II GSK 1791/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 4459/23 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 czerwca 2023 r. nr EA-b-780/717/23 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 17 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 4459/23, oddalił skargę J. S. (dalej zwanego: "skarżącym") na decyzję Komendanta Głównego Policji z 7 czerwca 2023 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 7 września 2022 r., sygn. akt VII K 29/22, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt IV Ka 731/22, został uznany winnym popełnienia przestępstw umyślnych z art. 270 § 1 kk i skazany na karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł każda. Komendant Główny Policji zaskarżoną do WSA decyzją z 7 czerwca 2023 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., po. 775, dalej zwanej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, dalej nazywana: "ustawą o broni i amunicji"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 13 kwietnia 2023 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że skarżący należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z uwagi na skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, a zatem nie jest już konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Zaznaczył przy tym, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a zatem ustawodawca nie tylko związał organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu prawa do broni. Organ nie znalazł też podstaw do uwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania w sprawie. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do WSA w Warszawie, który, opisanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało ustalone ustawą zmieniającą, która wdrażała dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13 września 1991 r.) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz.Urz.UE.L 179.5 z 8 lipca 2008 r.). W powołanych dyrektywach ustalono minimalny poziom reglamentacji w zakresie nabywania i posiadania broni, którym jest aby zezwolenia na nabycie i posiadanie broni było udzielane osobom spełniającym określone warunki. dyrektywa formułowała go w następujący sposób: państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które (...) nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie". Dalej WSA stwierdził że warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Stąd też uznał, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie określa dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń: skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Zawiera on swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, zaś organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu pierwszej instancji każde naruszenie prawa daje podstawę do założenia, że osoba je popełniająca nie wykazała się należytym szacunkiem do norm prawnych stanowionych właśnie po to, aby zapewnić ład i poczucie bezpieczeństwa wśród obywateli. Ustalone przez organ okoliczności dają, w ocenie Sądu, podstawę do sformułowania poglądu, że osoba taka nie jest wiarygodna co do posiadania, używania broni zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Konkludując Sąd pierwszej instancji podkreślił, ze skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji należy zatem do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za umyślne przestępstwo. Stąd też wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc na podstawie art. 188 p.p.s.a o wydanie orzeczenie reformatoryjnego alternatywnie na podstawie art. 185 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: a) przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w szczególności art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 § 1 kpa , art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 1 i 2 kpa poprzez: - błędne uznanie, że przez Sąd, że skarżący J. S. jest osobą karaną, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami kpk i załączoną do akt kartą z Krajowego Rejestru Karnego widnieje jako osoba niekarna, a w konsekwencji uznanie przez sąd iż ta okoliczność wpływa na wydaną decyzję, co więcej brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem uznać należy, że skarżący J. S. spełnia wszelkie przesłanki do posiadania pozwolenia na broń myśliwską, a contrario nie zachodzą w przedmiotowej sprawie ustawowe przesłanki do cofnięcia J. S. tego pozwolenia. - błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że stopień zawinienie odwołującego się jest na tyle istotny, aby cofnąć pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, b) prawa materialnego w tym art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516) poprzez wadliwe zastosowanie w sytuacji w której organ nie ustalił, że zachowania skarżącego stanowiło zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a tylko takie może skutkować cofnięciem już wydanego pozwolenia na broń. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. i kwestionuje ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w zakresie ustalenia, czy skarżący jest osobą karaną (naruszenie przepisów postępowania) oraz błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego w kontekście tak ustalonego stanu faktycznego sprawy, a wręcz niewykazanie przez organ, czy zachowanie skarżącego stanowiło zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a tylko takie może skutkować cofnięciem już wydanego pozwolenia na broń. Jeżeli skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza w zakresie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie prawa materialnego co do jego zastosowania – w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut procesowy, gdyż dopiero przy niekwestionowanym, albo niepodważonym stanie faktycznym można wypowiadać się o zastosowaniu prawa materialnego. Rozpoczynając zatem od rozpoznania zarzutu naruszenia przepisów postępowania, na wstępie podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie przepisów tej kategorii (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien mieć na uwadze, że skarga ta jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi WSA, a więc co do zasady powinna zawierać tak zbudowane zarzuty, w których jako naruszone wskazuje się przede wszystkim przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie wyłącznie przepisy ustaw proceduralnych, stosowane przez organy administracji. Mając jednak na uwadze uchwałę podjętą w pełnym składzie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09, należy uznać za zasadne stanowisko, że ograniczenie w podstawach kasacyjnych zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania jedynie do wskazania jako naruszonych przepisów procedury stosowanej przez organy administracji nie powoduje automatycznej dyskwalifikacji takich zarzutów z powodu ich wadliwej konstrukcji, a więc w konsekwencji uzasadnia ich merytoryczną ocenę. Za bezzasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazany w pkt a) petitum skargi kasacyjnej. Według skarżącego, w sprawie dokonano dowolnej oceny materiału dowodowego, zaś poczynione ustalenia nie uzasadniają stanowiska, iż spełnia on przesłanki do uznania, że stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, o czym w szczególności ma świadczyć, iż pozostaje on w świetle przepisów prawa osoba niekaraną, a co potwierdza załączony do akt wypis z Krajowego Rejestru Karnego, zaś Sąd wykroczył poza zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego i naruszył zasadę domniemania niewinności chroniącą skarżącego. Z tym stanowiskiem autora skargi kasacyjnej nie sposób się zgodzić, gdyż skarga kasacyjna nie podważyła skutecznie oceny dokonanej w sprawie, nie doszło bowiem do naruszenia wymienionych w zarzucie przepisów. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań Dla oceny skutków uchybienia tego przepisu konieczne jest odróżnienie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania od jego naruszenia przez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W piśmiennictwie zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wiąże się z ugruntowanym w prawie europejskim i krajowym prawem do wysłuchania (por. W. Chróścielewski (red.), Z Kmieciak (red.) - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; opublikowano: WKP 2019; komentarz do art. 10 i powołane tam piśmiennictwo oraz orzecznictwo). Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wykazał jednak, na czym w szczególności miałoby polegać owo naruszenie i jak miałoby wpływać na jego prawa i obowiązki. Również treść uzasadnienia skargi kasacyjnej nie rozwija podniesionego zarzutu. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i brał w nim aktywny udział przez swojego pełnomocnika, a zatem zarzut uznać należało za bezzasadny. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei, z art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie NSA zarzucane przez kasatora naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. nie może odnieść skutku przez niego oczekiwanego, jeżeli nie wyjaśnia (a nic takiego nie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej) również i w tym przypadku na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych na ich podstawie wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które Sąd pierwszej instancji miałby naruszyć. Podważając zupełność przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych skarżący pozostaje na stanowisku, że nie jest osobą karaną co ma wynikać z załączonego do akt zaświadczenia (skarżący kasacyjnie nie wskazuje, czy sądowych, czy administracyjnych) z Krajowego Rejestru Karnego, czemu przeczą znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego dokumenty. I tak ze znajdującej się w aktach administracyjnych (karty 121-122 akt administracyjnych) informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, wynika, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 7 września 2022 r., sygn. akt VII K 29/22, skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstw umyślnych z art. 270 § 1 Kodeksu karnego, zaś dnia 28 grudnia 2022 r. została wykonana kara grzywny. W odniesieniu do twierdzeń strony co do istnienia podstaw do uznania skazania za niebyłe zgodnie z kartą karną z 27 grudnia 2023 r. stwierdzić trzeba, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (7 czerwca 2023 r.) do zatarcia skazania nie doszło. Termin roczny wymagany dla zatarcia skazania nie upłynął przed wydaniem tej decyzji, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że strona nie jest karana za przestępstwo umyślne. Prawidłowo zatem wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, że w zakresie przedmiotowego postępowania, kwestia zatarcia skazania nie mogła być rozważana przez organ w kontekście ewentualnego niespełnienia przesłanki skazania za przestępstwo umyślne, gdyż okoliczność ta nie istniała w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Trzeba podkreślić, że dana osoba nie przestaje być osobą skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za umyśle przestępstwo z chwilą wykonania kary, ale wtedy kiedy doszło do zatarcia skazania, które w tej sprawie, na datę wydawania decyzji, nie nastąpiło. Wobec powyższego uznać należy, że organy Policji prawidłowo ustaliły, a w ślad za nimi przyjął Sąd pierwszej instancji, kontrolujący decyzję, że skarżący został prawomocnie skazany, a przestępstwa mają charakter umyślny. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego zostało wydane w dniu 27 grudnia 2023 r., a zatem po upływie ponad pół roku od dnia podjęcia przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonej do WSA decyzji, nie mogło zatem wpłynąć na jej treść, jak i jej podważyć. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 2 k.p.a. Przepisy te określają elementy składowe decyzji administracyjnej. Skarżący kasacyjnie nie rozwija podniesionego zarzutu, nie wskazuje jakich elementów w wydanej decyzji zabrakło, a także jaki miałoby to mieć wpływ na wynik postępowania. Z tego względu nie mógł on odnieść oczekiwanego skutku. Odnośnie do wskazanego jako naruszony art. 8 k.p.a., zarzut w tym zakresie co do zasady nie poddaje się kontroli kasacyjnej, gdyż nie wskazano jednostki redakcyjnej tego przepisu, która miałaby zostać uchybiona, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Przechodząc z kolei do omówienia zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, zawartego w pkt b petitum skargi kasacyjnej, tj. nieprawidłowego zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji, w zakresie w jakim organ nie wykazał, że zachowanie skarżącego stanowiło zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego należy wskazać, że kwestia ta, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie budzi wątpliwości doktryny jak i orzecznictwa. Ta problematyka była przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego - np. w wyroku NSA z 20 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1683/13. Sąd przyjął, że: "Przesłanka zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego jest zawsze spełniona, gdy wnioskodawca zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. Organy nie muszą wówczas prowadzić rozważań co do wpływu konkretnego wyroku skazującego na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń (lub jego cofnięcia." W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto też, że jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest tylko ustalenie, że osoba ta została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (tak w wyrokach z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1549/15, z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18, z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3221/17 oraz z 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2653/16, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną wskazany sposób wykładni przepisów prawa podziela i stwierdza, że w sprawie doszło do prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, co uwzględnił orzekający w sprawie Sąd pierwszej instancji, którego stanowisko, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie przewiduje dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń tj.: skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego jest trafne. Wskazana regulacja dookreśla pojęcie "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ponieważ Sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się przy kontroli zaskarżonej decyzji naruszeń przepisów prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zatem, skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zasądzonych od skarżącego na rzecz organu administracji publicznej, znajduje podstawę w przepisach art. 204 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).