II GSK 1487/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2256/13 w sprawie ze skargi W. G. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić W. G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2256/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W. G. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że pismem z dnia [...] marca 2013 r. Minister Sprawiedliwości poinformował Radę Izby Notarialnej w G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie odwołania W. G. z funkcji notariusza wobec uzyskania dwóch ujemnych ocen w wyniku kolejnych wizytacji oraz wniósł o wydanie przez Radę opinii w trybie art. 16 § 3 w zw. z art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 189, poz. 1158 ze zm.). Rada Izby Notarialnej w G. uznała, że notariusz nie daje rękojmi prawidłowego wykonania zawodu notariusza. Jej zdaniem, praktyka notarialna notariusza jest wadliwa w nazbyt licznych aspektach, notariusz bardzo często wykazuje brak zrozumienia podstawowych konstrukcji czynności prawnych, które dokumentuje w aktach notarialnych. W związku powyższym Rada Izby Notarialnej w G. uchwałą z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] postanowiła wydać pozytywną opinię w przedmiocie odwołania W. G. ze stanowiska notariusza. Po rozpoznaniu zażalenia W. G. na powyższą uchwałę Krajowa Rada Notarialna uchwałą z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. Krajowa Rada Notarialna podniosła, że w sytuacji, kiedy notariusz otrzymał co najmniej dwie ujemne oceny powizytacyjne, organy samorządu notarialnego muszą zaopiniować pozytywnie odwołanie tak ocenianego notariusza. W. G. wniósł skargę na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w której podniósł, że organy samorządu notarialnego mają nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek dokonać oceny pracy wizytatorów. Sąd I instancji oddalił skargę, stwierdzając, że postępowanie w przedmiocie opinii rady izby notarialnej nie może prowadzić do weryfikacji ocen kolejnych wizytacji przeprowadzonych przez wizytatora samorządu notarialnego lub właściwy organ. W ocenie Sądu I instancji, wyrażona przez organy opinia znajduje oparcie w przedstawionym stanie faktycznym, zatem nie można postawić jej zarzutu dowolności. W. G. zaskarżył wyrok WSA w W. z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2256/13 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że do protokołów wizytacyjnych wniósł wiele zastrzeżeń. Wnioski i uwagi zawarte w jednym z nich stanowią jaskrawe zaprzeczenie zasad bezstronności i zawierają szereg błędów merytorycznych. Zdaniem skarżącego, ocenie Rady Izby Notarialnej podlegają poszczególne protokoły i ich treść. Rada nie może w swojej opinii powoływać się na treść protokołu i w ramach autonomii wizytatora uznać, że jest ona wiążąca. Stanowi to zaprzeczenie zasady opiniowania. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do wniosku, że treść protokołów nie podlega jakiejkolwiek ocenie. Krajowa Rada Notarialna nie skorzystała z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga ich prawidłowego określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymagania szczególne stawiane skardze kasacyjnej są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia jej rozpoznanie. W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub formułowania hipotez co do przepisu, który mógłby ewentualnie zostać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny. Warunek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania mógł zostać naruszony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 935/10.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna W. G. nie spełnia wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Skarżący stwierdził wprawdzie, że zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, jednak nie podał żadnego przepisu prawa materialnego, który miałby zostać naruszony przez Sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej również nie dostarcza wyjaśnienia, który konkretnie przepis prawa materialnego został, zdaniem skarżącego, naruszony przez Sąd I instancji. Brak w skardze kasacyjnej określenia jej podstaw powoduje, że skarga ta, jako pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.