II GSK 1402/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2312/16 w sprawie ze skargi K na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia świadczenia usług oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę [K.] (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes) z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Prezes UKE po przeprowadzeniu analizy krajowego rynku świadczenia hurtowych usług dzierżawy odcinków zakończeń łączy, zakończył postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 r. poz. 243 ze zm.; dalej: p.t.) i decyzją z [...] października 2008 r.: 1) ustalił, że na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy nie występuje skuteczna konkurencja; 2) wyznaczył [A.] S.A. z siedzibą w W. (obecnie [B.] S.A., dalej także: "[B.]" lub "[B.]", jako przedsiębiorcę zajmującego znaczącą pozycję na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy; 3) nałożył na [B.] następujące obowiązki regulacyjne: a) obowiązek, o którym mowa w art. 34 p.t., polegający na uwzględnieniu uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego do usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy, w tym łączy end-to-end (zwanych również "łączami koniec-koniec"); b) obowiązek równego traktowania, o którym mowa w art. 36 p.t.; c) obowiązek ogłaszania lub udostępniania informacji, o którym mowa w art. 37 p.t.; d) obowiązek prowadzenia rachunkowości regulacyjnej, o którym mowa w art. 38 ust. 1 p.t.; e) obowiązek ustalania, opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, o którym mowa w art. 40 ust. 1 p.t.; f) obowiązek przygotowania i przedstawienia projektu oferty ramowej, o którym mowa w art. 42 ust. 1 p.t. Postanowieniem z [...] września 2015 r. Prezes UKE określił rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s i stwierdził, że na rynku usług dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s (dalej również "rynek 4/2014 powyżej 2 Mb/s") nie występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej oraz stwierdził, że na tym rynku występuje skuteczna konkurencja (dalej: postanowienie SMP 2015). Tego samego dnia Prezes UKE wydał decyzję określającą rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji do 2 Mb/s włącznie (dalej również "rynek 4/2014 do 2 Mb/s włącznie"), ustalił, że na rynku 4/2014 do 2 Mb/s włącznie występuje przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej i wyznaczył [B.] jako przedsiębiorcę o znaczącej pozycji na tym rynku oraz nałożył na tego operatora obowiązki regulacyjne (dalej: decyzja SMP 2015). Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Prezes UKE dopuścił [K.] oraz Polską Izbę Informatyki i Telekomunikacji do udziału w przedmiotowym postępowaniu jako podmioty działające na prawach stron. Pismem z 18 listopada 2015 r. [K.] zwróciła się o umorzenie postępowania oraz wniosła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wycofania z obrotu prawnego obowiązków regulacyjnych nałożonych na [B.] w Decyzji SMP 2008. Prezes decyzją z [...] stycznia 2016 r. stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] września 2015 r. decyzji Prezesa UKE z [...] października 2008 r. (dalej: decyzja SMP 2008). Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Prezes, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. Sąd wyjaśnił, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia prawidłowości wygaszenia decyzji SMP 2008 w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.). W ocenie Sądu zastosowanie trybu ustalania obowiązków regulacyjnych nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w trybie art. 22 i nast. p.t. może nastąpić w oparciu o przepisy p.t. wyłącznie w przypadku, gdy pomiędzy decyzją pierwotną i nową występuje ten związek, że dotyczą one tego samego rynku właściwego w odniesieniu do produktów, których dotyczą nałożone obowiązki, oraz aspektu przestrzennego (geograficznego) tego rynku. Natomiast w przypadku, gdyby decyzje te miały dotyczyć odmiennych rynków właściwych ze względu na czynnik produktowy lub geograficzny albo oba te czynniki naraz, niemożliwe jest wydanie decyzji uchylającej nałożone uprzednio obowiązki regulacyjne w trybie przepisów p.t. Prezes UKE [...] września 2015 r. wydał postanowienie SMP 2015 oraz decyzję SMP 2015, którymi określił jako rynki właściwe odpowiednio krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s oraz krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji do 2 Mb/s włącznie. Akty te pokrywają zakresowo rynek właściwy określony w decyzji SMP 2008, wykraczając jednocześnie poza jego zasięg w aspekcie produktowym. Oznacza to, że rynek właściwy (rynki właściwe) określone przez postanowienie SMP 2015 oraz decyzję SMP 2015 nie są tożsame z rynkiem właściwym określonym w decyzji SMP 2008, a w konsekwencji niemożliwe jest zastosowanie trybu określonego w art. 22 i nast. p.t. do uchylenia obowiązków regulacyjnych na rynku określonym ostatnią ze wspomnianych decyzji. Sąd I instancji podał, że na skutek wydania postanowienia SMP 2015 oraz decyzji SMP 2015, decyzja SMP 2008 stała się bezprzedmiotowa i należało wycofać ją z obrotu prawnego w celu uzyskania stanu jasności, co do zakresu obowiązków ciążących na uczestnikach rynku telekomunikacyjnego, co niewątpliwie leżało w interesie podmiotu, na który nałożono obowiązki regulacyjne. W sprawie doszło do spełnienia zarówno przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, której wygaśnięcie stwierdził organ, jak również przesłanki interesu strony postępowania. O których stanowi art. 162 § 1 k.p.a. Konsekwencją stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 w trybie regulowanym art. 162 k.p.a., a nie uchylenie nałożonych wspomnianą decyzją obowiązków regulacyjnych w trybie art. 22 i nast. p.t. jest odmienny zakres postępowania dowodowego, które zobowiązany był przeprowadzić Prezes UKE. W przypadku postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, zgodnie z zasadą szybkości i efektywności postępowania administracyjnego określoną w art. 12 § 1 k.p.a., postępowanie wyjaśniające zmierza do ustalenia, czy w określonej sprawie wystąpiły przesłanki skutkujące stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji. Oznacza to, że w postępowaniu takim nie prowadzi się postępowania dowodowego w zakresie, w jakim miałoby to miejsce w przypadku zmiany czy uchylenia obowiązków regulacyjnych na podstawie art. 22 i następne p.t. W ocenie Sądu I instancji Prezes UKE prawidłowo ustalił na podstawie posiadanych danych, że na skutek wydania w 2015 r. postanowienia SMP 2015 oraz decyzji SMP 2015 wydana wcześniej decyzja SMP 2008 stała się bezprzedmiotowa z uwagi na ujęcie rynku właściwego, którego dotyczyła. Przy czym nowo ustalone rynki właściwe nie są tożsame z rynkiem właściwym ustalonym w Decyzji SMP 2008 – są to rynki szersze ze względu na ich aspekt produktowy. Jednocześnie organ prawidłowo uznał, że wobec nałożenia Decyzją SMP 2008 określonych obowiązków regulacyjnych i stwierdzenia bezprzedmiotowości tej decyzji w interesie adresata tych obowiązków (strony postępowania) leży uzyskanie pewności, co do kwestii obowiązywania tych obowiązków. WSA w Warszawie wskazał, że wydanie postanowienia SMP 2015 oraz decyzji SMP 2015 zostało poprzedzone dokonaniem analizy odpowiednich rynków właściwych określonych w tych aktach, które obejmują rynek właściwy określony uprzednio w decyzji SMP 2008. Ponadto fakt istnienia umów międzyoperatorskich zawartych pomiędzy [B.] i innymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi nie przesądza o braku bezprzedmiotowości decyzji SMP 2008. Umowy te zostały zawarte w wykonaniu obowiązków regulacyjnych określonych decyzją SMP 2008, a zatem stanowią jej konsekwencję, a nie przesłankę wydania. Podobną uwagę należy odnieść do kwestii Ofert RLLO. Oferta ta została zatwierdzona w decyzjach wydanych w następstwie nałożenia Decyzją SMP 2008 obowiązków regulacyjnych, a zatem między wspomnianą decyzją a ofertami zachodzi stosunek zależności ofert od decyzji, a nie stosunek odwrotny, na który powołuje się skarżąca. Odnosząc się do zarzutu skarżącej o braku przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego, Sąd I instancji wskazał, że postępowanie konsultacyjne zgodnie z art. 15 p.t. przeprowadza się m.in. przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawach określenia rynku właściwego, jego analizy i wyznaczenia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmujących kolektywną pozycję znaczącą, lub uchylenia decyzji w tej sprawie oraz nałożenia, zniesienia, utrzymania lub zmiany obowiązków regulacyjnych w stosunku do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji lub nieposiadającego takiej pozycji. Postępowanie konsolidacyjne zgodnie z art. 18 p.t. przeprowadza się, jeżeli rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 15 tej ustawy, mogą mieć wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi. Zaskarżona decyzja i poprzedzające ją rozstrzygnięcie nie określają rynków właściwych ani nie nakładają, znoszą czy zmieniają nałożonych obowiązków regulacyjnych, ale stwierdzają wygaśnięcie decyzji SMP 2008, jako bezprzedmiotowej na skutek ponownego określenia rynków właściwych postanowieniami decyzji SMP 2015 oraz Postanowienia SMP 2015. Przeprowadzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego byłoby niezbędne, gdyby organ na nowo określał rynek właściwy pierwotnie określony w decyzji SMP 2008, tj. rynek geograficznie i produktowo tożsamy, i na nowo określał obowiązki regulacyjne związane z tym rynkiem, a zatem stosował procedury uregulowane w art. 22–24 p.t. Tymczasem w sprawie nie doszło do określenia na nowo tożsamego rynku właściwego i związanych z nim obowiązków regulacyjnych, ale do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP 2008 w trybie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. [K.] zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia, rozpoznania skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 161 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Prezes UKE nie mógł stwierdzić wygaśnięcia decyzji nakładającej obowiązki regulacyjne; 2) prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a), b) i c) p.t. w związku z art. 22 ust. 1 pkt 1–4 p.t. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że procedura zniesienia obowiązków regulacyjnych przewidziana w art. 23 ust. 1 pkt 2 p.t. znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ponowna analiza rynku prowadzi do identycznego zdefiniowania rynku właściwego, podczas gdy z ww. przepisów wynika, że organ regulacyjny w celu zniesienia obowiązków regulacyjnych zobowiązany jest przeprowadzić ponowną analizę identycznie zdefiniowanego rynku właściwego; 3) prawa materialnego, tj. art. 15 pkt 1 i 2 p.t. oraz art. 18 ust. 1 p.t. w związku z art. 15 pkt 1 i 2 p.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego wobec decyzji, której przedmiotem było zniesienie obowiązków regulacyjnych ciążących uprzednio na [B.] S.A.; 4) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymaganiom wynikającym z tego przepisu, w szczególności poprzez brak analizy w zakresie tego, czy powołane przepisy dyrektyw unijnych spełniają kryteria pozwalające na ich bezpośrednie zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna [K.] oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna [K.] nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła doprowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. W ocenie NSA niezasadne są podniesione w tej skardze zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych. Z zarzutów tych sformułowanych przez [K.] najdalej idącym jest naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc twierdzenie, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie spełnia wymogów ustawowych. Z tak postawionym zarzutem nie można się zgodzić. Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku, zatem odnosi się on do koniecznych elementów poprawnie zbudowanego uzasadnienia. Przepisu tego nie można łączyć z merytoryczną trafnością twierdzeń i wniosków formułowanych przez Sąd. Z tego powodu nie można uznać za skargą kasacyjną, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest wadliwe, gdyż brak w nim analizy odnoszącej się do przepisów dyrektywy w zakresie ich bezpośredniego stosowania. Sąd II instancji zauważa, że art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga, by uzasadnienie wyroku zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepisy dyrektywy nie były podstawą rozstrzygnięcia, zatem Sąd I instancji nie mógł wyjaśniać ich bezpośredniego stosowania. Niezależnie od tego skarżony wyrok odnosi się w sposób ogólny do tej kwestii, że przepisy takie, co do zasady nie wiążą w wewnętrznym porządku prawnym. Jednak ta kwestia nie miała dla sprawy żadnego znaczenia, skoro podstawą orzekania, a więc sprawą administracyjną była sprawa w rozumieniu art. 161 § 3 w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i taka sprawa była przedmiotem kontroli. Zdaniem Sądu II instancji nietrafny jest również drugi z zarzutów procesowych. W jego ramach [K.] twierdzi, że Sąd I instancji naruszył prawo, bo zaakceptował decyzję Prezesa UKE, w której stwierdzono bezprzedmiotowość decyzji nakładającej obowiązki regulacyjne z 2008 r. [K.] stoi na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie decyzja nakładająca obowiązki regulacyjne może być wydana tylko na podstawie przepisów p.t., a nie na podstawie k.p.a., gdyż przepisy p.t., art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a), b), c) w związku z art. 22 ust. 1 pkt 1–4 p.t. są przepisami szczególnymi wyłączającymi stosowanie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Stanowisko takie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Z treści art. 206 ust. 1 p.t. wynika, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami wynikającymi z p.t. i ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zatem generalną regułą jest, że przepisy k.p.a. mają zastosowanie w postępowaniach przeprowadzanych przez Prezesa UKE, chociaż mogą podlegać modyfikacji. Sąd II instancji zwraca uwagę, że we wskazanych postępowaniach przepisy k.p.a. stosuje się wprost, a nie odpowiednio. Ma to takie znaczenie, że wszystkie instytucje k.p.a. są stosowane, o ile wyraźny przepis p.t. lub ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wprowadza wyraźnej modyfikacji rozwiązań przyjętych w k.p.a. Zatem niedopuszczalność stosowania art. 162 k.p.a. do sytuacji objętej toczącym się postępowaniem mogłoby istnieć wówczas, gdyby p.t. wyraźnie wyłączyło stosowanie tego przepisu do decyzji nakładającej obowiązki regulacyjne. W ustawie p.t. takich regulacji nie ma, zatem twierdzenie skargi kasacyjnej, że na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie można stwierdzić wygaśnięcia decyzji regulacyjnej nie ma oparcia w przepisach prawa. NSA przypomina, że czym innym jest uchylenie decyzji, a czym innym stwierdzenie jej wygaśnięcia. W obu przypadkach skutek faktyczny zapadłych rozstrzygnięć może być podobny, jednak jest osiągany w ramach różnych postępowań. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że kontrolowana decyzja wydawana na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. c) p.t. to decyzja wydawana w postępowaniu zwyczajnym, a więc takim, w którym Prezes UKE miał obowiązek przeprowadzić analizę rynku w zakresie wyrobów i usług telekomunikacyjnych wynikający z art. 21 ust. 1 p.t. Na skutek tego działania mogą pojawić się różne sytuacje w sposób wskazany w art. 22 i art. 23 p.t. Gdy skutkiem postępowania będzie ustalenie, że na tym samym rynku właściwym występował przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorca telekomunikacyjny zajmujący kolektywną pozycję znaczącą i utracił tę pozycję, to wówczas organ wydaje decyzję, w której m.in. uchyla nałożone obowiązki regulacyjne. Rozstrzygnięcie takie w ramach prowadzonego postępowania wynikającego z art. 21 p.t. jest logiczne, bo skoro przedsiębiorca nie ma już pozycji "uprzywilejowanej", to nie mogą na nim ciążyć obowiązki regulacyjne, bo te są konsekwencją określenia szczególnego stratusu przedsiębiorcy, jako mającego znaczącą pozycję rynkową lub kolektywną pozycję znaczącą. Wówczas ich uchylenie jest naturalną konsekwencją wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Prezes UKE działa w tym przypadku w trybie środków nadzwyczajnych, pozwalających organowi stwierdzić wygaśniecie decyzji ostatecznej, jeżeli stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis szczególny albo leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji wymaga tylko ustalenia, że jest ona bezprzedmiotowa. Analiza akt sprawy i uzasadnienia wyroku Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że zarówno organ jak i Sąd I instancji trafnie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością decyzji z 2008 r. Bezprzedmiotowość ta jest skutkiem rozstrzygnięć z 2015 r., a więc postanowienia z [...] września 2015 r. i decyzji SHP 2015. W obu tych rozstrzygnięciach chodzi o wyznaczenie usług regulowanych na krajowym hurtowym rynku usług dostępu do wysokiej jakości w stałej lokalizacji, a to oznacza, że zakres decyzji wygaszonej, czyli z 2008 r., mieści się w zakresie ustalonym postanowieniem SMP 2015 i decyzji SMP 2015. Łącznie zakres tych rozstrzygnięć obejmuje cały rynek świadczenia usług hurtowych dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji, chociaż zakresy obu rynków nie są identyczne, ze względu na odrębne ich zakresy produktowe. Jednak dla możności zastosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. istotne jest to, że rozstrzygnięcie decyzji wygaszanej z 2008 r., jest objęte rozstrzygnięciami z 2015 r. Zatem w tym zakresie decyzja z 2008 r. stała się bezprzedmiotowa i zastosowanie w stosunku do niej przepisu stwierdzającego jej wygaśnięcie z uzasadnieniem przesłanek takiego stwierdzenia nie narusza prawa. Z powodów wyżej podniesionych za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, gdyż zostały one podniesione poza zakresem sprawy. Sąd II instancji podkreśla, że rozpoznawana sprawa dotyczy wygaszenia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie zmiany decyzji regulacyjnej w trybie art. 21–24 p.t. Mając na uwadze powyższe i treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.