II GSK 1529/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie NSA Zofia Przegalińska Krystyna Anna Stec Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1174/13 w sprawie ze skargi S. G. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... lutego 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 5 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1174/13, oddalił skargę S. G. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2013 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:: S. G. złożył [...] lipca 2005 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005, wraz z niezbędnymi załącznikami do wniosku. Skarżący zadeklarowała do zalesienia działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] położone w województwie dolnośląskim, powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], o łącznej powierzchni 14,90 ha. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. (dalej: Kierownik Biura ARiMR) [...] grudnia 2005 r. wydał postanowienie, nr [...], o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Postanowienie zawierało również pouczenie o niezbędnych warunkach jakie należy spełnić, aby uzyskać płatność na zalesianie gruntów rolnych. W dniu [...] maja 2006 r. S. G. złożył w wymaganym terminie oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, wraz z zaświadczeniem Nadleśnictwa O. Kierownik Biura ARiMR [...] czerwca 2006 r. wydał decyzję, nr [...], w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych z tytułu: 1. Wsparcia na zalesienie w wysokości 102959,00 zł – płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; 2. Premii pielęgnacyjnej w wysokości 6258,00 zł – płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; 3. Premii zalesieniowej w wysokości 20860,00 zł – płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W następnych latach skarżący składał kolejne wnioski o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych: na rok 2007 ([...] czerwca 2007 r.) oraz wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2008 ([...] czerwca 2008 r.). W dniu [...] kwietnia 2009 r. w gospodarstwie S. G. została przeprowadzona kontrola na miejscu w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych", w trakcie której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanej powierzchni ogólnej zalesienia oraz powierzchni grodzenia uprawy leśnej. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Kierownik Biura ARiMR postanowieniem z [...] czerwca 2009 r., wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] czerwca 2006 r. Następnie Kierownik Biura ARiMR decyzją z [...] października 2009 r., nr [...], uchylił decyzję z [...] czerwca 2006 r. i przyznał S. G. płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami. W uzasadnieniu organ wskazał na różnice pomiędzy powierzchniami zalesienia i ogrodzenia zadeklarowanymi przez S. G. we wniosku, a powierzchniami stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonej metodą inspekcji terenowej [...] kwietnia 2009 r. kontroli na miejscu. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (14,90 ha) a powierzchnią zalesienia stwierdzoną podczas kontroli na miejscu (12,54 ha) wynosi 18,82%. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR), po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez S. G., decyzją z [...] grudnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kierownik Biura ARiMR, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] marca 2010 r. uchylił decyzję z 7 czerwca 2006 r. i przyznał S. G. płatności na zalesianie z sankcjami. Dyrektor Oddziału ARiMR decyzją z [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 stycznia 2011 r. (sygn. akt III SA/Wr 575/10) oddalił skargę S. G.. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2012 r. (sygn. akt II GSK 967/11) oddalił skargę kasacyjną. W dniu [...] października 2012 r. do Dyrektora Oddziału ARiMR wpłynął wniosek S. G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] czerwca 2010 r. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., powołując się na okoliczności wynikające z zaświadczenia Nadleśnictwa O. z 14 września 2012 r., o których strona dowiedziała się najwcześniej 30 września 2012 r., tj. na różnicę pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynikała z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe. Dyrektor Oddziału ARiMR postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. odmówił wznowienia postępowania z uwagi na złożenie podania z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł zażalenie. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, (dalej: Prezes ARiMR) postanowieniem z [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2012 r. Organ wyjaśnił, że strona wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W związku z tym organ administracji publicznej obowiązany jest w pierwszej kolejności z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W ocenie Prezesa ARiMR, skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że jego podanie o wznowienie zostało złożone przez upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedział się on o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż okoliczność dotycząca różnicy pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, wynikająca z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe, została przez stronę podniesiona po raz pierwszy w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 575/10. Potwierdza to również uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2012 r. sygn. akt II GSK 967/11., w którym Sąd ten zauważył, że zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez inspektorów dróg leśnych wewnątrz lasu, co miało przyczynić się do powstania rozbieżności w ustaleniu rzeczywistej powierzchni zalesienia, zostały sformułowane po raz pierwszy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Prezes ARiMR dodał, że wraz ze skargą kasacyjną z [...] marca 2011 r. S. G. złożył pismo skierowane do Nadleśniczego Nadleśnictwa O. z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że zgodnie z przepisami prawa leśnego powierzchnia dróg zewnętrznych jak i wewnętrznych zaplanowanych w "Planie zalesienia" stanowi integralną część uprawy leśnej i zaliczana jest do całkowitej powierzchni zalesianej działki. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że skarżący wskazuje jako nowe okoliczności, które były znane mu wcześniej niż to wynikało z dat przez niego wskazanych (30 września 2012 r. tj. po otrzymaniu zaświadczenia Nadleśnictwa O. z [...] września 2012 r., [...] października 2012 r. tj. po otrzymaniu wyroku NSA). Prezes ARiMR zaznaczył, że z zaświadczenia z [...] września 2012 r. nie wynika, iż działki położne we wsi [...] nr [...], [...], [...], [...], [...], zostały lub nie zostały ujęte do powierzchni ogólnej zalesienia. Wspomniane zaświadczenie informuje jedynie, że ujęte w planie zalesienia drogi przeciwpożarowe jako dojazdy pożarowe będą ułatwiały dojazd jednostkom ratowniczym straży pożarnej przy ewentualnym powstaniu pożaru lasu do wewnątrz młodnika, w dalszym rozwoju drzewostanu będą stanowiły szlak zrywkowy przy pracach z pozyskania drewna, dojazdy pożarowe i szlaki zrywkowe projektowane są zawsze przy zakładaniu upraw leśnych. W konkluzji Prezes ARiMR stwierdził, że określony w art. 148 § 1 k.p.a. miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, nie został przez skarżącego dochowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę S. G.. WSA przypomniał, że wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, które – zdaniem skarżącego – wynikały z zaświadczenia Nadleśnictwa O. z 14 września 2012 r., o których skarżący dowiedział się najwcześniej 30 września 2012 r. Tą nową okolicznością jest według skarżącego różnica pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynikała z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe. W ocenie Sądu, organy ARiMR słusznie uznały, że skarżący okoliczność, dotycząca nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesiania jako drogi, znał wcześniej, niż podał to w podaniu o wznowienie postępowania. Wspomniana okoliczność została po raz pierwszy przedstawiona przez skarżącego w skardze do WSA we Wrocławiu z [...] lipca 2010 r. Ponadto zaświadczenie z 14 września 2012 r. informuje jedynie, że ujęte w planie zalesienia drogi przeciwpożarowe jako dojazdy pożarowe będą ułatwiały dojazd jednostkom ratowniczym straży pożarnej przy ewentualnym powstaniu pożaru lasu do wewnątrz młodnika, w dalszym rozwoju drzewostanu będą stanowiły szlak zrywkowy przy pracach z pozyskania drewna, dojazdy pożarowe i szlaki zrywkowe projektowane są zawsze przy zakładaniu upraw leśnych. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że S. G. nie zachował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania (liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania), oraz nie udowodnił, że zaświadczenie Nadleśnictwa O. otrzymał we wskazanej przez siebie dacie. Sąd uznał za chybione zarzuty naruszenia art. 75, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. polegające na tym , że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego celem ustalenia, czy termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został zachowany. Podkreślił, że Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie zauważył, że to strona jest obowiązana do uprawdopodobnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o nich. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a zastosowanie w sprawie art. 147, art. 148 i art. 149 § 3 k.p.a. nie budzi wątpliwości. W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. S. G. zaskarżył opisany wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzających go decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami przejawiającymi się w naruszeniu: 1. art. 75, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że skarżący w żaden sposób nie udowodnił tego, że jego wniosek o wznowienie postępowania wpłynął przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy skarżący złożył stosowne oświadczenie w tym względzie: a) którego organ administracyjny w żaden sposób nie starał się zweryfikować we własnym zakresie innymi dowodami; b) organ nie dysponował żadnymi dowodami pozwalającymi zanegować prawdziwość twierdzeń zawartych w przedmiotowym oświadczeniu; 2. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w przyjęcia, że okoliczność dotycząca nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesiania jako drogi przeciwpożarowe została po raz pierwszy wskazana przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2010 r., w sytuacji gdy wszechstronne rozważenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinno skłaniać do uznania, że w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego była mowa jedynie o drogach leśnych, a nie przeciwpożarowych, o których to traktuje zaświadczenie wystawione 14 września 2012 r. przez Nadleśnictwo O.; 3. art. 147 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, w sytuacji gdy organ administracyjny jest zobowiązany do wznowienia postępowania z urzędu, nawet jeżeli strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania po terminie, jeśli istnieje jedna z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1–3 i 5–8 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, wyznacza zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach określonych zarzutami skargi kasacyjnej uznał, że nie jest ona zasadna. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisach prawa procesowego. W myśl art. 148 § 1 k.p.a., strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ administracji z urzędu zobowiązany jest zbadać zachowanie przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania w takiej sprawie pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenia prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarza, wyd. 11, Warszawa 2011, str. 572). Z kolei uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie podstawową kwestią sporną jest to, czy skarżący złożył w terminie wynikającym z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2010 r. Jak wynika z podania z [...] października 2012 r., a co prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji w ślad za organami, skarżący upatrywał podstawy wznowienia postępowania w ujawnieniu nowych okoliczności wynikających z zaświadczenia Nadleśnictwa O. z 14 września 2012 r., o których strona dowiedziała się najwcześniej 30 września 2012 r., tj. różnicy pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynika z nieuwzględnienia w ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy i Sąd pierwszej instancji miały rację, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Analiza stanu sprawy pozwala bowiem stwierdzić, że skarżący o okolicznościach, które jak twierdzi stanowią podstawę do wznowienia postępowania, dowiedział się znacznie wcześniej aniżeli na jeden miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie postępowania, które wpłynęło do organu [...] października 2012 r. Skarżący powołuje się bowiem na okoliczności, które były mu znane co najmniej w dacie wnoszenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi na decyzję z 16 czerwca 2010 r. (sygn. akt III SA/Wr 575/10) tj. 23 lipca 2010 r. Z uzasadnienia wyroku oddalającego tę skargę wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący po raz pierwszy zgłosił zarzuty odnoszące się do różnicy powierzchni zalesionej zadeklarowanej i stwierdzonej. W tym kontekście skarżący podnosił, że nie było mu wiadome czy kontrolujący wymierzyli powierzchnię zalesienia po granicy drzewostanu, czy po drogach leśnych wewnątrz lasu i okalających go. Ponadto skarżący twierdził, że drogi przewidziane w planie zalesienia, uwzględnił geodeta w opinii sporządzonej na jego zlecenie. W przekonaniu skarżącego prawdopodobnie stosowanie różnego sposobu wykonywania pomiarów przyczyniło się do powstania rozbieżności w ustaleniu rzeczywistej powierzchni zalesienia. W związku z tym nie sposób przyjąć, jak chce tego skarżący, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania dowiedział się najwcześniej 30 września 2012 r. Nie ma przy tym znaczenia, że w skardze na decyzję z [...] czerwca 2010 r. skarżący swoje zastrzeżenia odnosił do dróg leśnych wewnętrznych i zewnętrznych, a obecnie te same uwagi formułuje w odniesieniu do dróg przeciwpożarowych. W każdym przypadku chodzi bowiem o drogi zaprojektowane w planie zalesienia, a sposób ich nazwania przez skarżącego nie może podważać oceny, że okoliczność dotycząca uwzględnienia (lub nieuwzględnienia) tych dróg przy ustalaniu powierzchni zalesienia była znana skarżącemu na długo przed wniesieniem podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował więc stanowisko organów, które po przeprowadzeniu analizy dotychczasowego postępowania w sprawie uznały, że skarżący już wcześniej powoływał się na okoliczności tożsame, jak te przedstawione w podaniu o wznowienie postępowania. Podkreślenia wymaga, że wobec prawidłowych ustaleń dokonanych w tym zakresie organy nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu zweryfikowanie oświadczenia skarżącego dotyczącego daty zapoznania się z treścią zaświadczenia Nadleśnictwa O. z 14 września 2012 r. Data uzyskania wspomnianego zaświadczenia przez skarżącego nie miała żadnego znaczenia wobec stwierdzenia, że okoliczność na którą powołuje się skarżący była mu znana co najmniej w dacie sporządzania skargi na decyzję z [...] czerwca 2010 r. W związku z powyższym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 75, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. Dodać także należy, że kwestia poprawności ustalenia powierzchni zalesienia była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 575/10, oddalił skargę S. G. na decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] czerwca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura ARiMR z [...] marca 2010 r. o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych z sankcjami, a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 18 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 967/11 oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że obowiązek wznowienia postępowania przez organ z urzędu powstaje, gdy organ stwierdzi wystąpienie jednej z podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1–3 oraz 5–8 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a w związku z tym sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 147 k.p.a. należało uznać za nietrafny. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.