenie wykazu pojazdów do wniosku o udzielenie licencji, albo poprzez złożenie organowi informacji o dokonanych zmianach w trybie określonym w omawianym przepisie. Sąd nie podzielił przy tym argumentacji skargi, że we wspomnianym przepisie ustawodawca zakreślił dla przewoźnika termin 14 dni "okresu przejściowego", w którym przewoźnik może wykonywać przewozy i realizować działalność gospodarczą, choćby zaistniały okoliczności wymagające wprowadzenia do licencji określonych zmian lub zgłoszenia organowi pewnych faktów. Użyty w lp. 1.2 załącznika do u.t.d. zwrot "pojazd niezgłoszony do licencji" trudno bowiem rozumieć inaczej niż jako odnoszący się do sytuacji, w której konkretne dane dotyczące tego pojazdu nie zostały objęte ani pierwotnym wnioskiem o udzielenie licencji, ani też zgłoszeniem korygującym te dane, wymaganym w art. 14 ust. 1 u.t.d. Oznacza to, zdaniem Sadu pierwszej instancji, że przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, a następnie dokonać zgłoszenia w terminie 14 dni. Sąd nie podzielił również argumentów skarżącego, że w przypadku posiadania licencji wspólnotowej nie istnieje obowiązek zgłoszenia pojazdu. Sąd stwierdził, że treść art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. WE L 95 z dnia 9 kwietnia 1992 r., s. 1, ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 881/92") wskazuje, iż każdy przewoźnik wykonujący na podstawie licencji wspólnotowej, zarobkowo drogowy przewóz rzeczy obowiązany jest prowadzić tę działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności. Przepisami, do których zobowiązany jest stosować się posiadacz licencji wspólnotowej prowadzący działalność na terenie Polski są m.in. przepisy ustawy o transporcie drogowym. Konkludując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z wymienionych przepisów, bowiem skontrolowany w dniu [...] kwietnia 2010 r. transport drogowy rzeczy wykonywany był pojazdem, który nie został zgłoszony przez niego do posiadanej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Organ zasadnie zatem nałożył na skarżącego – na podstawie lp. 1.2 załącznika do u.t.d. – karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z uwagi na to skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. Z., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie wyroku i wszystkich decyzji wydanych w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości nie niższej niż 1217 zł. Ponadto wniósł o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności lp. 1.2 załącznika do u.t.d. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie proporcji między sankcjami nałożonymi na przedsiębiorcę, w sytuacji gdy za brak licencji i za niezgłoszenie pojazdu do niej przewidziana jest tak samo dotkliwa kara (8000 zł), choć ciężar naruszenia prawa jest tu nieproporcjonalnie różny. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: I. błędną wykładnię art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1- 4 u.t.d. - przedsiębiorca ma zawiadamiać organ licencyjny o konkretnych pojazdach, którymi wykonywany jest przewóz, a także uznanie w wyniku błędnej wykładni, że termin określony w art. 14 ust. 1 na dokonanie tych zgłoszeń jest bez znaczenia dla określenia obowiązku dokonania zgłoszenia przez zobowiązanego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 u.t.d. i lp. 1.2 załącznika do ustawy, II. nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji treści obowiązującego od 1 marca 2011 r. art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d., który poddaje delikt polegający na niedokonaniu zgłoszenia w terminie 14 dni karze wymierzanej przez organ licencyjny i to karze w wysokości 1000 zł, a więc ośmiokrotnie niższej niż kara orzeczona; Sąd naruszył prawo materialne odmawiając zastosowania tego przepisu, w sytuacji gdy jego treść mogła mieć wpływ na wykładnię przyjętą przez Sąd, III. naruszenie art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1 pkt 1 - 9 u.t.d. oraz art. 5 ust. 1 - 4 rozporządzenia nr 881/92 w związku z treścią załącznika nr I do tego rozporządzenia poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że treścią licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego jest oznaczony pojazd samochodowy, IV. niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 u.t.d. i lp. 1.2 załącznika do tej ustawy, co było następstwem uznania, w wyniku wadliwego odczytania (zastosowania) załącznika nr I do rozporządzenia nr 881/92 oraz niewłaściwej wykładni i zastosowania art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., iż przedsiębiorca posiadający wspólnotową licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy był zobowiązany w ramach postępowania licencyjnego do zgłoszenia nowego pojazdu do licencji, w sytuacji gdy z art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 881/92 wynika, że do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego obowiązek taki nie został ustanowiony; to z kolei było wynikiem odmowy zastosowania art. 249 TWE w zw. z art. 2 części 1 Traktatu podpisanego w Atenach z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej i innych krajów do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 864 zał.); doszło zatem do naruszenia art. 31 ust. 2 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez egzekwowanie od przedsiębiorcy obowiązków, które na nim nie ciążyły, wskutek pierwszeństwa prawa wspólnotowego W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że przedsiębiorca posiadający licencję nie ma obowiązku zgłaszania konkretnych pojazdów do ewidencji prowadzonej przez organ licencyjny. Na licencji ani na wypisie nie ma informacji o pojazdach samochodowych. Przedsiębiorca uzyskuje natomiast tyle wypisów iloma pojazdami dysponuje. Nie można zatem twierdzić, że treścią uprawnienia licencyjnego jest konkretny objęty zgłoszeniem pojazd. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że w art. 14 ust. 1 u.t.d. mowa jest jedynie o obowiązku zgłaszania zmiany danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, to jest danych zgłaszanych we wniosku o udzielenie licencji. Pojazdy nie są takimi danymi. Przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. dotyczy wyłącznie przewoźników krajowych, a nie przewoźników objętych reżimem prawnym wynikającym z rozporządzenia nr 881/92. Ponadto, organy administracji zaniechały jakichkolwiek badań, kiedy upłynął 14-dniowy termin do dokonania zgłoszenia. Natomiast instytucja "zgłoszenia pojazdu do licencji" wynika jedynie z lp. 1.2. załącznika do u.t.d., zaś przepis ten nie może nakładać żadnego obowiązku, gdyż jest normą sankcjonującą a nie sankcjonowaną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku strony skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP Ip. 1.2 załącznika do u.t.d. Warunkiem koniecznym wystąpienia przez Sąd orzekający w sprawie z pytaniem prawnym w trybie art. 193 ustawy zasadniczej jest powzięcie przez Sąd wątpliwości co do zgodności aktu prawnego z Konstytucją w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi udzielonej przez Trybunał Konstytucyjny na to pytanie zależy rozstrzygniecie sprawy toczącej się przed sądem. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w sprawie, uwzględniając wszystkie aspekty prawne jej towarzyszące, nie powziął wątpliwości co do zgodności z Konstytucją Ip. 1.2 załącznika do u.t.d., co konsekwencji czyniło zbędnym inicjowanie postępowania przed TK w trybie art. 193 ustawy zasadniczej. Ingerencja organów władzy publicznej w prawa majątkowe jednostki stanowi sankcję niezgodnego z prawem działania tej jednostki. Dopuszczalność stosowania administracyjnych kar pieniężnych, jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków, nie budzi wątpliwości w orzecznictwie. Dla zachowania zasady proporcjonalności w stosowaniu kary podstawowe znaczenie miał cel unormowań związany z bezpieczeństwem w ruchu drogowym. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej odnoszą się do podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przy czym ich istota sprowadza się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów u.t.d. oraz błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 do wykonywanego przez skarżącego międzynarodowego przewozu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko prezentowane przez autora skargi kasacyjnej nie jest trafne. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja, jak wynika z art. 8 ust. 1 u.t.d., jest udzielana na pisemny wniosek przedsiębiorcy. Z ust. 2 art. 8 ustawy, który określa formalne warunki wniosku wynika, że wniosek ten powinien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (pkt 4). Wnioskodawca zobowiązany jest ponadto dołączyć do wniosku wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Udzielając licencji organ administracji określa w niej w szczególności dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 87 ust. 1 u.t.d., kierowca pojazdu samochodowego podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego jest zobowiązany posiadać przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wypis z licencji. Wypis służy sprawdzeniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. W związku z tym, że na licencjonowanym przewoźniku drogowym spoczywa obowiązek informowania organu udzielającego licencji o wszelkich zmianach danych objętych treścią wniosku o wydanie licencji, jest on zobowiązany zmiany te zgłosić nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania (art. 14 ust. 1 u.t.d.), a jeżeli obejmują one dane zawarte w licencji, jest zobowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Na gruncie omawianej regulacji prawnej licencja adresowana jest do wskazanego w niej przedsiębiorcy uprawnionego do wykonywania wynikających z niej uprawnień przy użyciu określonego pojazdu, którym jest pojazd wskazany we wniosku o udzielenie licencji, co identyfikuje zarówno przedsiębiorcę wykonującego przewóz, jak i indywidualizuje pojazd, na który licencja została udzielona (art. 8 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). W konsekwencji należy stwierdzić, że warunkiem podjęcia i wykonywania transportu drogowego jest uprzednie udzielenie licencji obejmującej wymienione wyżej ustawowe elementy podmiotowe i przedmiotowe, tj. dotyczące zarówno konkretnego przedsiębiorcy, jak i konkretnego pojazdu samochodowego, którym dysponuje przedsiębiorca. Zatem wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiążę się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego, wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. Licencją objęty jest ponad wszelką wątpliwość pojazd zgłoszony we wniosku. W konsekwencji podjęcie i wykonywanie transportu drogowego i realizacja uprawnień wynikających z licencji przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o jej udzielenie, stanowi naruszenie obowiązków wynikających z u.t.d. i jest kwalifikowane jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Na przewoźniku drogowym ciąży obowiązek aktualizacji danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zaniechanie tego obowiązku i prowadzenie transportu drogowego przy wykorzystaniu pojazdu nieobjętego licencją stanowi naruszenie ustawy w zakresie dotyczącym określonych nią warunków podejmowania i prowadzenia transportu drogowego, co jest kwalifikowane na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. jako naruszenie podlegające karze pieniężnej – wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (Ip. 1.2 załącznik do ustawy). Aktualizacja danych polegająca na ujawnieniu pojazdu nieobjętego pierwotnie udzieloną licencją wymaga zgłoszenia do licencji przed wykorzystaniem go do wykonywania transportu. Licencja udzielana jest na prowadzenie i wykonywanie transportu drogowego, a zatem z jej istoty wynika, że jest wydawana przed rozpoczęciem tego rodzaju działalności gospodarczej. Z niekwestionowanego stanu faktycznego wynika, iż pojazd marki R. o nr rej. W[...]4, którym był wykonywany w dniu kontroli [...] kwietnia 2010 r. międzynarodowy transport drogowy rzeczy, został zgłoszony do licencji dopiero w dniu 27 kwietnia 2010 r. Z przedstawionych wyżej względów nie można postawić Sądowi pierwszej instancji zarzutu błędnej wykładni art. 14 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1- 4 u.t.d., bowiem prawidłowo rozważył treść norm prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się do zarzutu błędnej wykładni art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1 pkt 1- 9 u.t.d. oraz art. 5 ust. 1 – 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 w związku z załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia, należy stwierdzić, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej interpretacji omawianych przepisów. Argumentacja podnoszona przez autora skargi kasacyjnej, że żaden z przepisów prawa nie przewiduje objęcia pojazdu uprawnieniem licencyjnym na transport międzynarodowy jest całkowicie chybiony. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż kwestię tę reguluje odesłanie do prawa krajowego zawarte w art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92. Wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu przewozu drogowego rzeczy na terytorium Wspólnoty regulują przepisy wymienionego wyżej rozporządzenia. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia licencja wspólnotowa wydawana jest przez Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 5 i 7, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który prowadzi działalność w Państwie Członkowskim, zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia licencja wspólnotowa, określona w art. 3, wydawana jest przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności. Z ust. 3 art. 5 rozporządzenia wynika natomiast, ze licencja wspólnotowa odpowiada wzorowi, określonemu w załączniku I, który ustanawia również warunki dotyczące jego wykorzystania. Odesłanie zawarte w tym przepisie oznacza, że warunki dotyczące wykorzystania licencji wspólnotowej ustanowione we wzorze licencji mają wiążąca treść normatywną. Zgodnie z tymi warunkami, na terytorium każdego Państwa Członkowskiego posiadacz licencji musi stosować się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w tym państwie, w szczególności w odniesieniu do transportu i ruchu drogowego. Treść regulacji zawartych w przedstawionych wyżej przepisach rozporządzenia wskazuje, że każdy przewoźnik wykonujący na podstawie licencji wspólnotowej zarobkowo drogowy przewóz rzecz obowiązany jest prowadzić tę działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności. Oznacza to, że wbrew odmiennemu stanowisku autora skargi kasacyjnej, przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 nie regulują w sposób wyczerpujący wykonywania licencji wspólnotowej, gdyż nakazują prowadzenie działalności na jej podstawie zgodnie z przepisami prawa krajowego. Zatem przepisami ustawowymi, do których zobowiązany jest stosować się posiadacz licencji wspólnotowej prowadzący działalność na terenie Polski są m.in. przepisy ustawy o transporcie drogowym. Nieusprawiedliwiony jest w związku z tym kolejny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, tj. niewłaściwego zastosowania art. 92 ust. 1 i Ip. 1.2 załącznika do tej ustawy, ponieważ przepisy te mają zastosowanie w stanie faktycznym sprawy na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 881/92. Z tych samych względów chybiony jest zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 w związku z art.. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., ponieważ kwestię tę reguluje zawarte w rozporządzeniu odesłanie do prawa krajowego. W konsekwencji nie jest także trafny zarzut odmowy zastosowania art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) w związku z art. 2 części 1 Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r., dotyczącego przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej i innych krajów do Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 odsyłające do regulacji krajowych. Z tożsamych względów zaskarżony wyrok nie narusza art. 31 ust. 3 w zawiązku z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, ponieważ egzekwowane od przedsiębiorcy obowiązki wynikają z u.t.d., która ma zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w powołanym rozporządzeniu. Zarzut odmowy zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d., również nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, bowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis ten nie obowiązywał. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd bierze pod uwagę stan prawny istniejący w dacie jej podjęcia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosowanie do treści art. 204 pkt 1 w związku z art. 207 § 2 p.p.s.a.