II GSK 1679/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1676/17 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej P. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 29 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia bezpłatnego dostępu telekomunikacyjnego do budynku 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1676/17, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę W (...)na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z 29 maja 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Prezes UKE, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm., dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju"), decyzją z 26 listopada 2015 r. ustalił S. H., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "(...)" warunki dostępu do nieruchomości położonej w (...), w celu zapewnienia telekomunikacji w technologii FTTH (ang. "Fiber to the home", "światłowód do domu", dla budynku stanowiącego współwłasność członków Wspólnoty (...)dalej: Wspólnota). Pismem z 26 sierpnia 2016 r. Wspólnota wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia powyższej decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.), wobec bezprzedmiotowości decyzji z uwagi na zawarcie (6 maja 2016 r.) umowy udostępnienia nieruchomości w celu doprowadzenia do budynku i ułożenie w nim kabli światłowodowych, bezpośrednio do mieszkań w technologii FTTH (z O. (...)S.A.) i wykonania w budynku instalacji telekomunikacyjnej przystosowanej do dostarczania usług szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości powyżej 30 Mb/s. Zdaniem Wspólnoty nie istnieje przesłanka, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o wspieraniu rozwoju, gdyż nierealne okazało się osiągnięcie celu, ze względu na który ww. decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć obowiązek do udostępnienia nieruchomości, która ma już dostęp do sieci światłowodowej w technologii FTTH. Prezes UKE decyzją z 12 stycznia 2017 r., na podstawie art. 162 § 1 pkt 1, art. 162 § 3 oraz art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.) odmówił wygaszenia decyzji z 26 listopada 2015 r. Rozpatrując ponownie sprawę Prezes UKE, decyzją z 29 maja 2017 r. uznał powyższe rozstrzygnięcie za prawidłowe i utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie dotyczyło odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanej w stanie prawnym sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o zmianie ustawy o wspieraniu sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych ustaw z 9 czerwca 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 903). Organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym wówczas brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju, Prezes UKE był zobowiązany rozpoznać wniosek i. z 27 lutego 2014 r. o wydanie decyzji w sprawie dostępu do nieruchomości, co uczynił i taką decyzję wydał. Organ stwierdził, że o braku przedmiotu spornej decyzji można mówić wyłącznie wówczas, gdyby przykładowo przestał istnieć budynek (zostałby rozebrany), a nie w sytuacji gdy nastąpiło wybudowanie infrastruktury przez OPL. Wskazał, iż instalacja OPL nie uniemożliwiła wykonania infrastruktury telekomunikacyjnej przez i., jedynie doprowadziła do sytuacji, w której i. wykonując postanowienia decyzji będzie zmuszony uwzględnić instalacje OPL w projekcie wykonania infrastruktury. Prezes UKE ustalił ponadto, że w ustawie zmieniającej przepisy brakuje norm, określających dalsze obowiązywanie decyzji wydanych na podstawie uprzednio obowiązującego stanu prawnego, w związku z czym nie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, w sytuacji gdy nastąpiły wyłącznie zmiany w stanie faktycznym warunkujące dostęp do nieruchomości na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. WSA oddalając skargę podzielił stanowisko Prezesa UKE, że sama okoliczność zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego do nieruchomości przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego nie może stanowić podstawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanej innemu przedsiębiorcy, dotyczącej realizacji takiego dostępu, gdyż umowa cywilnoprawna nie zastępuje decyzji administracyjnej i nie wywołuje dla niej bezpośrednio skutków prawnych, a jedynie skutki faktyczne. Ponadto pozostająca w obrocie prawnym decyzja z dnia 26 listopada 2015 r., znak: DRI-ZWZ-6171-23/14(47), jest nadal wykonalna, mimo wybudowania stosownej infrastruktury przez O. S.A. Okoliczność zmiany stanu faktycznego może prowadzić do zmiany decyzji ostatecznej lub jej uchylenia lub też innego rozstrzygnięcia Prezesa UKE, lecz nie w postaci wygaśnięcia takiej decyzji ze względu na brak podstawy prawnej. Brak jest bowiem niezbędnej przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, chociaż jej wykonanie mogłoby być pozbawione sensu ekonomicznego oraz istotnie naruszać interes Wspólnoty lub interes społeczny. Zdaniem WSA, pierwsza z tych kwestii nie stanowi jednak prawnie zdefiniowanej przesłanki, zaś pozostałe mogłyby mieć znaczenie wyłącznie w przypadku zaistnienia bezprzedmiotowości decyzji z 26 listopada 2015 r. Ponadto WSA wskazał, że w sytuacji uchylenia przepisu, który stanowił podstawę do przyznania określonego uprawnienia, bezprzedmiotowość następuje tylko wtedy, kiedy w przepisach zmieniających daną regulację przewidziano taki skutek. W ocenie WSA, w sprawie brakuje takiej podstawy prawnej dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 26 listopada 2015 r. Sama zmiana prawa oznacza jedynie, zdaniem WSA, że od dnia jej wejścia w życie nie można wydawać w przyszłości decyzji, których podstawę prawną miałby stanowić uchylony przepis. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Wspólnota (...) i zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: a) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 162 § 1 pkt 1) k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uznał, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Warszawie błędnej wykładni przepisu 162 § 1 pkt 1) k.p.a., który określa m. in. przesłanki dopuszczalności uznania decyzji za bezprzedmiotową poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie "okoliczność zmiany stanu faktycznego może zatem stanowić przyczynek do zmiany decyzji ostatecznej lub jej uchylenia lub też innego rozstrzygnięcia Prezesa UKE lecz nie w postaci wygaśnięcia takiej decyzji ze względu na brak podstawy prawnej.", choć norma zawarta w przepisie art. 162 § 1 pkt 1) k.p.a. nie wyklucza bezprzedmiotowości decyzji Prezesa URE ze względu na zmianę stanu faktycznego w zakresie istnienia przesłanek, które spowodowały jej wydanie. W przedmiotowej sprawie przestała bowiem istnieć podstawowa przesłanka dla wydania tejże decyzji. Przesłanka ta była wymieniona w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 listopada 2015 r. tj. w dniu wydania i wskazywała na możliwość podejmowania określonych działań, w tym wydania określonej decyzji, które powinny uwzględniać jeden cel - zapewnienie telekomunikacji w budynku. W chwili kiedy taka telekomunikacja została zapewniona, bez względu na sposób w jaki zostało to dokonane, decyzja wydana w celu jej zapewnienia staje się bezprzedmiotowa, b) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 pkt 1) k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie w sytuacji, gdy Prezes URE nie zastosował art. 77 § 1 k.p.a. i nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do braku rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy i zbadania, czy w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana stanu faktycznego, która spowodowała wystąpienie braku przesłanki (brak zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego dla budynku), której istnienie jest konieczne dla wydania decyzji na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz nie rozpatrzył materiału dowodowego pod kątem tego, czy w przedmiotowej sprawie występuje interes strony dla wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W piśmie procesowym z 18 czerwca 2018 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z istoty kontroli instancyjnej sprawowanej przez NSA wynika, że rozpoznanie przez NSA sprawy ogranicza się do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wykluczając ponowne rozpoznanie sprawy w całości – art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) dotyczy - mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przy tym zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów, poprzez przedstawienie argumentów przemawiających za stanowiskiem prezentowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. W przypadku zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego jego zastosowania, niezbędne jest wskazanie, jak należało prawidłowo zinterpretować i zastosować dany przepis; w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle wyżej przedstawionych zasad stwierdzić należy, że wniesiona skarga kasacyjna, pomimo częściowej niestaranności w redakcji zarzutów, spełnia wynikające z nich wymagania. Wady wniesionej skargi kasacyjnej nie stanowią jednak przeszkody w jej rozpoznaniu, co Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, kierując się wskazaniami zawartymi w uchwale NSA z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09). W uchwale tej dopuszczono możliwość dookreślenia zarzutów, o ile argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej daje temu wystarczające podstawy, co w rozpoznawanej sprawie ma miejsce. Zasadny okazała się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powiązany z zarzutem naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wadliwie bowiem ocenił wypełnienie przez organ obowiązków wynikających z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. (mylnie wskazanego w skardze kasacyjnej jako art. 77 § 1 pkt 1 k.p.a.), uznając, że wobec braku bezprzedmiotowości decyzji Prezesa UKE z 26 listopada 2015 r. ustalającej S. H. warunki dostępu do nieruchomości Wspólnoty (...), nie zachodziła w sprawie potrzeba badania dalszych przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a mianowicie istnienia interesu społecznego lub interesu strony. Wada ta była konsekwencją bezpodstawnego przyjęcia przez sąd pierwszej instancji założenia, że zapewnienie dostępu telekomunikacyjnego do nieruchomości Wspólnoty (...)1 (przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego) jest zmianą stanu faktycznego, która nie może stanowić przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., mogąc jedynie "stanowić przyczynek do zmiany decyzji ostatecznej lub jej uchylenia lub też innego rozstrzygnięcia Prezesa UKE". Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że "pozostająca w obrocie prawnym" decyzja z 26 listopada 2015 r. "pozostaje nadal wykonalna, mimo wybudowania stosownej infrastruktury przez O. S.A." i w konsekwencji uznał, że "Prezes UKE nie naruszył w tym przypadku przepisu art. 7 Kpa, jak również innych przepisów postępowania". Przedstawione wyżej poglądy WSA oraz oparte na nich oceny nie są trafne. Źródłem wadliwej oceny dokonanej przez WSA jest zaakceptowanie - w ślad za organem - tezy, że zawarta (oraz wykonana) umowa dotycząca dostępu telekomunikacyjnego do nieruchomości, "nie zastępuje w tym przypadku decyzji administracyjnej i nie wywołuje dla niej bezpośrednio skutków prawnych, a jedynie skutki faktyczne", co oznacza, że decyzja ustalająca S. .H warunki dostępu do nieruchomości "pozostaje nadal wykonalna", nie będąc więc bezprzedmiotową w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Jest oczywiste, wbrew stanowisku WSA, że przesłanka wykonalności decyzji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Punktem wyjścia w sprawie jest bowiem ocena istoty żądania strony w świetle zmiany stanu faktycznego - w stosunku do stanu istniejącego w dacie wydania decyzji o ustaleniu dostępu do nieruchomości (26 listopada 2015 r.) - będącej wynikiem stworzenia w budynku skarżącej wspólnoty infrastruktury dla szerokopasmowego dostępu do Internetu, co miało miejsce w roku 2016, a więc po wydaniu wspomnianej decyzji. W ocenie Prezesa UKE, zaakceptowanej przez sąd pierwszej instancji, okoliczność ta nie stanowiła przesłanki, określonej w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., do stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji z 26 listopada 2015 r. W uzasadnieniu tego stanowiska organ odwołał się do tez kilku rozstrzygnięć sądów administracyjnych, jak też wyjaśnił, że bezprzedmiotowość - w okolicznościach niniejszej sprawy - byłaby związana z nieistnieniem budynku (jego rozebraniem), "a nie w sytuacji gdy nastąpiło wybudowanie infrastruktury przez OPL". Takie stanowisko pomija kluczową w świetle art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. kwestię konieczności dokonywania oceny spełnienia przesłanki (kryterium) bezprzedmiotowość w odniesieniu do konkretnych okoliczności sprawy, co wynika z istoty tej przesłanki, jako pojęcia niedookreślonego, które wymaga konkretyzacji w procesie stosowania prawa. Niewątpliwie jednak bezprzedmiotowość jest wynikiem zdarzeń faktycznych, a nie prawnych, które prowadzą do określonych następstw prawnych dla przyjętego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Przyczyny bezprzedmiotowości każdorazowo ustalać należy indywidualnie i z tego względu posłużenie się - jak to uczynił WSA oraz Prezes UKE - zabiegiem egzemplifikacji nie mogło doprowadzić do prawidłowego ustalenia treści analizowanego pojęcia w sprawie. Nieprzydatne jest odwoływanie się do hipotetycznego stanu rozebrania budynku w sprawie dotyczącej uzyskania dostępu użytkowników istniejącego budynku skarżącej wspólnoty do szerokopasmowego Internetu i spełnienia przesłanki, określonej w art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dostępu tego budynku. Organ nieadekwatnie więc - w stosunku do istniejącego w sprawie stanu faktycznego - uznał, że bezprzedmiotowość spornej decyzji może wiązać się ze swoistą dezintegracją budynku, gdy w świetle art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, istotą opartego na tym przepisie rozstrzygnięcia było osiągnięcie celu w postaci zapewnienia telekomunikacji w budynku, poprzez umożliwienie przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostępu do nieruchomości (w tym do budynku) i umożliwieniu doprowadzenia przyłącza telekomunikacyjnego lub wykonania instalacji telekomunikacyjnej budynku, o ile nie jest możliwe wykorzystanie istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynku lub do budynku nie jest doprowadzone takie przyłącze lub budynek nie jest wyposażony w taką instalację. Jest zaś w sprawie bezsporne, że przedsiębiorca telekomunikacyjny ("I.") S. H., pomimo uzyskania stosownego uprawnienia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie doprowadził przyłącza telekomunikacyjnego i nie wykonał instalacji telekomunikacyjnej budynku, natomiast ów cel zrealizował inny przedsiębiorca telekomunikacyjny, co doprowadziło do zmiany okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia przesłanek rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej decyzją ustalającą S. H. warunki dostępu do nieruchomości skarżącej wspólnoty. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem znajdująca zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a więc adekwatna norma prawna zawarta w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowi samoistną materialnoprawną podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Z tego względu, rozstrzygając zagadnienie bezprzedmiotowości decyzji na tej podstawie prawnej, nieuprawnione było pominięcie wskazanej przez skarżącą wspólnotę okoliczności zrealizowania faktycznego celu określonego w spornej decyzji, a więc uzyskania dostępu do szerokopasmowego Internetu i - tym samym - spełnienia przesłanki, określonej w art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, po wydaniu decyzji opartej na tej podstawie prawnej. Przypomnieć należy, że decyzja administracyjna wiąże rebus sic stantibus, co ma istotne znaczenie, gdy zachodzą takie nowe okoliczności faktyczne, które czynią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości i z tego względu przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji, zaś sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności. Wobec więc osiągnięcia celu określonego w art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, co miało miejsce po wydaniu decyzji opartej na tej podstawie prawnej, obowiązkiem organu było wzięcie pod uwagę ustanie tego elementu stosunku prawnego, który w pierwotnej decyzji przesądzał o powstaniu stosunku prawnego skonkretyzowanego w tej decyzji. W istocie rzeczy chodzi bowiem o przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, czyli przedmiot stosunku prawnego, którym zawsze są uprawnienia i obowiązki dwu podmiotów stosunku prawnego, które prawo materialne łączy w taki sposób, że w określonych warunkach faktycznych sytuacja prawna jednego podmiotu jest w określony sposób związana z sytuacją prawną drugiego. Podkreślić należy, że decyzja administracyjna nie jest celem samym w sobie, lecz jednym z narzędzi realizowania zadań (organizacji stosunków społecznych), nałożonych przez prawo na organy administracyjne (zob. T.Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.), PiP z 1992 r., nr 7, s. 49-57). W świetle powyższego zasadnie skarżąca kasacyjnie zarzuciła sądowi pierwszej instancji zaakceptowanie błędnej wykładnię art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. dokonanej przez organ, co doprowadziło do naruszenia tego przepisu oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji do bezpodstawnego oddalenia skargi Wspólnoty (...). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu. Rozpoznając ponownie sprawę WSA dokona kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, biorąc przy tym pod uwagę wyżej poczynione uwagi i wskazania. WSA rozstrzygnie przy tym, czy odmowa stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE z 26 listopada 2015 r. ( znak: DRI-ZWZ-6171-23/14(47)) - wobec zrealizowania jej celu - nie narusza prawa poprzez pominięcie interesu społecznego lub nieuwzględnienie interesu strony w stwierdzeniu wygaśnięcia tej decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265).