II GSK 142/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2144/13 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 2 lipca 2012 r. w W. przy [...] funkcjonariusz Policji przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki Seat o nr rej. [...], którym kierował skarżący. W związku z wynikami kontroli decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265) karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w której organ stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie drogowego transportu taksówką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wyrokiem objętym skargą kasacyjną podzielił w pełni stanowisko organów, co do istotnych elementów stanu faktycznego sprawy jak i zastosowanych przepisów prawa materialnego. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa). II Skargę kasacyjną wniósł skarżący zaskarżając wyrok w w całości i zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: kpa) w zw. z art. 75 § 1 kpa polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy postępowanie dowodowe oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym oraz sprzeczne z zasadą dążenia przez organ do ustalenia prawdy obiektywnej w szczególności wobec braku dowodu w postaci potwierdzenia przez [...] Taxi zamówienia przewozu, niewyjaśnienia okoliczności w jakich doszło do skierowania do skarżącego zamówienia na przewóz oraz zaniechania wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień w celu usunięcia rozbieżności dotyczących okoliczności przebiegu przewozu z dnia 2 lipca 2012 r.; 2. prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 ppsa - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i błędne uznanie, iż skarżący wykonywał niedozwolony przewóz poza obszarem obowiązywania licencji, w sytuacji gdy przewóz wykonywany przez skarżącego miał swój początek na obszarze obowiązywania licencji i na tym samym obszarze miał mieć swój koniec co jest dopuszczalne w świetle treści ww. artykułu i nie powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów niopłaconej pomocy prawnej z urzędu. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Została ona oparta na poglądzie skarżącego, że wykonywany przez niego przewóz miał swój początek na obszarze obowiązywania licencji i na tym obszarze miał mieć swój koniec, co jest dopuszczalne w świetle art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, natomiast postępowanie dowodowe, na podstawie którego organ doszedł do przekonania, a Sąd to zaakceptował, że skarżący wykonywał przewóz poza obszarem licencji, zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wskazać należy, że podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej na skarżącego za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiły ustalenia kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 2 lipca 2012 r. w W. przy [...] przez funkcjonariusza Policji. W sporządzonym protokole kontroli odnotowano, że samochodem, którym kierował skarżący wykonywany był transport drogowy taksówką. Skarżący wykonywał przejazd z dwoma pasażerami z [...] w W. na [...] w W. Przewożonym pasażerom skarżący wystawił wydruk z kasy fiskalnej. W protokole wskazano też, że skarżący okazał licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta C. Jakkolwiek skarżący odmówił podpisania protokołu kontroli to przesłuchany przez funkcjonariusza zeznał, że "nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie W.", w dniu kontroli "wziął pasażerów z [...] spod kina [...]", podjął ich na "zlecenie, które dostał z firmy G. drogą radiową", a "kobietę i mężczyznę przewoził na [...]". Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że na dachu pojazdu znajdowała się lampa z napisem TAXI, a z boku pojazdu widniały napisy "Tylko 1,80 zł/km", "[...] TAXI [...] w W.". Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości istotna okoliczność, a mianowicie, że skarżący, w chwili kontroli wykonywał transport drogowy taksówką na terenie W., posiadając licencję uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze miasta C. Ocena prawidłowości ustaleń organów administracji publicznej w tym zakresie nie została skutecznie podważona. Skarżący nie mógł skutecznie zakwestionować tego ustalenia zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z powodu oparcia decyzji na niepełnym materiale dowodowym poprzez niewyjaśnienie okoliczności w jakich doszło do zamówienia przedmiotowego kursu, niezwróceniem się do [...] Taxi z zapytaniem o okoliczności zlecenia oraz niepotwierdzenia faktu dokonania takiego zamówienia. Mając na uwadze ustalenia, potwierdzone w protokole kontroli, protokół przesłuchania strony, paragon fiskalny za przejazd czy dokumentację fotograficzną dołączoną do akt sprawy stwierdzić należy, że okoliczności, na które powołuje się skarżący, nie miały znaczenia dla sprawy. Niezrozumiałe jest też twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że organ nie wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, gdyż w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania skarżący złożył "pismo wyjaśniające" z dnia 21 listopada 2012 r. Ustaleń faktycznych dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji nie mogło również skutecznie podważyć oświadczenie skarżącego, że dokonywał w W. przewozu pasażerów na prośbę klientki, którą przywiózł z C., bo od tego uzależniła kurs powrotny do C. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar obejmujący 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. Posiadana przez skarżącego licencja jednoznacznie określała obszar, na którym był uprawniony do wykonywania przewozów osobowych – miasto C. W myśl art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Ostatnie zdanie powołanego przepisu dotyczy sytuacji, w której pasażer złożył zamówienie z poza obszaru objętego licencją dla danego przewoźnika w celu przywiezienia tego pasażera spoza obszaru wskazanego w licencji na ten obszar. Ustawodawca dopuszcza zatem w drodze wyjątku wykonywanie przewozu jedynie wówczas, gdy kurs co najmniej zaczyna się lub kończy w gminie, na obszar której udzielono licencji. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest więc podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją, w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem (por. wyroki NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1167/13, z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2488/14; dostępne w CBOSA). W sytuacji zatem gdy z niezakwestionowanych skutecznie ustaleń faktycznych wynikało, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką na terenie W., nie posiadając odpowiedniej dla tego przewozu licencji, bo był uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru (C.), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonywał on przewóz bez wymaganej licencji, a tym samym wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.