II GSK 1477/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1902/14 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami przeprowadzenia badań 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz I. Sp. z o.o. w K. 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015r., sygn. akt VI SA/Wa 1902/14, oddalił skargę I.-K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (prezes UOKiK) z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie obciążenia kosztami przeprowadzonych badań dotyczących kontroli jakości. Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zobowiązał poprzednika skarżącej (I. W. Sp. z o.o.) - na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 148, dalej jako ustawa o Inspekcji, ustawa o Inspekcji Handlowej, u.i.H.) do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 583 zł stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych. Prezes UOKiK decyzją z [...] maja 2013 r. stwierdził nieważność tej decyzji w związku z nieprawidłowym określeniem jej adresata. Świętokrzyski WIJH zawiadomił skarżącą I. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (następcę prawnego I. W. Sp. z o.o.), o wszczęciu postępowania administracyjnego, jako stronę tego postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej zobowiązał skarżącą - na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 583 zł stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych. Organ wskazał, że inspektorzy WIIH przeprowadzili kontrolę w dniach [...] września 2012 r. w hurtowni zlokalizowanej w S. należącej do I.-W. Sp. z o.o. Do badań laboratoryjnych pobrano m.in. próbkę z partii 100 kg dorsza bałtyckiego, pojedynczo mrożonych, głęboko mrożonych o zawartości glazury 10%, w opakowaniach 5 kg, oznaczonych datą minimalnej trwałości [...].11.2012 r. i datą produkcji [...].11.2011 r., wyprodukowanych w Polsce dla I. S.A. ul. [...],[...], oraz próbkę z partii 485 kg filetów z mintaja indywidualnie mrożonych, glazurowanych, głęboko mrożonych, "N.", o zawartość glazury 35%, w opakowaniach 5 kg, kraj pochodzenia Chiny, oznaczonych datą minimalnej trwałości 10.2013r., importowanych przez W. S.A. Badania przeprowadzone zostały w Laboratorium Kontrolno-Analitycznym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K. (dalej Laboratorium) i wykazały one, że próbka filetów z dorsza bałtyckiego wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, zawyżoną zawartość glazury (stwierdzono 15% przy deklaracji 10%) oraz obecność fosforu dodanego nie wykazanego w oznakowaniu produktu oraz próbka filetów z mintaja wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne tj. niewłaściwą teksturę filetów oraz niewłaściwy smak i zapach. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Prezes UOKiK, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezes UOKiK po powołaniu się na treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577, dalej jako u.j.h.), art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji wyjaśnił, że zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496) dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek, wysokość należności pieniężnej, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji ustala dyrektor laboratorium, z uwzględnieniem rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Prezes UOKiK podał, że badania filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja wykazały, że próbka filetów z dorsza bałtyckiego posiadała niewłaściwe cechy organoleptyczne, a zbadana próbka filetów z mintaja wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne. W związku z powyższym WIJH - na podstawie art. 30 ust. 1 u.I.H., zobowiązał skarżącą do uiszczenia kwoty 583,80 złotych, stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych, ww. próbek. Prezes UOKiK odnosząc się do kwestii stosownej akredytacji metod badawczych, dla laboratorium przeprowadzającego badania w rozpoznawanej sprawie wskazał, że sprawozdania z badań opatrzone zostało znakiem akredytacji PCA (Polskie Centrum Akredytacyjne). Oznacza to, że badania zostały przeprowadzone w akredytowanym laboratorium, zgodnie z obowiązującym prawem i są w pełni wiarygodne. Organ podkreślił, że fakt udzielenia akredytacji laboratorium, które wykonało badania nie budzi wątpliwości. Wskazał, że przepisy zawarte w ustawie o Inspekcji Handlowej i ustawie o jakości handlowej nie nakładają obowiązku przeprowadzania badań jakości w laboratoriach akredytowanych, a tym bardziej przy użyciu wyłącznie metod akredytowanych. Wymóg dokonywania analiz w laboratoriach urzędowych akredytowanych wynika z rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.4.2004, str. 1-1414; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200-251, ze zm.), (art. 12). Prezes UOKiK stwierdził, iż stosowanie metody nieakredytowanej nie narusza przepisów prawa. Wynik badania uzyskany taką metodą w laboratorium posiadającym akredytację jest miarodajny i mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto organ podkreślił, że skarżąca nie skorzystała z prawa do przebadania próbki kontrolnej w momencie, kiedy miała ku temu możliwość. Organ uznał za bezzasadny zarzut, że protokół przyjęcia próbek do badań nie zawierał informacji wymaganych przepisami rozporządzenia w sprawie badania próbek. Prezes UOKiK podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.I.H. jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca nie przewidział przy tym żadnej możliwości odstąpienia od obciążenia podmiotu kontrolowanego kosztami badań takiego produktu. W związku z powyższym Prezes UOKiK stwierdził, że uznając ww. sprawozdania z badań jako stanowiące podstawę do stwierdzenia, że badane próbki nie spełniały wymagań jakości handlowej, a dodatkowo próbka filetów z dorsza bałtyckiego nosiła znamiona zafałszowania - zobowiązanie skarżącej przez WIJH do uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych było zgodne z prawem. Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącą kwestii przekształceń, organ odwoławczy wskazał, że przejęcie spółki I. W. z o.o. z siedzibą w W. przez skarżącą nastąpiło zgodnie z art. 494 § 1 k.s.h. Tym samym spółka przejmująca – skarżąca, wstąpiła z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Skarżąca w drodze sukcesji uniwersalnej stała się też posiadaczem zakwestionowanych filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki. Stała się także adresatem obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę I.-K. Spółka z o.o. w K. na powyższą decyzję w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu dotyczącego nieważności postępowania, której skarżąca dopatrywała się w okoliczności, że jako spółka przejmująca nie odpowiada prawnie za delikty administracyjne poprzednika - I. W. Sp. z o.o. Sąd I instancji mając na uwadze że sukcesja uniwersalna dotyczy wszelkich majątkowych składników materialnych i niematerialnych, w tym praw rzeczowych, stwierdził, że trafnie organ przyjął, że skarżąca jako podmiot przejmujący, przejęła także w posiadanie zakwestionowany towar (art. 336 i nast. k.c.). Przyjął domniemanie ciągłości posiadania jako stanu faktycznego. Odmienna okoliczność faktyczna nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą. Kwestia ta nie wymagała przeprowadzenia z urzędu przez organ szczegółowego postępowania dowodowego na okoliczność przejścia na skarżącą majątku po przejętej spółce. Inicjatywa dowodowa należała w tym względzie do skarżącej, zwłaszcza w kontekście treści art. 551 pkt 2 k.c. Sąd I instancji stwierdził również, że w stanie prawnym właściwym dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, dla obciążenia skarżącej spółki kwotą równowartości kosztów badań ww. próbek produktu, wystarczające jest ustalenie negatywnego wyniku tych badań. Jak stanowi bowiem przepis art. 30 ust. 1 u.I.H., jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia kwoty, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Skarżąca nie podważyła skutecznie (w trybie procedury przewidzianej w art. 29 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o Inspekcji) stanowiska organów co do wyniku badania próbek. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do podważania uprawnień kontrolnych Inspekcji Handlowej. Nie ma racji skarżąca błędnie zarzucając, że kompetencje Inspekcji Handlowej są wyłączone w przypadku artykułów rolno-spożywczych w sprzedaży hurtowej, niepozostających w obrocie detalicznym i nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego. Inspekcja Handlowa jest wyspecjalizowanym organem powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa. Do zadań Inspekcji należy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.I.H.). Hurtownia to miejsce działalności przedsiębiorcy, w którym są produkty przeznaczone do wprowadzenia do obrotu handlowego, zatem mieszczą się w obszarze zadań kontrolnych Inspekcji. Zdaniem Sądu, skarżąca znajdowała się posiadaniu zakwestionowanych filetów rybnych dorsza i mintaja w celu dalszej odsprzedaży co oznacza, że wprowadzała je do obrotu w rozumieniu art. 17 ust. 3 u.j.h. w zw. z art. 3 ust. 2 u.I.H. oraz art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002. Odnosząc się do zarzutów skargi w kwestii trybu wykonania badań i wyników tych badań, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia wiarygodności sporządzonych dokumentów. Z akt sprawy wynika, że próbki kontrolne zostały pobrane podczas kontroli przeprowadzonej w hurtowni należącej wcześniej do przejętej spółki, jak również tryb pobrania tych próbek był zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Wątpliwości związane z jakością tych próbek organ wyjaśnił w toku postępowania ustalając w Laboratorium wykonującym badania, że stan tych próbek był prawidłowy. Wobec tego, zdaniem Sądu nie ma również podstaw, by podważać wiarygodność wyników badań ujawnionych w ww. sprawozdaniu i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny co do wyników tych badań - filety z dorsza bałtyckiego na skutek prawidłowo przeprowadzonych badań okazały się produktem zafałszowanym, natomiast odnośnie do filetów z mintaja, iż produkt ten okazał się produktem o niewłaściwej jakości. Odnośnie do zakresu akredytacji Sąd I instancji zaznaczył, że Laboratorium UOKiK w K. posiada stosowną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji i jest uprawnione do dokonywania badań próbek produktów tłuszczowych pobranych podczas kontroli. Przepisy, zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane. Nie określają natomiast, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi - stanowi o tym art. 5 ust. 2 pkt d rozporządzenia nr 882/2004. Szczegóły w zakresie metod analiz i wymagań odnośnie do laboratoriów wykonujących badania w ramach urzędowej kontroli żywności zawarto w art. 11 i 12 tego rozporządzenia jak i w motywie 17-tym preambuły tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a oraz art. 15 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów skarżącej lub tylko lakoniczne odniesienie się do nich, co mogło skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że jako organ II instancji Prezes UOKiK ponownie rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie i ocenił decyzję organu I instancji, odnosząc się do faktów w sprawie istotnych. Prezes UOKiK wnikliwie przeanalizował cały materiał dowodowy, uwzględniając przy tym zasady określone w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. i na podstawie poczynionych w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych uznał, że skarżąca wprowadziła do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane i niewłaściwej jakości, wobec czego obciążył skarżącą kosztami badań. I. – K. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; w razie uznania, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie koszów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: I) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.") poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości i oddalenie skargi, pomimo iż zachodziły przesłanki stwierdzenia ich nieważności określone w: a) art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej jako "K.p.a.") albowiem w/w decyzje zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, b) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem w/w decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem: -przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., - prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji handlowej; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 81 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez przerzucenie na skarżącą ciężaru wykazania, że w dacie przejęcia spółki I. W. Sp. z o.o. przez skarżącą (30 listopada 2012) sporne produkty Dorsz bałtycki i Mintaj nie znajdowały się w posiadaniu I. W. Sp. z o.o., względnie ciężaru wykazania, że nie weszły one w skład masy majątkowej przejmowanej po tej spółce przez skarżącą; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do (rażącego) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez: brak ustalenia, czy skarżąca była podmiotem kontrolowanym (czy u skarżącej przeprowadzono kontrolę urzędową) w odniesieniu do spornych produktów, względnie, dorozumiane ustalenie, że skarżąca była podmiotem kontrolowanym w odniesieniu do spornych produktów, brak zgromadzenia w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, że skarżąca była podmiotem kontrolowanym w odniesieniu do spornych produktów, ustalenie, że sporne produkty znajdowały się w posiadaniu (w magazynie) spółki I. W. sp. z o.o. w dacie jej przejęcia przez skarżącą - mimo braku zgromadzenia w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na takie ustalenie, ustalenie, że skarżąca przejęła posiadanie/własność spornych produktów w drodze sukcesji uniwersalnej po I. W. sp. z o.o. i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży - mimo braku zgromadzenia w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na takie ustalenie, poczynienie ustaleń jak w lit. d) i e) powyżej dopiero w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, co spowodowało, że skarżąca na etapie postępowania administracyjnego nie mogła ustosunkować się do okoliczności rzekomego znajdowania się spornych produktów w posiadaniu spółki przejętej w dniu [...] listopada 2012 r. oraz okoliczności rzekomego przejęcia posiadania spornych produktów w następstwie przejęcia spółki I. W. Sp. o.o., poczynienie ustaleń jak w lit. d) i e) w decyzji organu odwoławczego bez jednoczesnego wskazania dowodów, w oparciu o które dokonano takich ustaleń; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do (rażącego) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez: brak uzasadnienia decyzji organu I instancji, wyrażający się w: ograniczeniu się przez organ I instancji do: i. zrelacjonowania przebiegu prowadzonego przezeń postępowania, ii. przytoczenia treści przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o IH, bez jego wyjaśnienia blankietowego odesłania do uzasadnienia innej decyzji (decyzji ŚWIIH w K. z dnia [...].12.2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej), - niewyjaśnieniu przez organ I instancji, na czym polega niespełnienie przez sporne produkty wymagań określonych w przepisach o jakości handlowej (brak ustaleń faktycznych w tej materii), - niewyjaśnieniu przez organ I instancji, na czym polega niespełnienie przez sporne produkty wymagań określonych w deklaracji (brak ustaleń faktycznych), - braku ustalenia przez organ I instancji, czy w oznakowaniu spornych produktów poczyniono deklaracje odnośnie cech organoleptycznych i jakiej treści (brak ustaleń faktycznych), - brak ustalenia przez organ I instancji, jakiej treści deklaracje odnośnie składu spornych produktów poczyniono w ich oznakowaniu (brak ustaleń faktycznych), brak poczynienia przez organ I instancji ustaleń faktycznych w przedmiocie wysokości kosztów badań laboratoryjnych, - brak poczynienia przez organ I instancji ustaleń faktycznych w przedmiocie tego, czy skarżąca była podmiotem kontrolowanym w odniesieniu spornych produktów, - brak poczynienia przez organ I instancji ustaleń faktycznych w przedmiocie tego, czy skarżąca weszła w posiadanie spornych produktów w ramach sukcesji uniwersalnej po spółce I. W. sp. z o.o., - brak wyjaśnienia przez organ I instancji, dlaczego obowiązkiem zwrotu równowartości kosztów badań obciąża się następcę prawnego I. W. Sp. z o.o., co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty przez organ I instancji i w konsekwencji naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; brak poczynienia przez organ II instancji ustaleń faktycznych co do tego, czy w oznakowaniu spornych produktów poczyniono deklaracje odnośnie cech organoleptycznych i jakiej treści, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty przez organ II instancji i w konsekwencji naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; brak wyjaśnienia przez organ II instancji, czy kontrolowane produkty nie spełniają konkretnych wymagań określonych w przepisach odrębnych (w tym wymagań w zakresie jakości handlowej, określonych w przepisach o jakości handlowej dotyczących tych produktów) i na czym konkretnie niezgodność ta polega, a w szczególności brak wyjaśnienia, czy artykuły te nie spełniają konkretnych, prawem określonych wymagań odnośnie cech organoleptycznych, a jeśli tak to jakich i dlaczego, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty przez organ II instancji i w konsekwencji naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; naruszenie art. 141 § 4 u.P.p.s.a poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do podniesionych przez skarżącą zarzutów: naruszenia przepisów art. 107 § 3 K.p.a. i art. 15 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji organu II instancji, uchylające się od podjęcia rzeczowej polemiki z argumentacją i dowodami przedstawianymi przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, w stopniu pozwalającym na postawienie zarzutu braku przestrzegania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, naruszenia przepisów art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a. poprzez daleko posuniętą lakoniczność i fundamentalne braki uzasadnienia organu decyzji I instancji (np. blankietowe odsyłanie przez organ I instancji do uzasadnienia równoległej decyzji nakładającej karę pieniężną) uzasadniające zarzut naruszenia dwuinstancyjności postępowania, naruszenia przepisów § 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496); naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 § 1 i § 2 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. oraz w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.), dalej także jako "u.s.d.g." oraz w związku z § § 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496): a) poprzez uznanie za udowodnione (ustalenie), że (i) badana próbka produktu Dorsz bałtycki posiada niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, (ii) w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki obecny jest fosfor dodany (o czym producent nie informuje w oznakowaniu produktu), b) poprzez uznanie za udowodnione (ustalenie), że badana próbka produktu Mintaj posiada niewłaściwe cechy organoleptyczne tj. niewłaściwą (gąbczastą) teksturę, niewłaściwy (pusty) smak i niewłaściwy (intensywnie nieczysty) zapach, c) poprzez uznanie za udowodnione (ustalenie), że badane w/w produkty nie spełniają wymagań w zakresie jakości handlowej (Dorsz bałtycki, Mintaj) oraz że stanowią artykuły rolno-spożywcze zafałszowane (Dorsz bałtycki), tj. że w/w produkty nie spełniają wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, pomimo iż powyższe ustalenia faktyczne opisane w lit. a) - c) powyżej, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym (tj. dla rozstrzygnięcia czy kontrolowane artykuły rolno-spożywcze odpowiadały wymaganiom dotyczącym jakości handlowej, w tym czy były zafałszowane) poczyniono: w oparciu o wyniki badań próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowej, przeprowadzonej przez inspektorów ŚWIIH w Łodzi w hurtowni poprzednika prawnego skarżącej z przekroczeniem uprawnień ustawowych Inspekcji Handlowej, tj. w odniesieniu do artykułów rolno-spożywczych nieznajdujących się w obrocie detalicznym, nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego, w sytuacji, gdy: (i) w protokole kontroli sporządzonym dnia [...] września 2012 r. (nr akt kontroli [...]) brak jest ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, iż kontrola ta została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. w granicach ustawowych kompetencji kontrolnych Inspekcji Handlowej (brak ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że sporne artykuły rolno-spożywcze znajdowały się w obrocie detalicznym) oraz (ii) w toku postępowania administracyjnego nie zgromadzono materiału dowodowego jednoznacznie potwierdzającego, iż kontrola udokumentowana protokołem sporządzonym dnia [...] września 2012 r. (nr akt kontroli [...]), została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. w granicach ustawowych kompetencji kontrolnych Inspekcji Handlowej (brak dowodów pozwalających jednoznacznie ustalić, że sporne artykuły rolno-spożywcze znajdowały się w obrocie detalicznym oraz że były przeznaczone dla konsumenta finalnego), w oparciu o wyniki badań próbek produktów Dorsz bałtycki i Mintaj wykonanych poza zakresem akredytacji Laboratorium Kontrolno-Analitycznego UOKiK w K., co jednoznacznie wynika z treści sprawozdania badań nr [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz z treści poprawionego sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] października 2012 r., tj. w oparciu o wyniki badań nieobjętych zakresem akredytacji nr [...]wydanym przez Polskie Centrum Akredytacji z siedzibą w Warszawie dla Laboratorium Kontrolno-Analitycznego UOKiK w K. (Zakres Akredytacji nr AB [...], wydanie nr [...] czerwca 2012 r.), a zatem w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych przez nieakredytowane w relewantnym zakresie laboratorium, w oparciu o wyniki badań ujęte w sprawozdaniach niespełniających wymagań określonych rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 496); pomimo, iż w protokole przyjęcia próbek do badań nr [...] nie oceniono przydatności próbek spornych produktów do badań, jak również nie dokonano opisu opakowania i zabezpieczenia próbek spornych produktów, wobec czego brak dowodu na to, by próbki dotarły i zostały przez Laboratorium Kontrolno- Analityczne UOKiK w K. przyjęte w tym samym (tożsamym) opakowaniu (i z tym samym zabezpieczeniem), w jakie zostały opakowane z chwilą pobrania próbek w skontrolowanej hurtowni; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...]oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...]w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sprawozdanie z wyników badań laboratoryjnych próbek produktów, przez laboratorium kontrolno-analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi dokument urzędowy, korzystający z domniemania wiarygodności w całości, niezależnie od zakresu akredytacji laboratorium, tj. także w tej części, w jakiej obejmuje wyniki badań przeprowadzonych poza zakresem akredytacji tego laboratorium naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...]oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...]w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 84 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia poniższych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych oraz poprzez zaniechanie rzeczowego odniesienia się do argumentacji Skarżącej podnoszonej w tej mierze w toku postępowania administracyjnego w obu instancjach: czy w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki obecny jest fosfor, jakie jest źródło (przyczyna) ewentualnej obecności fosforu w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki, w szczególności tego, czy była to substancja użyta przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu środka spożywczego (produktu Dorsz bałtycki), oraz w jakiej postaci występuje ta substancja lub jej pochodne w badanym produkcie gotowym, na jakim etapie oraz z takiej przyczyny dodano fosfor do produktu Dorsz bałtycki, w szczególności: (i) czy substancja ta została dodana w trakcie produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania, (ii) czy dodanie tej substancji do produktu nastąpiło celowo, (iii) z jakich względów substancja ta została dodana do produktu i czy były to względy technologiczne, a jeśli tak, to jakie konkretnie, jaka jest zawartość (rozmiar zawartości) fosforu lub jego pochodnych w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki, czy pozostałości fosforu lub jego pochodnych w produkcie Dorsz bałtycki pełnią jeszcze jakąkolwiek funkcję technologiczną w tym produkcie (produkcie końcowym) (czy kontynuują swe technologiczne oddziaływanie na produkt końcowy przez cały okres przechowywania i wykorzystywania przez odbiorców końcowych), a jeśli tak, to jaką, innych okoliczności faktyczne relewantne dla sprawy w świetle przepisu § 5 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966), czy w oznakowaniu kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych poczyniono jakiekolwiek deklaracje co do jakości handlowej tych produktów, w szczególności co do ich właściwości organoleptycznych,czy kontrolowane artykuły rolno-spożywcze nie spełniają konkretnych wymagań określonych w przepisach odrębnych (w tym wymagań w zakresie jakości handlowej, określonych w przepisach o jakości handlowej dotyczących tych produktów) i na czym konkretnie niezgodność ta polega, a w szczególności czy artykuły te nie spełniają konkretnych, prawem określonych wymagań odnośnie cech organoleptycznych, czy skład kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych jest niezgodny z przepisami dotyczącymi ich jakości handlowej i na czym konkretnie niezgodność ta polega, czy skłąd kontrolowanych artykułów rolno spożywczych jest niezgodny z przepisami dotyczącymi ich jakości handlowej i na czym konkretnie ta niezgodność polega, czy w kontrolowanych artykułach rolno-spożywczych zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie ich rzeczywistego składu lub innych właściwości; II) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: naruszenie art. 494 § 1 i § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm), dalej także jako "K.s.h." - poprzez ich błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że: a) przepisy te stanowią podstawę wstąpienia przez spółkę przejmującą we wszelkie prawa i obowiązki administracyjnoprawne spółki przejmowanej, zarówno te wynikające z decyzji (aktów indywidualnie-konkretnych), jak i te niewynikające z decyzji (aktów indywidualnie-konkretnych); b) przepisy te stanowią podstawę pełnej, nieograniczonej sukcesji publicznoprawnej spółki przejmującej po spółce przejmowanej; c) przepisy te stanowią podstawę do sukcesji przez spółkę przejmującą obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych produktu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o IH, nieskonkretyzowanego i niezindywidualizowanego w drodze decyzji administracyjnej wydanej wobec spółki przejętej przed dniem przejęcia (połączenia spółek przez przejęcie); d) przepisy te stanowią w sytuacji, o której mowa w lit. c), podstawę do obciążenia spółki przejmującej obowiązkiem uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych produktu, w sytuacji, gdy spółka przejmująca nie była kontrolowanym, ani też nie udowodniono jej przejęcia posiadania/własności spornych produktów po spółce przejętej; e) przepisy te stanowią podstawę sukcesji stanu faktycznego, jakim jest posiadanie; naruszenie art. 494 § 1 i § 2 K.s.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organ odwoławczy polegającego na przyjęciu, że na skarżącą przeszedł w drodze sukcesji po spółce I. W. Sp. z o.o. obowiązek uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych produktów, których próbki pobrano w trakcie kontroli w spółce przejętej przed dniem połączenia obu spółek, których próbki przebadano laboratoryjnie przed tym dniem, w sytuacji gdy przed dniem połączenia obu spółek przez przejęcie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o IH wobec spółki przejętej; naruszenie art. 340 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 121), dalej także jako "K.c." poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że domniemanie ciągłości posiadania oznacza, że wystarczy wykazanie posiadania określonej rzeczy w konkretnym momencie (tu: w dacie kontroli i pobrania próbek spornych produktów w hurtowni spółki przejętej) by przyjąć (na zasadzie domniemania), że posiadanie tej rzeczy przez dany podmiot lub jego następcę prawnego pod tytułem ogólnym nadal trwa, jest kontynuowane w dowolnym późniejszym momencie (tu: w dacie połączenia spółki Skarżącej ze spółką I. W. sp. z o.o. przez przejęcie tej ostatniej przez Skarżącą); naruszenie art. 340 K.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organ odwoławczy polegającego na przyjęciu, że sporne produkty dorsz bałtycki i mintaj znajdowały się w magazynie przejętej spółki w dniu przejęcia ([...] listopada 2012 r.) przez skarżącą, oraz w związku z tym, że skarżąca jako spółka przejmująca, przejęła także posiadanie (i własność) zakwestionowanych produktów; naruszenie art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że przepis ten daje podstawę do obciążenia następcy prawnego kontrolowanego obowiązkiem, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej; naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że przepis ten znajduje zastosowanie nie tylko do podmiotu kontrolowanego, ale również do następcy prawnego podmiotu kontrolowanego pod tytułem ogólnym; naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organ odwoławczy polegającego na przyjęciu, że na skarżącą przeszedł w drodze sukcesji po spółce przejętej obowiązek uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych produktów, których próbki pobrano w trakcie kontroli w spółce przejętej, w sytuacji gdy brak materiału dowodowego potwierdzającego, że skarżąca była kontrolowanym, jak również brak materiału dowodowego potwierdzającego, że w dacie przejęcia sporne produkty były w posiadaniu spółki przejętej, tudzież, że po tym dniu były w posiadaniu skarżącej; naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że dla obciążenia obowiązkiem zwrotu (uiszczenia) równowartości kosztów badań laboratoryjnych wystarczy ustalenie negatywnego wyniku tychże badań; naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organ odwoławczy polegającego na nałożeniu na skarżącą obowiązku uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych spornych produktów; naruszenie art. 3 pkt 10 lit. c) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), dalej także jako "u.j.h.a.r.s." poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu, że sam fakt stwierdzenia niezgodności pomiędzy składem podanym w oznakowaniu produktu a składem rzeczywistym produktu stanowi o zafałszowaniu tak oznakowanego artykułu rolno-spożywczego; naruszenie art. 11, art. 12 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 lit. d) oraz art. 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dziennik Urzędowy UE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004), dalej jako "rozporządzenie nr 882/2004", w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie ocen zgodności (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 z późn. zm.) przez ich błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu, że: a) sprawozdania z badań sporządzone przez laboratoria kontrolno-analityczne UOKiK i opatrzone znakiem PCA zawierają (niejako automatycznie) wyniki badań objęte zakresem akredytacji tych laboratoriów; b) dla uznania, że badania przeprowadziło laboratorium urzędowe akredytowane w rozumieniu w/w przepisów nie jest istotne, czy badania laboratoryjne konkretnych produktów pod kątem określonych cech/właściwości przeprowadzono w zakresie akredytacji laboratorium, przyznanym przez właściwą jednostkę certyfikującą, c) uznanie, że badań laboratoryjne przeprowadzone poza zakresem akredytacji stanowią badania przeprowadzone przez laboratorium akredytowane, przydatne dowodowo w świetle w/w przepisów prawa w celu wciągania dla nich konsekwencji prawnych na gruncie ustawy o jakości handlowej i ustawy o Inspekcji Handlowej. błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni) przepisów art. 3 pkt 7, pkt 2 i pkt 18 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002/WE z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dziennik Urzędowy UE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r. - "rozporządzenie nr 178/2002") polegającą na: błędnym przyjęciu, że w zakresie pojęcia handlu detalicznego mieszczą się wszelkie hurtownie, niezależnie od tego czy dana hurtownia stanowi punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego, i czy prowadzi obsługę i/lub przetwarzanie oraz przechowywanie żywności, podczas gdy z definicji legalnej handlu detalicznego zawartej w art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 wynika, że warunkiem uznania danego miejsca (w tym hurtowni, czy też np. sklepu) za mieszczące się w pojęciu handlu detalicznego jest to aby stanowiło ono punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego, w którym dokonywana jest obsługa i/lub przetwarzanie oraz przechowywanie żywności; błędnym przyjęciu że definicja legalna handlu detalicznego nie zawiera w swej treści warunku, by punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego odnosił się do bezpośrednich dostaw dla konsumenta, i dopuszczenie wystąpienia ogniwa pośredniego pomiędzy podmiotem trudniącym się handlem detalicznym żywnością, a konsumentem finalnym, pominięciu przy wykładni art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 definicji pojęć przedsiębiorstwa spożywczego i konsumenta finalnego zawartych odpowiednio w art. 3 pkt 2 i pkt 18 rozporządzenia nr 178/2002, podczas gdy zasady wykładni systemowej wymagają aby przepisy interpretować w zgodzie z wszystkimi postanowieniami danego aktu prawnego; błędną wykładnię przepisów art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm. - "u.j.h.a.r.s.") i art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 polegającą na przyjęciu że nadzór sprawowany przez Inspekcję Handlową obejmuje artykuły rolno-spożywcze w hurtowniach, niezależnie od tego czy dana hurtownia stanowi punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego i w efekcie przyznaniu organom Inspekcji Handlowej kompetencji nadzorczych (kontrolnych) względem każdej hurtowni w której dokonywana jest obsługa i/lub przetwarzanie oraz przechowywanie żywności, w tym hurtowni należącej do poprzednika prawnego skarżącej; niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm. -"u.l.H.") - jako przepisu ogólnego, określającego kompetencje organów Inspekcji Handlowej względem wszelkich produktów znajdujących się w obrocie lub przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie w myśl reguły lex specialis derogat legi generali zastosowanie winien znaleźć przepis szczególny, określający kompetencje nadzorcze (kontrolne) organów Inspekcji Handlowej w zakresie kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, tj. art. 17 ust. 3 u.j.h.a.r.s.; błędną wykładnię przepisu art. 2 pkt 2 u.l.H. polegającą na przyjęciu, że kompetencje kontrolne Inspekcji Handlowej nie są wyłączone w przypadku artykułów rolno-spożywczych w sprzedaży hurtowej, niepozostających w obrocie detalicznym i nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego, podczas gdy z definicji produktu zawartej w art. 2 pkt 2 u.l.H. wynika, że przez produkt - należy rozumieć dostarczaną przez przedsiębiorcę, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie, rzecz ruchomą przeznaczoną do użytku konsumentów lub nadającą się do takiego użytku; błędną wykładnię przepisów art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L z 2004, Nr 165.1, ze zm. - "rozporządzenie nr 882/2004"), polegającej na pominięciu przy ich interpretacji definicji kontroli urzędowej i właściwego organu z art. 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia nr 882/2004; niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2009 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu znakowania nieprzeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego niektórych grup i rodzajów opakowanych artykułów rolno-spożywczych lub artykułów rolno-spożywczych bez opakowań (tekst jednolity: Dz. U. 2014 r. poz. 634 - "r.z.n.b.k.f.") polegające na pominięciu przez Sąd I instancji definicji nieprzeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego niektórych grup i rodzajów opakowanych artykułów rolno-spożywczych przy ocenie prawidłowości określenia przez organy Inspekcji Handlowej, że przedmiotowe dorsz i mintaj stanowiły środek spożywczy przeznaczony dla konsumenta finalnego; niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) przepisu art. 77 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm. - "u.s.d.g."), polegające na uwzględnieniu (dopuszczeniu) i przyznaniu waloru wiarygodności dowodom zebranym w toku postępowania kontrolnego i postępowania administracyjnego przez organ Inspekcji Handlowej (w tym wynikom badań laboratoryjnych przedmiotowych filetów rybnych dorsza i mintaja), w sytuacji gdy zostały one przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy - tj. poza granicami kompetencji organówInspekcji Handlowej wynikającymi z przepisów art. 17 ust. 3 u.j.h.a.r.s. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2016 r. skarżąca I. K. Sp. z o.o. odniosła się do odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna koncentruje się wokół następujących grup zagadnień: - możliwości obciążenia skarżącej kosztami badań laboratoryjnych produktów, których próbki pobrano w toku kontroli poprzednika prawnego skarżącej, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, - kompetencji organów Inspekcji Handlowej w zakresie sprawowania nadzoru nad hurtowniami nieprowadzącymi sprzedaży bezpośrednio konsumentom i w konsekwencji legalności dowodów zdobytych w trakcie kontroli, - zakresu akredytacji Laboratorium Kontrolno – Analitycznego UOKiK w K., które przeprowadziło badania zakwestionowanych produktów, w tym przydatności dowodowej sporządzonych przez tę placówkę sprawozdań z badań, i skarga ta kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu I instancji zarówno w aspekcie materialonoprawnym (poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 494 § 1 i 2 K.s.h., art. 340 K.c., art. 30 ust. 1, art. 3 pkt 10 lit. c, art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, art. 11, art. 12 ust. 2, art. 5 ust. 2 lit. d), art. 3 ust. 1 - 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, art. 29 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie zgodności, art. 3 pkt 7, pkt 2 i pkt 18 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002/WE oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), jak i procesowym – poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonej decyzji , nieuchylenie decyzji UOKiK oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mimo wad w wykładni oraz zastosowaniu prawa materialnego, niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a także wadliwe uzasadnienie wyroku wobec nieustosunkowania się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów m. in. w zakresie niewystarczającego, niewyczerpującego uzasadnienia decyzji organu II Instancji, ponadto naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do podniesionych przez skarżącą zarzutów. Niesporne było w sprawie, że w dniach [...] września 2012r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w K. przeprowadzili kontrolę w hurtowni spółki I. W. Spółki z o.o. zlokalizowanej w Jędrzejowie. W toku kontroli, pobrali do badań laboratoryjnych próbki – dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, wyniki z tych badań zostały ujęte w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] października 2012r. (odnośnie do dorsza) i nr [...] z dnia [...] października 2012r. (odnośnie do mintaja). Po wszczęciu przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, w stosunku do I. W. Sp. zo.o. z siedzibą w W. postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia obowiązku zwrotu równowartości przeprowadzonych badań laboratoryjnych, lecz jeszcze przed wydaniem decyzji, w dniu 30 listopada 2012r. I. W. Spółka z o.o. została przejęta przez I. K. Spółkę z o.o. z siedzibą w K., w trybie art. 494 § 1 pkt 1 k.s.h. Pismem z dnia [...] września 2013r. ŚWIIH w K. zawiadomił I. K. Sp. zo.o. o wszczęciu wobec Spółki, jako następcy prawnego Spółki I. W. Sp. zo.o. postępowania w przedmiocie zwrotu przez Spółkę kosztów przeprowadzonych badań labolatoryjnych, na podstawie art. 30 ustawy o IH. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. ŚWIIH w K. orzekł o obowiązku uiszczenia przez I. K. Sp. zo.o. kwoty 583,80 zł tytułem zwrotu kosztów przeprowadzonych badań, a po wniesieniu przez nią odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2014r. (kontrolowaną w postępowaniu przed Sądem I instancji) Prezes UOKiK utrzymał w mocy tę decyzję. Przechodząc do rozpatrywania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do tej grupy zarzutów, które kwestionują kompetencje organów Inspekcji Handlowej w zakresie nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno – spożywczych w obrocie innym, niż detaliczny. Niewątpliwie uznanie, że kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową nie została przeprowadzona legalnie, poza zakresem jej ustawowych kompetencji, musiałaby rzutować na ocenę całości sprawy. W tym zakresie nie można jednak zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, a stanowisko zajęte przez Sąd I instancji i organy jest prawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, do zadań Inspekcji Handlowej należy kontrola legalności i rzetelności działalności przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie produkcji handlu i usług oraz kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług. Natomiast przepis art. 3 ust. 2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli i wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, że kontrola, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy, nie obejmuje kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych u producentów oraz kontroli jakości zdrowotnej środków spożywczych określonych w przepisach odrębnych. Trafnie wskazywał Sąd I instancji, że hurtownia to miejsce, w którym znajdują się produkty przeznaczone do wprowadzenia do obrotu handlowego, a kontrolowana spółka nie była producentem. Oznacza to, że kontrolowany był przedsiębiorcą prowadzącym działalność polegającą na obsłudze żywności i jej przechowywaniu w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego. Stosownie do powołanego przez Sąd I instancji art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, opisana wyżej działalność obejmująca także hurtownie służy do zdefiniowania handlu detalicznego. Wbrew twierdzeniom skarżącej definicja obrotu detalicznego obejmuje hurtownie (sprzedaż hurtowa i detaliczna to końcowe etapy dystrybucji towarów niewymagających przetworzenia), co jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, odwołując się do komplementarnego charakteru regulacji krajowej i unijnej, skutkuje uprawnieniami Inspekcji Handlowej do nadzoru nad jakością pozostających w hurtowni produktów, stosownie do art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Stanowisko autora skargi kasacyjnej oparte na forsowaniu poglądu o rozumieniu art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, wbrew jego dosłownemu brzmieniu i dowodzenie, że nie wszystkie hurtownie są objęte definicją handlu detalicznego, nie mogło odnieść skutku. W tym miejscu wspomnieć również można, że kwestia podlegania hurtowni spożywczych kontroli inspekcji Handlowej była już przedmiotem orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w sprawie II GSK 1198/14 (wyrok z dnia 25.06.2015r.) NSA doszedł do analogicznych wniosków jak w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich przyczyn zarzuty zmierzające do podważenia uprawnień kontrolnych Inspekcji Handlowej względem artykułów rolno – spożywczych w hurtowni prowadzonej przez spółkę I. nie mogły odnieść skutku. W następnej kolejności odnieść się należy do grupy zarzutów związanych z kwestionowaniem przez skarżącą kasacyjnie swojej legitymacji do uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych próbek produktów pobranych w trakcie kontroli u poprzednika prawnego skarżącej, opartych na twierdzeniu, że skarżąca nie była "kontrolowanym" w rozumieniu art. 30 ust. 1 u.I.H., ani nie wprowadzała tych produktów do obrotu, gdyż już po wystąpieniu zarzucanych deliktów administracyjnych i po przeprowadzeniu kontroli przez inspektorów Inspekcji Handlowej przejęła podmiot, który wprowadził do obrotu ww. produkty i który został poddany kontroli urzędowej. Przed dniem przejęcia I. W. Spółki z o.o. przez skarżącą ([...] listopada 2012r.) nie doszło do wydania wobec Spółki przejmowanej (I. W.) decyzji w oparciu o art. 30 ust. 1 u. I.H. Wreszcie Spółka przejmująca, jaką jest skarżąca kasacyjnie, nie przejęła też posiadania spornych produktów od I. W. Spółki z o.o., okoliczność ta nie znajduje bowiem żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, a skarżąca do tej okoliczności nie mogła się nawet ustosunkować na etapie postępowania administracyjnego, gdyż powołanie się na tę okoliczność nastąpiło dopiero w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. W tym zakresie przypomnieć należy, że za podstawę nałożenia na skarżącą kasacyjnie spółkę I. K. obowiązku uiszczenia (zwrotu) równowartości przeprowadzonych badań laboratoryjnych, przyjęto w zaskarżonej decyzji, art. 494 § 1 i 2 k.s.h. Prezes UOKiK wskazał w tym zakresie, że przedmiotem sukcesji uniwersalnej z art. 494 § 1 k.s.h. są nie tylko uprawnienia administracyjnoprawne wskazane w art. 494 § 2 k.s.h., ale także obowiązki. Wyłączenie sukcesji uniwersalnej spółki przejmującej bądź nowo zawiązanej, po spółce przejmowanej (łączących się spółkach) w sferze praw i obowiązków administracyjnoprawnych musi wynikać albo z wyraźnego przepisu ustawy, albo z treści decyzji administracyjnej. Charakterystyczne jest przy tym, że decyzją wyłączającą sukcesję administracyjnoprawną może być wyłącznie decyzja, której przedmiotem jest udzielenie zezwolenia, koncesji albo ulga. W świetle powyższego I. Sp. z o.o. w K. przejmując spółkę W. z siedzibą w W. w drodze sukcesji uniwersalnej stała się też posiadaczem zakwestionowanych filetów z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki. Stała się także adresatem obowiązku uiszczenia kwoty 583, 80 zł, stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych filetów z dorsza i mintaja. Z kolei Sąd I instancji uznając, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione oraz, że zasadniczo są nieprzenoszalne, wskazał, że od tej reguły są wprowadzane wyjątki, i jednym z nich jest art. 494 § 2 k.s.h. Przykładowe wyliczenie aktów administracyjnych potwierdza, że możemy je zaliczyć do tzw. rzeczowych aktów administracyjnych, co należy rozumieć jako akty skierowane co prawda do indywidualnie określonego adresata, ale odnoszące się do rzeczy i wiążące także określonych prawem następców adresata aktu, bądź nawet każdorazowego posiadacza danej rzeczy. Skoro sukcesja uniwersalna dotyczy wszystkich majątkowych składników materialnych i niematerialnych, w tym praw rzeczowych, zatem trafnie organ przyjął, że skarżąca jako podmiot przejmujący, przejęła także w posiadanie zakwestionowany towar, a mianowicie filety z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki (art. 336 i nast. k.c.). W tym zakresie można przyjąć domniemanie ciągłości posiadania jako stanu faktycznego. Odmienna okoliczność nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą. Z tego stanowiska wynika, że po pierwsze Sąd podzielając przekonanie, że sukcesja (następstwo prawne) w zakresie praw i obowiązków administracyjnoprawnych jest co do zasady niedopuszczalne, uznają jednocześnie, że art. 494 § 2 k.s.h. zawiera wyjątek od tej zasady. Wskazując następnie na akty administracyjne wymienione w tej normie wywodzą z tego generalną zasadę, iż są to tzw. rzeczowe akty administracyjne, a więc związane również z rzeczą i w rezultacie – wiążą odpowiedzialność skarżącej spółki I. K. z przejęciem posiadania zakwestionowanych produktów. Przyjmując koncepcję tzw. rzeczowych aktów administracyjnych Sąd przyjął, że skarżąca przejęła posiadanie (własność) spornych filetów i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży – już we własnym zakresie, czemu skarżąca spółka konsekwentnie zaprzecza. Sąd I instancji ignorując fakt, że okoliczność dotycząca przejęcia przez skarżącą posiadania produktów została podana dopiero w decyzji organu odwoławczego, bez wskazania żadnych dowodów ją uzasadniających i nieodnosząc się do zarzutów spółki w tym zakresie wywiódł, iż fakt posiadania pewnej rzeczy w określonym momencie (w tym wypadku – w dacie kontroli i pobierania próbek) oraz zasada pełnej sukcesji cywilnoprawnej po spółce przejmowanej pozwala automatycznie przyjąć, że posiadanie to było kontynuowane - już przez skarżącą – po przejęciu Spółki I. W.. Założenie to było błędne. Zgodnie z art. 340 k.c. – domniemywa się ciągłość posiadania, niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą nie przerywa posiadania. Oznacza to, że posiadacz, który władał rzeczą w różnych okresach, chociażby odległych nie musi wykazywać, że był posiadaczem także między tymi okresami. W niniejszej sprawie organ nie powołuje się na jakiekolwiek ustalenia (próbuje to naprawić na etapie odpowiedzi na skargę, co nie mogło być skuteczne), że sporne produkty były w magazynie przejmowanej spółki w dniu przejęcia. W konsekwencji wywód Sądu, uzasadniający możliwość obciążenia kosztami badań laboratoryjnych – skarżącą jako spółkę przejmującą i argumentujący to przejęciem posiadania (własności) spornych produktów oraz domniemaniem ciągłości posiadania jest nielogiczny i niejasny. Sąd I instancji odwołując się do ww. koncepcji rzeczowych aktów administracyjnych i opierając się na chybionej argumentacji związanej z przejęciem posiadania, wspartej dodatkowo domniemaniem ciągłości posiadania nie zajął się w istocie kwestią możliwości przejęcia w drodze sukcesji generalnej odpowiedzialności za poprzednika prawnego na gruncie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 30 ust. 1 u.I.H., który to przepis odwołuje się do "kontrolowanego". Nadmieniając o sukcesji w zakresie praw i obowiązków administracyjnoprawnych Sąd nie odniósł tego w żaden sposób do przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej za koszty badań próbek produktów, pobranych w toku kontroli u poprzednika prawnego skarżącej, podczas gdy, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji (powtarzającym tę tezę za organem II instancji) nie wykazano, że skarżąca przejęła posiadanie spornych produktów, a zobowiązanie do uiszczenia kosztów badań nie zostało sprecyzowane - przed przejęciem spółki kontrolowanej - w żadnym akcie (decyzji) administracyjnym. Wskazanie na błędy w dokonanej i zaakceptowanej wykładni art. 30 ust. 1 u.I.H. w zw. z art. 494 § 1 i 2 k.s.h. oraz art. 340 k.c., a także trafność skorelowanych z zarzutami prawa materialnego zarzutów o charakterze procesowym zwracających uwagę na oparcie w tym zakresie zaskarżonej decyzji (i zaakceptowanie tego przez Sąd) na okolicznościach mniemających oparcia we wskazanym w niej materiale dowodowym, iż skarżąca przejęła posiadanie (własność) spornych produktów po przejętej spółce i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży już we własnym zakresie, musi prowadzić do przyjęcia, że skarga kasacyjna okazała się zasadna. Przedstawiając swe stanowisko po ponownym rozpatrzeniu sprawy Sądu I instancji powinien uwzględnić ww. uwagi i jednoznacznie stwierdzić na jakiej podstawie uznał, odpowiedzialność skarżącej z art. 30 ust. 1 u.I.H. Ta kwestia jest zasadnicza dla dalszego wyniku sprawy, dlatego musi zostać rozstrzygnięta w pierwszej kolejności. W tej sytuacji NSA przyjął, że rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej byłoby przedwczesne. Przedwczesne, byłoby także, na tym etapie, przesądzanie co do tego, czy wady zaskarżonej decyzji zarówno co do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i w konsekwencji – ustalenia strony postępowania w sensie materialnoprawnym można uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Osobnego ustosunkowania się, ze względu na ewentualne konsekwencje dla wyniku sprawy wymaga natomiast zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten, tak jak został sformułowany w skardze kasacyjnej, a który kasator powiązał z nieustosunkowaniem się przez Sąd do wszelkich, podnoszonych przez skarżącą zarzutów, nie jest trafny. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r" sygn. akt II FSK 745/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze prezentowany jest też pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). Generalnie zarzut wadliwości uzasadnienia wyroku, jako zarzut o charakterze procesowym, może stanowić podstawę kasacyjną, jeśli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Taki stan rzeczy w sprawie nie występuje, można wywieść z uzasadnienia wyroku, jak stan faktyczny przyjęto za jego podstawę, sposób sporządzenia uzasadnienia wyroku nie pozbawił również kasatora możliwości wdania się w spór (o czym świadczy obszerna, ponad siedemdziesięciostronicowa skarga kasacyjna), ani Sądu kasacyjnego możliwości jego kontroli. Z tych wszystkich powodów, uznając zasadność skargi kasacyjnej (mimo nietrafności niektórych z jej zarzutów), zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, dlatego też, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.