II GSK 1535/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1072/16 w sprawie ze skargi B S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1072/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B S.A. w J. (dalej jako "Wnioskodawca") na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o kosztach postępowania. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Urząd Patentowy (w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 805/13, uchylającym wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 736/12 oraz decyzję UP z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]), na podstawie art. 117 ust. 2 w związku z art. 89 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., oddalił wniosek B Sp. z o.o. Sp.k. w R. (dawniej: B Sp. z o.o. w R.; obecnie: B S.A. w J.) o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Etykieta" nr Rp. 12626, należącego do A Sp. z o.o. w K. (dalej jako "Uprawniony"), i rozstrzygnął o kosztach. Organ podkreślił, że interes prawny Wnioskodawcy w domaganiu się unieważnienia spornego wzoru nie budzi wątpliwości i nie był negowany w powyższych wyrokach, jak też wynika on z faktu wezwania, pismem z 8 II 2011 r., Wnioskodawcy przez Uprawnionego do zaniechania naruszeń jego prawa do spornego wzoru, powołania się na naruszanie praw autorskich i swobody działalności gospodarczej. Urząd wskazał, wykonując wytyczne NSA co do dalszego postępowania, że w sprawie należało zbadać czy sporne, słowne elementy wzoru pt. Etykieta zostały przez Uprawnionego przekazane Wnioskodawcy na jego stan majątkowy, jako aport w zamian za udziały w spółce. Organ odwołał się do umów z 23 IX 2009 r. zawartych przez Uprawnionego z Wnioskodawcą i uznał, że na ich podstawie nie można jednoznacznie stwierdzić, że doszło do przeniesienia prawa z rejestracji ww. wzoru na Wnioskodawcę. Przede wszystkim w umowach nie wskazano wprost, że ich przedmiotem jest prawo z rejestracji wzoru pt. Etykieta nr Rp. 12626, a jedynie prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "TERAMAX GEE" nr R.213898. Jak stwierdził Urząd Patentowy, cyt. ze str. 11 decyzji: "Co prawda w umowie wskazano, że w ramach zbycia przedmiotowego prawa nastąpiło przeniesienie majątkowych praw autorskich do receptur oraz wzorów opakowań produktów oznaczonych powyższym znakiem towarowym, jednak nie wskazano pól eksploatacji.". W ocenie Urzędu, brak wymienienia w umowach wzoru Rp. 12626 i brak określenia pól eksploatacji odnośnie do receptur oraz wzorów opakowań produktów oznaczonych znakiem R.213898, będących przedmiotem przeniesienia w rzeczonych umowach, skutkował niemożnością zastosowania żądanego przez Wnioskodawcę art. 117 ust. 2 p.w.p. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę Wnioskodawcy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję UP, jako wydaną z mającym istotny wpływ na wynik sprawy innym naruszeniem przepisów postępowania. Jak wskazał Sąd, z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) wynika, że umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu (licencja) obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione. UP doszedł do wniosku, że dominujący jest pogląd, iż umowa, w której nie wymieniono pól eksploatacji jest nieważna z uwagi na naruszenie przepisów o formie oraz, że w stosunku do obrotu pierwotnego art. 41 ust. 2 ustawy wyklucza możliwość zawierania umów dotyczących przeniesienia całości autorskich praw majątkowych. Odwołując się do stanowiska judykatury Sądu Najwyższego, Sąd stwierdził, że art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przy wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji reguł interpretacyjnych określonych w art. 65 k.c. Mając to na uwadze, Sąd podkreślił, że Wnioskodawca i Uprawniony zawarli w dniu 23 IX 2009 r. dwie umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych oraz o przeniesienie majątkowych praw autorskich. W § 2 ust. 2 umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych postanowiono, że cyt.: "Prawa ze zgłoszeń i z rejestracji Znaków przenoszone są w całości w odniesieniu do całego terytorium ich obowiązywania oraz w zakresie wszystkich objętych nimi towarów i usług.". Z kolei umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich, przenosiła na skarżącego wszelkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, wymienionymi w umowie o przeniesienie praw do znaków towarowych. Za niewątpliwe Sąd uznał, że przedmiotowe umowy pozostają ze sobą w ścisłym związku, dlatego też powinny być analizowane łącznie, co oznacza, że pola eksploatacji receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, które były przedmiotem umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych, zostały określone ustalonym zakresem wykorzystania tych znaków towarowych. Z tego powodu Sąd nie zgodził się z UP, że strony umów nie określiły pól eksploatacji przedmiotowych receptur i wzorów opakowań/etykiet; przyznał rację skarżącemu, że z postanowień tych umów, okoliczności sprawy, dokumentacji towarzyszącej oraz z charakteru samego utworu (etykieta) w sposób oczywisty można ustalić, iż stronom chodziło przynajmniej o przeniesienie majątkowych praw autorskich celem używania tego utworu jako etykiety produktu. W konsekwencji WSA stwierdził, że Urząd Patentowy uchybił zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) nie przeprowadzając analizy, jakich autorskich praw majątkowych dotyczyła umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich, przyjmując natomiast dowolnie, że strony umów z 23 IX 2009 r. nie określiły pól eksploatacji tych praw, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu WSA zobowiązał organ do ustalenia, jakie autorskie prawa majątkowe były przedmiotem umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, ustalenia pola eksploatacji tych praw, wynikające z umów o przeniesienie praw do znaków towarowych oraz o przeniesienie majątkowych praw autorskich i dokonania wykładni umów przy zastosowaniu reguł interpretacyjnych z art. 65 k.c. oraz rozstrzygnięcia czy w sprawie znajdzie zastosowanie art. 117 ust. 2 p.w.p. Skargą kasacyjną Uprawniony zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych i przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): 1) art. 58 § 1 pkt 5a i 6 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w granicach danej sprawy i w konsekwencji niedostrzeżenie, że po stronie Skarżącego wystąpił oczywisty brak interesu prawnego, a w rezultacie przyjęcie skargi do rozpoznania, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien skargę odrzucić; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w granicach danej sprawy i w konsekwencji niedostrzeżenie, że po stronie Skarżącego wystąpił brak interesu prawnego, a w rezultacie uwzględnienie skargi, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien skargę oddalić; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskararżonej decyzji, pomimo że nie naruszała ona przepisów prawa w sposób wskazany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; II. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.): 1) art. 65 § 1 i § 2 k.c. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że dopuszczalne jest uzupełnienie o brakujące pola eksploatacji umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, podczas gdy od istnienia postanowień w przedmiocie pól eksploatacyjnych zależy skuteczność umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich; 2) art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie możliwe jest zawarcie postanowień o polach eksploatacji w innej umowie, aniżeli umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich, podczas gdy postanowienia o polach eksploatacji powinny były znaleźć się w umowie o przeniesienie autorskich praw majątkowych; 3) art. 53 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie z uwagi na przyjęcie, że możliwe jest pominięcie wskazania pól eksploatacyjnych w treści umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, podczas gdy umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że umowa przeniesienia autorskich praw majątkowych z 23 IX 2009 r. jest nieważna, zatem Wnioskodawcy nie przysługuje autorskie prawo majątkowe do wzoru przemysłowego pt. Etykieta nr Rp. 12626. Prawo to w dalszym ciągu należy do Uprawnionego, dlatego też niemożliwe było wykazanie się przez Wnioskodawcę interesem prawnym do wniesienia skargi na decyzję kontrolowaną przez Sąd. Zdaniem Uprawnionego wymóg art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Skoro w umowie z 23 IX 2009 r. nie wskazano pól eksploatacji, to przy jej sporządzaniu nie spełniono wymogów z art. 41 ust. 2 ustawy. Nie można bowiem utożsamiać braku określenia pól eksploatacji z ich niedokładnym lub generalnym określeniem i chociaż przy interpretacji pól eksploatacji dopuszcza się stosowanie ogólnych reguł wskazanych w art. 65 k.c., to zabieg taki ma na celu ich doprecyzowanie, a nie rekonstrukcję, jak błędnie przyjął Sąd w tej sprawie. Zastosowaną w ww. umowie formułę przeniesienia "wszelkich majątkowych praw autorskich" należy ocenić jako niedopuszczalną, a przez to bezskuteczną. Uznanie stanowiska Sądu za prawidłowe doprowadziłoby do błędnego wniosku, że dopuszczalne jest uzupełnienie umowy o postanowienia, które pierwotnie się w niej nie znalazły, a które pozwoliły uznać ją za skuteczną. Doprowadziłoby to w istocie do ominięcia wymogu pisemności tego rodzaju umowy (art. 53 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Nadto, zdaniem Uprawnionego, dokonując wykładni art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Sąd nietrafnie odwołał się do wyroków Sądu Najwyższego, wydanych w innych stanach faktycznych niż ten, który obejmuje niniejsza sprawa. Uprawniony argumentował też, że nie znajduje oparcia w przepisach prawa twierdzenie WSA o możliwości swoistego połączenia postanowień innej umowy z umową o przeniesienie majątkowych praw autorskich i na tej podstawie uzupełnienie istotnych braków umowy o przeniesienie tych praw. W ten sposób WSA dokonał dowolnej interpretacji art. 41 ust. 2 ustawy, czym rażąco ten przepis naruszył. Urząd Patentowy nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wnioskodawca (ob. Uczestnik postępowania) również nie odniósł się do skargi kasacyjnej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 10 lipca 2019 r. rzecznik patentowy Wnioskodawcy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które – zdaniem strony – miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do analizy zasadności tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i wyrok Sądu I instancji wydane zostały w warunkach związania oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 805/13. Ocena ta ma istotne znaczenie dla zakresu badania obecnie rozpatrywanej sprawy. Stanowisko NSA zaprezentowane w powołanym wyroku stanowiło odpowiedź na stwierdzenie organu, że kwestia czy Uprawniony wniósł w postaci aportu wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań – w tym do spornego wzoru przemysłowego – nie może być przedmiotem badania w ramach postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego prowadzonego przez Urząd Patentowy. W reakcji na tak kategoryczne stanowisko organu, całkowicie eliminujące obowiązek badania czy Wnioskodawcy przysługują prawa, których naruszenie wskazane zostało jako podstawa unieważnienia, NSA uchylił decyzję organu i stwierdził, że w kontekście art. 117 ust. 2 p.w.p. organ był uprawniony do badania czy sporne, słowne elementy wzoru przemysłowego zostały przekazane Wnioskodawcy w zamian za udziały, a następnie wykorzystane w spornym wzorze przemysłowym. Stwierdzona wadliwość dotyczyła więc zakresu badania sprawy, który – w ocenie NSA – został nadmiernie ograniczony przez Urząd Patentowy. Z wyroku tego organ wywnioskował, że w niniejszej sprawie, należy rozstrzygnąć wątpliwości co do poprawności konstrukcyjnej umowy o przeniesieniu autorskich praw majątkowych z punktu widzenia jej essentialia negotii i na tej podstawie wyciągnąć wnioski co do wywołania bądź niewywołania przez nią skutków prawnych. W ten sam sposób odczytał powołany wyrok Sąd I instancji, a w konsekwencji podjął się oceny i autorytatywnego rozstrzygnięcia stricte cywilistycznych kwestii, których znaczenie wykracza poza stosunki o charakterze administracyjnoprawnym. Z takim rozumieniem analizowanego wyroku NSA nie zgadza się Sąd w obecnym składzie. Ze względu jednak na zakres skargi kasacyjnej wniesionej przez A Sp. z o.o., wyznaczający – jak wspomniano na wstępie – granice kontroli instancyjnej, wskazany aspekt sprawy nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku WSA. Strona skarżąca kasacyjnie nie podważa bowiem samego umocowania organu i sądu administracyjnego do orzekania w przedmiocie skuteczności zawarcia umowy o przeniesieniu autorskich praw majątkowych. Twierdzi jedynie, że wynik tej oceny powinien być inny, niż przedstawiony w zaskarżonym wyroku, gdyż umowa była obarczona wadami, które ze względu na ciężar gatunkowy powinny prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Urząd Patentowy nie wniósł natomiast skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest wadliwy z powodu błędnego przyjęcia, że dopuszczalne jest uzupełnienie umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich o brakujące pola eksploatacji, że możliwe jest zawarcie postanowień o polach eksploatacji w innej umowie, aniżeli umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich oraz, że możliwe jest pominięcie wskazania pól eksploatacyjnych w treści umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich. Takie ukształtowanie zakresu kontroli instancyjnej – z omówionych względów – powoduje, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musi pozostać w obrocie prawnym. Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mogły doprowadzić też zarzuty podważające istnienie interesu prawnego legitymującego skarżącą do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpatrywanej sprawie organ, a za nim Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że B Sp. z o.o. Sp. k. miała bezpośredni, konkretny i realny interes prawny wykazując, że zachodziła podstawa do unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy. Prawidłowość oceny co do spełnienia przesłanki interesu prawnego wnioskodawcy potwierdzona została przez NSA w wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 805/13. Skoro w związku z zawarciem umowy z dnia 10 grudnia 2015 r. o przekazaniu autorskich praw majątkowych do wzorów etykiet, w tym do etykiety tożsamej ze spornym wzorem przemysłowym, skarżąca stała się następcą prawnym B – w zakresie istotnym z punku widzenia obecnie rozpatrywanej sprawy – to przysługują jej uprawnienia do ochrony tych praw nie tylko w postępowaniach administracyjnych, ale również na etapie sądowej kontroli wydanych w tych postępowaniach rozstrzygnięć organów administracji. Proponowana przez stronę skarżącą kasacyjnie interpretacja przepisów postępowania polegająca na przyjęciu, że następstwo prawne, na które powołuje się skarżąca dotyczy wyłącznie postępowania prowadzonego przez organ administracji prowadziłaby do skutków nieakceptowalnych z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawnego. Podmiot, któremu przysługują autorskie prawa majątkowe zostałby bowiem pozbawiony konstytucyjnie gwarantowanej możliwości poddania sądowej kontroli działalności organów administracji polegającej na władczym rozstrzyganiu w przedmiocie ochrony tych praw. Stosownie do art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Na gruncie powołanej regulacji – pomimo stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw – Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do dokonania własnej, odmiennej od przyjętej przez WSA oceny prawnej, w tym wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 805/13. Stwierdza więc, że Urząd Patentowy jest uprawniony do badania i prawnej kwalifikacji okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji określonej w art. 117 ust. 2 p.w.p., w tym kwestii naruszenia istniejących po stronie wnioskodawcy praw osobistych lub majątkowych. Nie może jednak naruszać kognicji przypisanej przez ustawodawcę sądom powszechnym. W ocenie NSA w obecnym składzie, w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji wkroczył zbyt daleko w istotę rozstrzygania sporów na tle zawartych umów o przeniesieniu majątkowych praw autorskich. Dopóki umowa cywilnoprawna pozostaje w obrocie prawnym przyjąć należy, że wywołuje ona skutki prawne z niej wynikające i na tym tylko poziomie ocenia ją Urząd Patentowy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji. Ewentualne spory co do skuteczności zawarcia umowy rozstrzyga natomiast sąd powszechny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji wzoru przemysłowego organ powinien uwzględnić powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także i tę okoliczność, że prawa wynikające z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego "TERAMAX GEE" nr R.213898, z którymi związane są majątkowe prawa autorskie do wzorów etykiet produktów oznaczonych tym znakiem, na które powołuje się Wnioskodawca, nie istniały w dacie zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego. Wnioskodawca żąda unieważnienia wzoru przemysłowego ze względu na naruszenie przysługujących mu majątkowych praw autorskich, podczas gdy wzór został zgłoszony do rejestracji przed datą nabycia przez niego tych praw i przed datą zgłoszenia do rejestracji ww. znaku towarowego. Wskazana okoliczność – niekwestionowana w rozpatrywanej sprawie – powinna podlegać ocenie Urzędu Patentowego. Nie stoi temu na przeszkodzie wyrok NSA o sygn. II GSK 805/13 rozumiany w sposób, o którym mowa na wstępie. Reasumując, z powodów wcześniej omówionych, zaskarżony wyrok musi pozostać w obrocie prawnym, jednak z odmiennymi – wskazanymi przez NSA – wytycznymi co do sposobu postępowania organu w tej sprawie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.