II GSK 1634/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1832/16 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r. (sygn. akt VI SA/WA 1832/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej też: "Minister") z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] maja 2016 r., którą cofnął skarżącej koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy z którego wynikało, że w 2009 r. Minister udzielił skarżącej koncesji na wykonywanie przez nią działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Na przełomie lipca i sierpnia 2012 r. Minister, jako organ koncesyjny, przeprowadził kontrolę koncesjonowanej działalności gospodarczej skarżącej. Kontrola wykazała m.in., że co do niektórych zatrudnianych pracowników ochrony skarżąca nie posiadała informacji o ich karalności. Wobec tego Minister sprawdzając w kartotece Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości (dalej KRK), sam ustalił że dwóch pracowników zatrudnionych przez skarżącą zostało skazanych prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych tj. z art. 286 § 1 i art. 297 § 1 k.k. oraz z art. 199 § 1 k.k. Minister pismem z [...] listopada 2012 r. wezwał skarżącą m.in. do niezatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób karanych za popełnienie przestępstw umyślnych i pouczył, że nie zastosowanie się do tego zalecenia, a także ponowne stwierdzenie zaistnienia takiej sytuacji spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia udzielonej jej koncesji (art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Dz.U. z 2005 r. nr 145 poz. 1221 ze zm., dalej: "u.o.o.m"). Nadto organ zakreślił skarżącej termin 14 dni na poinformowanie go o realizacji ww. zaleceń. W odpowiedzi skarżąca poinformowała Ministra, że zastosowała się do ww. zalecenia i nie zatrudnia już w charakterze pracowników ochrony osób karanych za popełnienie przestępstw umyślnych, a z ujawnionymi pracownikami rozwiązała stosunki zatrudnienia. W październiku 2015 r. Minister przeprowadził kolejną kontrolę działalności skarżącej, w ramach której sprawdził, czy w odniesieniu do obecnie zatrudnianych pracowników ochrony wypełnia ona obowiązek weryfikacji ich karalności, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. Nadto zbadał czy realizuje ona zalecenia w zakresie niezatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób karanych. W oparciu o dane z KRK organ ustalił, że na 119 pracowników ochrony zatrudnionych przez skarżącą i poddanych sprawdzeniu, trzech było prawomocnie skazanych za popełnienie czynów zabronionych. W tym stanie rzeczy Minister, z urzędu, wszczął wobec skarżącej postępowanie w sprawie cofnięcia jej koncesji. W odpowiedzi skarżąca stwierdziła, że nie naruszyła obowiązków nałożonych na nią w art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. Wskazała, że przepis ten nie precyzuje w jaki sposób powinna weryfikować karalność zatrudnianych pracowników ochrony. W jej ocenie, skoro cyklicznie odbierała od pracowników ochrony stosowne oświadczenia odnośnie ich niekaralności, to tym samym wypełniała ustawowy obowiązek oraz wcześniejsze pokontrolne zalecenia Ministra z 2012 r. Podkreśliła przy tym, że ustalanie w oparciu o dane z bazy KRK ewentualnej karalności swoich pracowników byłoby dla niej zbyt kosztowne, a poza tym informacje te udzielane są na dzień wystawienia, co nie eliminowałoby ryzyka zatrudniania osoby karanej. Podniosła, że trzech pracowników, co do których Minister ustalił prawomocne skazania, już nie pracuje. Wyjaśniła, że co do dwóch pracowników wyroki uprawomocniły się [...] września 2015 r., a stosunek pracy z nimi został rozwiązany [...] września 2015 r., zaś trzeci skazany został prawomocnie dnia [...] lutego 2015 r., przy czym stosunek pracy z nim ustał [...] listopada 2014 r., zatem skazany został już po rozwiązaniu stosunku pracy. Skarżąca zadeklarowała, że będzie poddawać każdego pracownika weryfikacji w KRK. Nadto wniosła o ponowne przeanalizowanie dowodów zgromadzonych w sprawie oraz zgromadzenie wszystkich dokumentów celem ustalenia dat zatrudnienia pracowników ochrony. Decyzją z [...] maja 2016 r., Minister cofnął skarżącej udzieloną jej koncesję. Na wstępie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia przez skarżącą obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m., tj. weryfikowania karalności pracowników ochrony. Podał, że postępowanie to wszczął w następstwie ponownego stwierdzenia zaistnienia tych samych nieprawidłowości, co wykazane w wyniku czynności kontrolnych z 2012 r., tj. dotyczących zatrudniania przez skarżącą jako pracowników ochrony osób skazanych prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych. Przypomniał, że w wyniku kontroli z 2012 r. ujawnił, że skarżąca zatrudniała dwóch pracowników, którzy byli skazani prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych, a obecnie sprawdzenie w KRK wykazało, że kolejnych trzech z zatrudnianych pracowników ochrony jest skazanych prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych. Minister zestawił okresy zatrudnienia trzech pracowników skarżącej z datami prawomocności wyroków ich skazujących. I tak jak wskazał: pierwszy zatrudniony był od [...] października 2014 r. do [...] września 2015 r., a uprawomocnienie orzeczenia nastąpiło [...] września 2014 r.; drugi zatrudniony był od [...] października 2014 r. do [...] września 2015 r., a uprawomocnienie orzeczenia nastąpiło [...] listopada 2009 r.; trzeci zatrudniony był od [...] października 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r., a uprawomocnienie orzeczenia nastąpiło [...] czerwca 2008 r. Zdaniem organu zestawienie powyższych dat i okresów zatrudnienia bezspornie dowodzi, że pracownicy ci, będący skazanymi prawomocnymi wyrokami sądowymi, wykonywali obowiązki służbowe dla skarżącej odpowiednio: [...] dni, [...] dni oraz [...] dni i skazania te były prawomocne na długo przed podjęciem u niej zatrudnienia. Dodatkowo organ podniósł, że jednej z osób wskazanych przez skarżącą nie uwzględnił przy rozpoznawaniu tej sprawy gdyż, jej skazanie nastąpiło już po ustaniu zatrudnienia. Minister, przywołując art. 19 ust. 2 u.o.o.m. podał, że w ramach dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a) tego przepisu, przedsiębiorca prowadzi wykaz pracowników ochrony, który zawiera m.in. datę zawarcia i rozwiązania z pracownikiem ochrony umowy. W jego ocenie październikowa kontrola nie wykazała, jakoby wpisywane przez skarżącą dane do wykazu pracowników ochrony były niezgodnie z informacjami widniejącymi m.in. na umowach o zatrudnienie. Tym samym przyjęto, że daty zawarcia i rozwiązania umów, wskazane w wykazie pracowników ochrony, były prawidłowe i zgodne z datami widniejącymi na umowach o zatrudnienie. Minister podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżącej nie zawsze odbierała ona od pracowników stosowne oświadczenia o ich niekaralności. Jednocześnie potwierdził, że rzeczywiście powszechną praktyką jest cykliczne zobowiązywanie pracowników do składania pisemnych oświadczeń o niekaralności i nie ma potrzeby uzyskiwania zaświadczeń z KRK. Nie mniej oświadczenia takie nie dają najskuteczniejszej weryfikacji karalności, gdyż jako oświadczenia woli są zależne od postawy danego pracownika i nie wyłączają odpowiedzialności pracodawcy. Organ zarzucił także, że w odniesieniu do w/w. trzech osób, prawomocnie skazanych jeszcze przed podjęciem pracy u skarżącej, ani razu nie skorzystała ona z możliwości zweryfikowania ich karalności w drodze uzyskania zaświadczenia z KRK, co pozwoliłoby szybko i skutecznie wyeliminować z usług ochrony osób i mienia, osoby skazane. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Minister utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu decyzji Minister w pierwszej kolejności wskazał, że po przeprowadzeniu u skarżącej w 2012 r. kontroli ujawnił zatrudnianie przez nią pracowników ochrony skazanych prawomocnymi wyrokami. Wobec tego zalecił skarżącej usunięcie tych naruszeń oraz poinformowanie go, w terminie 14 dni, o ich wykonaniu. Nadto poinformował, że ponowne stwierdzenie zaistnienia tych samych nieprawidłowości spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia skarżącej koncesji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. Zdaniem Ministra nie ulega więc wątpliwości, że wyznaczył skarżącej czasookres (14 dni) na wykonanie jego zaleceń pokontrolnych, co skarżąca zgodnie z pochodzącą od niej informacją wykonała. Organ wskazał, że kolejna kontrola - w 2015 r., ponownie ujawniła, że skarżąca zatrudnia pracowników ochrony skazanych prawomocnymi wyrokami. To w jego ocenie wyczerpało przesłanki z art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. i doprowadziło do konieczności wszczęcia niniejszego postępowania. Minister podkreślił, że usługi w przedmiocie ochrony osób i mienia łączą się ze szczególnymi uprawnieniami podmiotu legitymującego się koncesją, na którym ciąży odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego, a niejednokrotnie życie, zdrowie, wolność lub mienie dużej wartości, co w ostatnim czasie jest kluczowym zagadnieniem. Stąd uznał, że zatrudnianie przez skarżącą jako pracowników ochrony osób karanych - skazanych za przestępstwa umyślne, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Wskazał, że skarżąca, jako przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na prowadzenie ww. działalności, uczestniczy w realizacji zadań Państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa, a więc ma charakter uzupełniający w stosunku do ochrony publicznej sprawowanej przez wyspecjalizowany aparat państwowy. Wobec tego w prowadzonej przez skarżącą działalności nie może dochodzić do sytuacji, w których zadania te są realizowane przez osoby skazane prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych. Przypomniał, że skoro skarżąca uzyskała koncesję na prowadzenie przedmiotowej działalności, to musiała przestrzegać przepisy ją regulujące. Reasumując Minister wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany weryfikować karalność pracowników ochrony. Zdaniem organu niezaprzeczalnym jest fakt, że przytaczany przepis jest ściśle powiązany z art. 31 u.o.o.m., który stanowi m.in., że pracownikiem ochrony (niekwalifikowanym) może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Przyznał jednocześnie, że treść art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. nie wskazuje jaką formę powinna przyjąć owa weryfikacja, tj. czy w drodze przyjęcia oświadczenia o niekaralności, czy skierowania zapytania o osobie do KRK. Wskazał, że od skarżącej, jako przedsiębiorcy uprawnionego z koncesji na prowadzenie reglamentowanej działalności gospodarczej, prawo wymaga więcej niż od przedsiębiorcy prowadzącego zwykłą działalność gospodarczą. Działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia jest działalnością, w której od prowadzącego ją przedsiębiorcy wymaga się profesjonalizmu w każdym aspekcie tej działalności. Tym samym, to na przedsiębiorcy ciąży odpowiedzialność za posługiwanie się w obrocie gospodarczym osobami skazanymi prawomocnymi wyrokami za przestępstwa popełnione umyślnie. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. WSA wskazał, że Minister dwukrotnie skontrolował działalność koncesyjną prowadzoną przez skarżącą (tj. w 2012 r. oraz w 2015 r.). Obie te kontrole dowiodły, co nie było na żadnym etapie postępowania kwestionowane, że skarżąca jako pracowników ochrony zatrudniała osoby skazane prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów umyślnych. Charakter tych czynów - umyślność, wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zaświadczeń KRK. Wobec tego Minister mając na uwadze, że w 2012 r. wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 14 dni nieprawidłowości w postaci zatrudniania przez nią osób skazanych oraz pouczył, że ponowne stwierdzenie zaistnienia tej nieprawidłowości spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia jej koncesji, z urzędu wszczął niniejsze postępowanie i cofnął koncesję. W ocenie Sądu I instancji pismo Ministra, datowane na [...] listopada 2012 r., może zostać uznane za wezwanie skarżącej do usunięcia w terminie 14 dni naruszenia w postaci zaprzestania zatrudniania jako pracowników ochrony osób prawomocnie skazanych. Według WSA wbrew stanowisku skarżącej termin 14 dni, był z jednej strony terminem na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a z drugiej strony na poinformowanie Ministra o tym, że owe nieprawidłowości zostały usunięte. Nadto Sąd I instancji wskazał, że organ w wezwaniu tym pouczył skarżącą, jakie skutki będzie za sobą niosła sytuacja, w której ponownie dopuści się ww. naruszenia. Zdaniem WSA wezwania tego nie można było potraktować jako jednorazowego wezwania do rozwiązania stosunku pracy z pracownikami ujawnionymi w czasie kontroli z 2012 r. Wezwaniem tym skarżąca została zobowiązana do niezatrudniania jako pracowników ochrony osób karanych w ogóle. Skoro skarżąca pomimo tego wezwania i wiedzy jakie konsekwencje jej grożą za ponowne zatrudnienie jako pracowników ochrony osób karanych dopuściła się tego naruszenia, to Minister miał ustawowy obowiązek wszcząć postępowanie i cofnąć jej koncesję w oparciu o art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. W ocenie WSA skarżąca już w 2012 r. została zobowiązana przez Ministra, jako organ koncesyjny, do niezatrudniania jako pracowników ochrony osób prawomocnie skazanych. Mimo to kontrola w 2015 r. dowiodła, że skarżąca w dalszym ciągu takie osoby zatrudnia i to w sytuacji, gdy skazania tych osób stały się prawomocne przed podjęciem u niej pracy. WSA nie zgodził się ze skarżącą, że ustawa o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. nie zakazywała zatrudniania jako pracowników ochrony osób prawomocnie skazanych. Skoro pod pojęciem "ochrona mienia" rozumiała i rozumie "działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń", to na straży realizacji tych zadań nie może stać podmiot zatrudniający osoby skazane. Zdaniem Sądu I instancji stwierdzona przez Ministra w tej sprawie "recydywa" skarżącej w zatrudnianiu na stanowiskach pracowników ochrony osób skazanych prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów umyślnych nie mogła znaleźć innego finału, jak tylko cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności. Sąd I instancji przypomniał też, że ze znajdujących się w aktach zaświadczeń KRK wynika, że w odniesieniu do trzech pracowników ochrony zatrudnionych przez skarżącą, skazania nastąpiły za dopuszczenie się przez nich czynów zabronionych z art. 160 § 2 k.k., z art. 178a § 1 k.k. oraz z art. 218 § 1, art. 219 i art. 225 § 1 i 2 k.k., tj. czynów umyślnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: Na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. naruszenie: 1) art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że organ wyznaczył skarżącej termin do usunięcia stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją podczas przeprowadzanej kontroli w roku 2012 r., podczas gdy taki termin nie został wyznaczony a jego wyznaczenie jest w świetle brzmienia przepisu warunkiem koniecznym do zastosowania legalnie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy; b) błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że stan faktyczny ustalony podczas kontroli w roku 2012 r. był niezgodny z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją, podczas gdy: - obowiązek weryfikowania karalności osób zatrudnianych został nałożony przepisami u.o.o.m. dopiero z dniem [...] stycznia 2014 r.; - przepisy regulujące działalność objętą koncesją tj. u.o.o.m. w brzmieniu z 2012 r., stanowiły tylko, że o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne (art. 26), zaś skarżąca nie mogła naruszyć ww. przepisu; c) błędną wykładnię i oparcie się o nieistniejącą w art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. przesłankę "niewypełnienia zalecenia pokontrolnego" i "pouczenia o konsekwencjach ponownego zaistnienia nieprawidłowości", podczas gdy ww. przepis takich przesłanek nie przewiduje, a zatem organ nie mógł oprzeć decyzji w oparciu o powyższą przesłankę, d) błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że organ nie mógł w niniejszej sprawie podjąć innej decyzji jak tylko cofającej koncesję, podczas gdy skarżącej nie został wyznaczony termin do usunięcia stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją podczas przeprowadzanej kontroli w roku 2012 r., nadto stan stwierdzony podczas kontroli w 2012 r. nie był niezgodny z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją; w końcu zgodnie z treścią przepisu organ mógł także zmienić zakres koncesji; 2) art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. poprzez: a) błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za zatrudnianie osób skazanych, podczas gdy dopełniła obowiązku weryfikacji karalności zatrudnianych przez siebie osób poprzez cykliczne odbieranie oświadczeń o niekaralności; b) błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że jedynym rzeczywistym sposobem weryfikacji karalności zatrudnianych osób jest pobieranie zaświadczeń z Krajowego Rejestru Karnego przez skarżącą; 3) art. 2 pkt 5 u.o.o.m. poprzez błędne przyjęcie, że z definicji ochrony mienia wynika, że pracownikiem ochrony nie może być osoba skazana, co stanowi odpowiednik obecnie obowiązującego art. 31 u.o.o.m. Skarżonemu wyrokowi zarzuciła także: Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), w związku z art. 8 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia arbitralnego, dowolnego i pozbawionego podstawy prawnej działania organu polegającego na nałożeniu na skarżącą podczas kontroli przeprowadzonej w roku 2012 obowiązku niewynikającego z przepisów prawa tj. brak było w przepisach u.o.o.m. w brzmieniu na dzień 15 listopada 2012 r. obowiązku zatrudniania osób niekaranych oraz obowiązku weryfikowania karalności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako iż doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi; - art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie braku właściwego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, tj. opisanie przez organ w decyzji odmiennej i odrębnej podstawy prawnej cofnięcia koncesji tj. zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli albo zagrożenia bezpieczeństwa porządku publicznego (art. 22 ust. 3 pkt 1), podczas gdy organ przyjął inną podstawę prawną wydania decyzji (art. 22 ust. 2 pkt 1). Wobec powyższego wniosła uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisami art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa materialnego tj. art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Według skarżącej organ powinien w pierwszej kolejności wezwać ją do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a dopiero w przypadku, gdyby nie podporządkowała się temu wezwaniu możliwe byłoby cofnięcie koncesji. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do tak postawionego zarzutu zauważa, że w przypadku, gdy w skardze kasacyjnej zarzucane jest naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie to zarzut ten powinien być formułowany w odniesieniu do ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. Zgodnie z art. 22.ust.1. u.o.om. w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli organ koncesyjny cofa, w drodze decyzji administracyjnej, koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli: 1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją; 2) przedsiębiorca nie podjął w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją mimo wezwania organu koncesyjnego lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. 2. Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: 1) w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją; 2) rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. 3. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mają usprawiedliwionych podstaw. Prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organ koncesyjny w oparciu o wyniki przeprowadzonych kontroli dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności istotnych w sprawie oraz należycie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organ wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zawartej w pkt. II jej petitum działał na podstawie przepisów prawa (art. 6.k.p.a.) oraz prowadził prawidłowo postępowanie ( art. 8 k.p.a.) Zgodnie też z art. 16 ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jest organem właściwym do cofania koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia. Należy podkreślić, iż po przeprowadzeniu u skarżącej w 2012 r. kontroli ujawniono zatrudnianie przez nią pracowników ochrony skazanych prawomocnymi wyrokami. Wobec tego organ zalecił skarżącej usunięcie tych naruszeń oraz poinformowanie go, w terminie 14 dni, o ich wykonaniu. Nadto poinformował, że ponowne stwierdzenie zaistnienia tych samych nieprawidłowości spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia skarżącej koncesji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. Tym samym organ wyznaczył skarżącej okres 14 dni na wykonanie zaleceń pokontrolnych, co skarżąca zgodnie z przekazaną organowi informacją wykonała. Skoro kolejna kontrola w 2015 r., ponownie ujawniła, że skarżąca zatrudnia pracowników ochrony skazanych prawomocnymi wyrokami wyczerpywało to przesłanki z art. 22 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m doprowadzając do wszczęcia postępowania i ostatecznie cofnięcia koncesji. Prawidłowo również WSA wskazał ,że choć ustawa o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. nie zakazywała zatrudniania jako pracowników ochrony osób prawomocnie skazanych, to skoro pod pojęciem "ochrona mienia" rozumiała i rozumie "działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń", to na straży realizacji tych zadań nie może stać podmiot zatrudniający osoby skazane. Podkreślenia wymaga, że ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracowników ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania przewidzianych przez ustawodawcę czynności. W przypadku ich niespełnienia mają zastosowanie obligatoryjne sankcje w postaci odmowy wydania, zawieszenia praw lub cofnięcia licencji. Prawidłowo również wskazano podstawę prawną decyzji - art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy i przesłanki jej wydania. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organ koncesyjny przy rozpoznaniu sprawy nie naruszył przepisów postępowania - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle tych rozważań stwierdzić należy, że zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego tj. art. 22 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 5 u.o.o.m. są chybione. Drugi zarzut dotyczył naruszenia prawa materialnego tj. art. 19 ust. 7 ustawy przez jego błędną wykładnię i niesłuszne przyjęcie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za zatrudnianie osób skazanych, podczas gdy dopełniła obowiązku weryfikacji karalności zatrudnianych przez siebie osób poprzez cykliczne odbieranie oświadczeń o niekaralności oraz, że jedynym rzeczywistym sposobem weryfikacji karalności zatrudnianych osób jest pobieranie zaświadczeń z Krajowego Rejestru Karnego przez skarżącą. Przystępując do oceny tego zarzutu należy zauważyć, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany weryfikować karalność pracowników ochrony. Treść art. 19 ust. 1 pkt 7 u.o.o.m. nie wskazuje jaką formę powinna przyjąć owa weryfikacja, jednakże to na skarżącej, jako przedsiębiorcy uprawnionego do prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej spoczywa odpowiedzialność za zatrudnianie osób skazanych prawomocnymi wyrokami za przestępstwa popełnione umyślnie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.