II GSK 1758/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Po 987/14 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od P. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.060 (jeden tysiąc sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W wyniku przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2013 r. kontroli autobusu należącego do skarżącego, którego kierowcą był A. W., ustalono, że autobus nie był wyposażony w tablice kierunkowe oraz zatrzymywał się i zabierał pasażerów poza przystankami oznaczonymi w rozkładzie jazdy i zezwoleniu na przewóz regularny. Kierowca okazał funkcjonariuszom zezwolenie, a przesłuchany w charakterze świadka wyjaśnił, iż zatrzymywał się dodatkowo w 3 miejscach, nie objętych rozkładem jazdy, a jedno z tych miejsc było nawet miejscem nie wyznaczonym do zabierania pasażerów. Autobusu nie oznakował z uwagi na warunki atmosferyczne oraz z uwagi na to, że się spieszył. Oświadczył, że skarżący wyposażył go w potrzebne tablice i nie wiedział o braku tablic na autobusie. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5000 zł za dwa naruszenia – wykonywanie przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów i wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Decyzja ta została uchylona w wyniku wniesionego odwołania strony, zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wobec uznania przez organ odwoławczy, że wymóg posiadania tablic kierunkowych nie jest wymogiem, który wiąże się z kategorią przewożonych pasażerów, ale jest to ogólny wymóg odnoszący się do wszystkich autobusów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków oraz z tytułu wykonywania przewozu w sposób nie odpowiadający wymaganym warunkom technicznym. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy bezspornie wskazywała na okoliczności wykonania przejazdu niezgodnego z rozkładem jazdy, zatrzymania kierowcy poza przystankami objętymi rozkładem, a nadto w miejscu nie wyznaczonym do zabierania pasażerów, czym dopuszczono się naruszenia warunków określonych w zezwoleniu na przewóz regularny. Odnośnie nieumieszczenia tablic kierunkowych organ wskazał, że obowiązek posiadania i odpowiedniego umieszczenia tablic należało rozumieć jako realizację warunku technicznego pojazdu. Organ uznał w tym zakresie, wskazując na zeznania kierowcy, brak było związku logicznego pomiędzy trudnymi warunkami atmosferycznymi, a brakiem wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe. W odniesieniu do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu organ wyjaśnił, że zgodnie z rozkładem jazdy kierowca powinien zatrzymać się na sześciu przystankach, zaś w trakcie kontrolowanego przewozu zatrzymał się na 9, z czego jeden raz zatrzymał się poza miejscem wyznaczonym do zabierania pasażerów. Organ nie znalazł również przesłanek do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy określone w art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U z 2012 r., poz. 1265 ze zm.). Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podtrzymując jego argumentację. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję w pierwszej kolejności podzielił stanowisko organu odnośnie kwalifikacji braku tablic kierunkowych jako wykonywanie przewozu regularnego autobusem, który nie odpowiadał wymaganym warunkom technicznym. Za niesporne w tym zakresie uznał, że poddany kontroli autobus nie był oznakowany wymaganymi tablicami i że dla potrzeb transportu drogowego nie jest wystarczającym posiadanie tablic w pojeździe w ogóle, ale ich zamontowanie w celu wskazania kierunku jazdy. Z protokołu oględzin, dokumentacji fotograficznej, zeznań kontrolerów i samego kierowcy wynikało, że autobus oznakowany był nazwą firmy, a nie tablicą kierunkową. Brak wyposażenia w tablice kierunkowe skutkował stwierdzonym naruszeniem i w konsekwencji zastosowaniem sankcja określonej w lp. 2.5.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wątpliwości Sądu I instancji wzbudziła natomiast odpowiedzialność przedsiębiorcy za to przewinienie. Za bezsporne Sąd uznał, że skarżący wręczył kierowcy tablice kierunkowe przed odjazdem autobusu, w celu ich umieszczenia na odpowiednim miejscu, a czego kierowca nie uczynił spiesząc się. Zauważył, że okoliczność ta była konsekwentnie akcentowana przez stronę jak i kierowcę w toku całego postępowania. Organ natomiast rozważał tą odpowiedzialność na zasadzie ogólnego odniesienia do odpowiedzialności przedsiębiorcy, nie analizując tego konkretnego przewinienia i nie wyjaśniając, czym w istocie jest dla rozważanego przypadku okoliczność, że skarżący tablice kierunkowe wręczył bezpośrednio przed odjazdem, a przede wszystkim nie rozważył przyczyny i okoliczności ich nieumieszczenia w aspekcie odpowiedzialności kierowcy. Zdaniem Sądu trudno w sposób jednoznaczny zarzucić przedsiębiorcy, iż nie zachował elementarnych wymogów bezpieczeństwa, czy też braku umiejętności organizacji pracy, skoro w tym konkretnym dniu, na tym odcinku jego odpowiedzialności obowiązek ten wypełnił. Sąd zwrócił również uwagę, że kierowca nie był do momentu zdarzenia upominany z podobnego powodu przez pracodawcę, w konsekwencji czego trudno przyjąć jednoznacznie, że przedsiębiorca mógł przewidzieć, że pracownik ich nie założy. Nie można więc też przyjąć, że przedsiębiorca lekceważył możliwość takiego przewinienia, skoro bezpośrednio przez rozpoczęciem przewozu osobiście tablice te przekazał. Sąd zauważył, że nawet jeśli skarżący nie przedłożył dowodu spełnienia obowiązku właściwej organizacji pracy, to czynność w postaci wręczenia tablic konkretnemu kierowcy na potrzeby konkretnego kursu jest dowodem na to, że takie zachowanie nakazał. Fakt ten pozostał jednakże całkowicie poza rozważaniami organu i w konsekwencji poza oceną organu pozostała też kwestia zasadnicza, czy przedsiębiorca wykazał, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz. Sąd podzielił w całości stanowisko organów co do wystąpienia naruszenia określonego lp. 2.2.3 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Niespornym było, że kierowca zatrzymywał się i zabierał pasażerów z innych przystanków niż objęte rozkładem jazdy, a dodatkowo w jednej miejscowości nawet poza przystankiem. Skarżący nie wykazał w tym zakresie aby okoliczności te miały miejsce bez jego winy i aby nie miał na nie wpływu. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w kontekście zachowania przez przedsiębiorcę należytej staranności przy organizowaniu przewozu drogowego, bowiem nie uwzględnił, że skarżący wręczył tablice kierowcy bezpośrednio przed odjazdem i nie rozważył przyczyn i okoliczności ich nieumieszczenia w kontekście odpowiedzialności kierowcy, podczas gdy za naruszenie obowiązku wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe odpowiada podmiot wykonujący przewóz a nie kierowca, zaś samo wręczenie tablic kierunkowych kierowcy nie oznacza jeszcze wyposażenia w nie autobusu regularnej komunikacji publicznej, natomiast skarżący w toku postępowania nie wykazał, że dokonał wszelkich starań aby tablice kierunkowe zostały umieszczone we wnętrzu pojazdu m.in. nie wykazał, że chociażby pouczył kierowcę o bezwzględnym obowiązku zamieszczenia tablic kierunkowych, wobec czego organ prawidłowo ocenił, że skarżący nie wykazał przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 2. prawa materialnego, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy może wypełniać hipotezę wskazanej normy prawnej, podczas gdy działanie (zaniechanie) kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności gospodarczej w żadnym razie nie może być utożsamiane z wystąpieniem nieprzewidzianych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a w istocie rzeczy jest ono konsekwencją niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań w zakresie nadzoru nad pracownikiem; 3. prawa materialnego, art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 lit. b), art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie oraz lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy a także § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji przyjęcie, że wręczenie kierowcy tablic kierunkowych może oznaczać wykonanie ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe, podczas gdy o wykonaniu wskazanego obowiązku można mówić tylko wówczas, kiedy przedsiębiorca podjął wszelkie możliwe działania mające na celu umieszczenie tablic w autobusie, a zatem obowiązki przedsiębiorcy w tym przedmiocie nie kończą się na wydaniu tablic kierunkowych kierowcy, ale przed wszystkim na dopilnowaniu żeby tablice kierunkowe rzeczywiście znalazły się w pojeździe. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. P. W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów to do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W niniejszej skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, pomieszczone w punkcie pierwszym petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w kontekście zachowania przez przedsiębiorcę należytej staranności przy organizowaniu przewozu drogowego, bowiem nie uwzględnił, że skarżący wręczył tablice kierowcy bezpośrednio przed odjazdem i nie rozważył przyczyn i okoliczności ich nieumieszczenia w kontekście odpowiedzialności kierowcy. Rację ma bowiem skarżący kasacyjnie organ, iż za naruszenie obowiązku wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe odpowiada podmiot wykonujący przewóz a nie kierowca, zaś samo wręczenie tablic kierunkowych kierowcy nie oznacza jeszcze wyposażenia w nie autobusu regularnej komunikacji publicznej. Skarżący w toku postępowania nie wykazał, że dokonał wszelkich starań aby tablice kierunkowe zostały umieszczone we wnętrzu pojazdu m.in. nie wykazał, że chociażby pouczył kierowcę o bezwzględnym obowiązku zamieszczenia tablic kierunkowych, wobec czego organ prawidłowo ocenił, że skarżący nie wykazał przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Obowiązki przedsiębiorcy w tym przedmiocie nie kończą się na wyposażeniu w tablice kierunkowe kierowcy, ale przede wszystkim na dopilnowaniu żeby tablice te zostały w odpowiedni sposób użyte, to znaczy umieszczone w miejscach do tego przeznaczonych z przodu i z boku autobusu. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd skarżącego kasacyjnie organu, iż nie ma racji Sąd I instancji twierdząc, że organ nie wyjaśnił sprawy bowiem nie rozważył przyczyn i okoliczności nieumieszczenia tablic w aspekcie odpowiedzialności kierowcy. Kierowca bowiem nie ma obowiązku umieszczania tablic kierunkowych. Ten obowiązek spoczywa bowiem na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, a zatem rozważanie odpowiedzialności kierowcy za niewyposażenie autobusu w tablice kierunkowe pozostaje w świetle obowiązujących przepisów bez znaczenia. Natomiast gdy przedsiębiorca przy wykonywaniu obowiązku, który zgodnie z przepisami prawa spoczywa na nim samym, posługuje się inną osobą (pracownikiem - kierowcą), to niewątpliwie odpowiada on za działania lub zaniechania tej osoby jak za swoje własne. W konsekwencji Sąd I instancji w niniejszej sprawie naruszył w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy, przepisy procesowe, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. uwzględniając skargę i uchylając decyzje organów wydane w tej sprawie, stwierdzając nieprawidłowo, iż doszło do naruszenia przez organy wskazanych przepisów k.p.a., choć takie naruszenia nie miały miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, wymienione w punkcie 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy w tej sprawie dokonały prawidłowej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy może wypełniać hipotezę wskazanej normy prawnej, podczas gdy działanie (zaniechanie) kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności gospodarczej w żadnym razie nie może być utożsamiane z wystąpieniem nieprzewidzianych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a w istocie rzeczy jest ono konsekwencją niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań w zakresie nadzoru nad pracownikiem. Rację ma także skarżący kasacyjnie organ, iż Sąd I instancji naruszył art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 lit. b), art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie oraz lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy a także § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) dokonując ich błędnej wykładni, a w konsekwencji przyjęcia, że wręczenie kierowcy tablic kierunkowych może oznaczać wykonanie ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe, podczas gdy o wykonaniu wskazanego obowiązku można mówić tylko wówczas, kiedy przedsiębiorca podjął wszelkie możliwe działania mające na celu umieszczenie tablic w autobusie. Rację ma organ twierdząc w ramach dokonanej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego z powołaniem się na stanowisko sądów administracyjnych, iż skarżący nie jest zwolniony na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie z odpowiedzialności, tylko z tego względu, że jego pracownik nie wykonał polecenia umieszczenia tablic kierunkowych. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem takie zorganizowanie pracy kierowców i kontroli wykonywania przez nich zadań, aby zapobiegać tego rodzaju zdarzeniom oraz zatrudnianie kierowców, którzy będą wywiązywali się z poleceń pracodawcy. Zasadnie podkreślił skarżący kasacyjnie organ, iż jeżeli mimo wszystko takie zdarzenia mają miejsce, na przykład ze względu na przymioty osobiste kierowców zatrudnianych przez przedsiębiorcę, to wówczas do przedsiębiorcy należy organizacja kontroli pojazdów wyjeżdżających na trasy przewozów, w celu dopilnowania, aby pojazdy te były odpowiednio wyposażone i odpowiadały wymaganym warunkom technicznym. Zauważyć należy także, iż organ odwoławczy w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji przywołał także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 marca 2008 r. (sygn. akt OTK-A 2008/2/30, Dz. U. z 2008 r., Nr 57, poz. 349), w którym to wyroku TK stwierdził, iż sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne; osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy – przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców. Zdaniem TK sprawą przedsiębiorcy jest obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.