II GSK 1795/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 77/25 w sprawie ze skargi A. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 listopada 2024 r. nr SKO.4163.57-58.2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz A. K. i S. K. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 16 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 77/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi [...] (skarżący, strony) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (organ, SKO, Kolegium) z dnia 20 listopada 2024 r., nr SKO.4163.57-58.2024, w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 13 września 2024 roku, nr 160 (pkt 1.) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżących [...] solidarnie kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2.). II. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (u.d.p.) w zw. z § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (rozporządzenie) poprzez błędną wykładnię i: - stwierdzenie, że dla odmowy zezwolenia na przebudowę zjazdu do parametrów zjazdu publicznego niewystarczające jest stwierdzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego na skutek lokalizacji rzeczonego zjazdu w obrębie zatoki autobusowej oraz skrzyżowania [...], oraz że "wymagane jest" do oceny bezpieczeństwa ruchu wykonanie analizy natężenia ruchu czy wykazanie ilości wypadków drogowych na spornym odcinku drogi, w sytuacji gdy zarządca drogi jako wyspecjalizowany podmiot ocenia bezpieczeństwo na drodze na podstawie posiadanych danych, samodzielnej oceny bezpieczeństwa i sytuacji na drodze, uwzględniając, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na budowę (przebudowę) zjazdów, a także pominął, że w przypadku konfliktu interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy, szczególnie że projektowany zjazd obsługiwałby pawilon handlowy i znajdowałby się w obrębie skrzyżowania oraz byłby "wbudowany w istniejącą zatokę autobusową"; - stwierdzenie, że dla wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu ustalenia wymaga również "kiedy doszło do wydzielenia działki nr ew. [...] czy przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego)" /TAK w ORYGINALE/, w sytuacji gdy ustalenie daty podziału działki w kontekście daty uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie jest przesłanką udzielenia zgody na lokalizację zjazdu zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. oraz § 55 ust. 2 rozporządzenia, stąd z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek organu do badania innych okoliczności niż wymienione w art. 29 ust. 1 u.d.p. oraz w § 55 ust. 2 rozporządzenia, a zatem wskazane przez Sąd I instancji okoliczności, które, w jego ocenie, powinny zostać wyjaśnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy są irrelewantne dla możliwości zastosowania ww. przepisów u.d.p. oraz rozporządzenia; 2. naruszenie przepisów postępowania "mających wpływ na wynik postępowania": /TAK w ORYGINALE/ a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez przyjęcie, że organ naruszył ww. przepisy k.p.a. w wyniku niewywiązania się z obowiązku dochodzenia prawdy materialnej i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz udokumentowania w treści uzasadnienia decyzji wypełnienia ww. obowiązków, w tym nałożenie obowiązku dokonania przez organ nowych ustaleń w zakresie natężenia ruchu na spornym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...], ilości wypadków drogowych, znajdujących się na nim zjazdów i ukształtowania terenu, a także konieczności przeprowadzenia wizji lokalnej (oględzin) miejsca, którego dotyczy wniosek, której rezultaty powinny zostać odzwierciedlone w protokole, w którym należy dać jasny wyraz temu, czy w rejonie planowanego zjazdu układ drogowy oraz ewentualnie inne dodatkowe czynniki (widoczność, ograniczenie prędkości, obecność przejścia dla pieszych, skrzyżowania czy innych zjazdów, zatoki autobusowej czy ew. możliwości zmiany lokalizacji wiaty przystankowej) mają wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego w sytuacji gdy rozpatrzono cały zebrany materiał dowodowy, materiał ten był kompletny i wystarczający do stwierdzenia, że projektowany zjazd zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a Kolegium nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów, gdy dotychczas zebrane dowody w sposób jasny i niesporny potwierdzają, że zjazd zagraża bezpieczeństwu, stąd zasadnie: - dokonano wizji lokalnej, podczas której wykonano szereg zdjęć oraz opisano usytuowanie projektowanego zjazdu, przy czym argument, że na zdjęciach nie było widocznych samochodów w żaden sposób nie może przesądzać o ocenie bezpieczeństwa w kontekście natężenia ruchu, - Kolegium ustaliło istotne dla sprawy okoliczności, w tym przede wszystkim usytuowanie projektowanego zjazdu do obsługi pawilonu handlowego na obszarze zatoki autobusowej oraz w obrębie skrzyżowania ul. [...], co przedstawiło szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co samo w sobie potwierdza, że zjazd będzie zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, a w konsekwencji uchylenie decyzji na skutek stwierdzenia, że organ nie dokonał pomiaru ruchu, w sytuacji gdy taki pomiar w analizowanej sprawie nie miałby znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż ocenie było poddane usytuowanie projektowanego zjazdu (w obrębie zatoki autobusowej oraz skrzyżowania) oraz "celu dla jakiego by służył zjazd, tj. obsługa pawilonu handlowego", przy czym Sąd I instancji pominął, że "przepisy art. 29 u.d.p. ani rozporządzenia nie przewidują warunku dla potrzeb wydania decyzji" w przedmiocie lokalizacji zjazdu na drogę publiczną klasy G określonej ilości dobowej samochodów czy natężenia ruchu określnej kategorii samochodów, "a także Sąd pominął", że "przepisy u.d.p. ani rozporządzenia nie określają kto taki pomiar powinien wykonać i na czyj koszt czy wnioskodawca powinien załączyć pomiary do wniosku o wydanie zezwolenia czy organ powinien ten dowód dopuścić z urzędu i czy nastąpiłoby to na koszt wnioskodawcy"; /TAK w ORYGINALE/ c) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach, co skutkowało samodzielnym dokonaniem ustaleń faktycznych, a w konsekwencji bezpodstawnym przyjęciem, że organ w zaskarżonej decyzji miał obowiązek odnieść się do irrelewantnych w sprawie okoliczności, które podniesione zostały dopiero w skardze do Sądu, co w efekcie stanowi o wadliwym stwierdzeniu naruszenia przez organ art. 80 k.p.a., w tym poprzez stwierdzenie, że bezsprzecznie organ szczególnie starannej analizie powinien poddać dokumenty złożone przez pełnomocnika skarżących odnoszące się do ich wniosku w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z działki gminnej nr [...] na teren działki nr ew. [...] w związku z zaplanowaną na tej działce budową lokalu usługowego, w sytuacji gdy ustalenie tych okoliczności nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż te dokumenty i okoliczności tam wskazane nie dotyczą lokalizacji zjazdu z nieruchomości wnioskodawców na drogę wojewódzką nr [...], a dokumenty te zostały złożone dopiero na etapie postępowania przed WSA w Łodzi i powinny być na tym etapie pominięte przez Sąd oraz organy; d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez brak wyraźnego wskazania, które konkretnie przepisy prawa materialnego zostały w ocenie Sądu zostały naruszone przez Kolegium przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz brak wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, przy czym uzasadnienie koncentruje się jedynie na niedostatkach postępowania dowodowego i w żadnym miejscu nie jest przedstawione czy organ dokonał błędnej wykładni normy prawa materialnego czy niewłaściwie je zastosował. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. V. Stanowisko strony przeciwnej. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący zrzekli się przeprowadzania rozprawy. VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu. 2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one pozbawione zdolności do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku. 4. W pierwszej kolejności dokonano oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, bez ich bezpośredniej relatywizacji do wzorców materialnoprawnego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem treść i konstrukcja podniesionych ekscepcji nie wykazuje cechy niezbędności łącznej weryfikacji zagadnień procesowych i materialnoprawnych. Dokonując zestawienia treści zarzutów wywiedzionych w pkt 2.a)-2.d) petitum skargi kasacyjnej z rozważaniami prawnymi Sądu meriti, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że argumentacja przytoczona przez skarżący kasacyjnie organ jest chybiona, natomiast ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku zasługuje na akceptację i ostateczne potwierdzenie. Sąd kasacyjny podziela wnioski weryfikacyjne Sądu Wojewódzkiego co do tego, że zaskarżona decyzja zapadła bez dostatecznego wyjaśniania wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla podjętego rozstrzygnięcia, zatem z naruszeniem zasad (przepisów) postępowania administracyjnego w zakresie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak trafnie i przekonująco podniesiono w wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 161/21, LEX 3730634: "Punktem wyjścia do oceny zasadności (...) zarzutów jest identyfikacja charakteru prawnego podstawy kompetencyjnej do wydania decyzji odmownej w zakresie zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę (art. 29 ust. 4 u.d.p.). Podstawa ta ustanawia kompetencję fakultatywną (uznaniową) właściwego zarządcy drogi, który mając na względzie wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Wybór tego rodzaju podstawy prawnej załatwienia sprawy zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę rodzi jednak określone konsekwencje. Organ administracji drogowej stosujący przepis art. 29 ust. 4 u.d.p. jest zobowiązany przede wszystkim do wskazania dostatecznie określonych i weryfikowalnych oraz odpowiadających warunkom techniczno-budowlanym dotyczącym dróg publicznych okoliczności, które uzasadniają w jego ocenie wydanie decyzji negatywnej. Określone przesłanki negatywne wydania zezwolenia, w tym związane z innymi niż wynikające z warunków techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych wymogami bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub wynikające z przepisów ustaw szczególnych (np. z zakresu prawa ochrony zabytków lub prawa ochrony przyrody), podlegają natomiast uwzględnieniu w ramach podstawy ogólnej wydania decyzji w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 1 i 3 u.d.p.). (...). Oznacza to, że właściwy zarządca drogi powinien oprzeć ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne decyzji negatywnej, o której mowa w art. art. 29 ust. 4 u.d.p., na prawidłowo przeprowadzonej wykładni tych przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, które w okolicznościach konkretnej sprawy stanowią podstawę do oceny, że udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę nie tylko naruszyłoby wymogi wynikające z powyższych warunków technicznych, lecz przede wszystkim mogłoby zagrozić bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego na danym odcinku drogi publicznej. Ustalenia faktyczne i rozważania prawne zarządcy drogi nie mogą mieć w tym zakresie charakteru ogólnego i abstrakcyjnego, ale wymagają każdorazowo powiązania z konkretnymi cechami i właściwościami sytuacji drogowej na danym fragmencie drogi publicznej na tle parametrów planowanego zjazdu, z uwzględnieniem istniejącej organizacji ruchu, aktualnych danych co do jego natężenia i płynności oraz częstotliwości i rodzajowości zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu ruchu w tym obszarze, istniejących elementów infrastruktury drogowej na rozważanym odcinku, ilości i częstotliwości lokalizacji zjazdów już istniejących. Orzekając w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę, właściwy zarządca drogi uwzględnia zatem ogół przesłanek i okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla oceny rodzaju lub stopnia oddziaływania wnioskowanego zjazdu w określonej lokalizacji na bezpieczeństwo i porządek ruchu drogowego na danym odcinku drogowym, a rozstrzygnięcie wniosku musi bazować na skonkretyzowanych okolicznościach sprawy, które mają bezpośredni związek z tym odcinkiem i projektowanym zjazdem, objętym treścią tego wniosku.". W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, stwierdza, że w granicach podniesionych zarzutów naruszenia prawa procesowego negatywna ocena legalności zaskarżonej decyzji na tle niepełnych i częściowo nieadekwatnych ustaleń faktycznych w związku z niedokonaniem pełnej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisu art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (u.d.p.) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1518 ze zm.; "rozp.24.06.2022"), była w pełni prawidłowa. Niezależnie od ocen Sądu a quo w świetle § 55 ust. 2 rozp.24.06.2022, Sąd kasacyjny – uzupełniając rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – zwraca uwagę skarżącego kasacyjnie organu na treść § 8 ust. 1, § 54 ust. 2 i § 55 ust. 1 pkt 1 ww. aktu. Z treści § 8 ust. 1 rozp.24.06.2022 jednoznacznie wynika, że decyzje o rozwiązaniach w zakresie projektowania, budowy, przebudowy lub użytkowania drogi podejmuje się w szczególności na podstawie danych o ruchu drogowym. Dokonując oceny zasadności uwzględnienia wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 29 ust. 3 u.d.p., właściwy organ co do zasady nie może pominąć aktualnych danych dotyczących ruchu drogowego na miarodajnym odcinku drogi publicznej, w tym co do jego natężenia, zmienności lub innych cech, z uwzględnieniem tych danych, które mają istotne znaczenie dla zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i sprawności ruchu drogowego oraz szczególnych potrzeb użytkowników danego odcinka drogi (w tym podmiotów wnioskujących o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu). Organy orzekające w sprawach wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu nie mogą także pominąć tego, że prawodawca rozporządzeniowy wprowadził szczególne warunki lub przesłanki lokalizacyjne dla zjazdów projektowanych na drogach usytuowanych w trudnych warunkach (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 1704/25). Właściwy zarządca drogi oraz organ odwoławczy są zatem zobowiązani do jednoznacznego stwierdzenia, czy i w jakim zakresie sporny odcinek drogi publicznej, którego dotyczy projektowany zjazd, może zostać zakwalifikowany jako odcinek położony "w trudnych warunkach" w rozumieniu § 4 pkt 22 rozp.24.06.2022, z tym zastrzeżeniem, że ustalenia i kwalifikacja prawna tego odcinka wymaga szczegółowej analizy oraz wyczerpująco uzasadnionej oceny. Ustalenia w tym zakresie mają z kolei istotne znaczenie dla wykładni i stosowania innych przepisów cyt. rozporządzenia. Zgodnie z § 54 ust. 2 rozp.24.06.2022 w trudnych warunkach dopuszcza się oddzielne zaprojektowanie części zjazdu przeznaczonej wyłącznie do ruchu pieszych lub osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch (dojście) i części zjazdu przeznaczonej do ruchu pojazdów, natomiast zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, o ile zasadą jest, że zjazdu zwykłego nie projektuje się z jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, o tyle w przypadku drogi klasy GP w trudnych warunkach tego rodzaju projektowanie jest dopuszczalne. Ponadto, niezależnie od zasady nieprojektowania zjazdu zwykłego w obszarze węzła lub skrzyżowania, dopuszczalne jest projektowanie w tego rodzaju miejscach zjazdu zwykłego w "trudnych warunkach drogowych" (§ 55 ust. 2 zd. 2 rozp.24.06.2022). Powyższe regulacje wymagają – co oczywiste – dokonania wykładni na tle ustalonego stanu faktycznego oraz powiązania ustalonej treści normatywnej z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje również i uznaje za ostatecznie wiążące wytyczne procesowe sformułowane przez kontrolowany Sąd Wojewódzki (art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a.). W szczególności ponownego wyjaśnienia (w tym uzupełnienia materiału dowodowego o odpowiednie analizy, protokoły oględzin, mapki lub fotografie) oraz oceny wymagają okoliczności związane z analizą aktualnego pomiaru natężenia ruchu na spornym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] (co, jak już stwierdzono, wynika bezpośrednio z § 8 ust. 1 rozp.24.06.2022), potencjalnością "wbudowania" projektowanego zjazdu "w zatokę przystankową", odległością od istniejącego skrzyżowania dwóch ulic (ok. 15 m), charakterem i parametrami projektowanego budynku na dz. nr [...] (pawilon handlowy), występowaniem na spornym odcinku kolizji (wypadków) drogowych (co wymaga zgromadzenia dodatkowych danymi o ich częstotliwości i przyczynach), cechami i zasadniczymi elementami organizacji ruchu na ww. odcinku oraz obiektami mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek ruchu w tym obszarze (istniejące na spornym odcinku po obydwu stronach drogi zjazdy; rodzaj i przeznaczenie obiektów usytuowanych na działkach usytuowanych poza pasem drogowym, stanowiących bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej; obiekty w pasie drogowym mające wpływ na bezpieczeństwo i porządek ruchu, w tym znaki drogowe poziome i pionowe, skrzyżowania, węzły, zatoki postojowe, itp.). Prawidłowość pozostałych wytycznych również nie została skutecznie podważona przez skarżący kasacyjnie organ. 5. Oddaleniu podlegał zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie przepisów art. 29 ust. 1 u.d.p. w zw. z § 55 ust. 2 rozp.24.06.2022 przez ich "błędną wykładnię" oraz "stwierdzenie", że "dla odmowy zezwolenia na przebudowę zjazdu do parametrów zjazdu publicznego niewystarczające jest stwierdzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego na skutek lokalizacji rzeczonego zjazdu w obrębie zatoki autobusowej oraz skrzyżowania ul. [...]", że "wymagane jest do oceny bezpieczeństwa ruchu wykonanie analizy natężenia ruchu czy wykazanie ilości wypadków drogowych na spornym odcinku drogi", oraz że "dla wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu ustalenia wymaga również kiedy doszło do wydzielenia działki nr ew. [...]". Zarzut powyższy jest dotknięty istotnym błędem konstrukcyjnym, albowiem autor skargi kasacyjnej – pomimo formalnej deklaracji – nie zakwestionował sposobu lub rezultatu interpretacji prawa materialnego, lecz podjął próbę podważenia subsumpcji ustalonego stanu faktycznego w świetle relewantnej regulacji materialnoprawnej, w tym wynikającej z art. 29 ust. 1 u.d.p. w zw. z § 55 ust. 2 rozp.24.06.2022. W związku z powyższym, odnosząc się – z procesowej konieczności – w sposób jedynie ograniczony do tak sformułowanego zarzutu wadliwego zastosowania prawa materialnego w świetle niepodważonego skutecznie stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że – wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu – dla prawidłowości zastosowania art. 29 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 1 u.p.d. nie są wystarczające ogólne i schematyczne ustalenia lub argumenty wskazujące na możliwe zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, natomiast – jak już podkreślono – w świetle § 8 ust. 1 rozp.24.06.2022 dane o ruchu drogowym (w tym aktualna analiza jego natężenia lub analiza ilościowa i jakościowa wypadków lub kolizji drogowych na danym odcinku drogi publicznej, której dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu) stały się podstawowym źródłem ustaleń właściwych organów, które podejmują decyzje o rozwiązaniach w zakresie projektowania, budowy, przebudowy lub użytkowania drogi. Z kolei podniesiona kwestia daty wydzielenia działki nr [...] oraz jej związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została wystarczająco wyjaśniona jako okoliczność istotna z punktu widzenia przywołanych wzorców wynikających z art. 29 ust. 1 u.d.p. w zw. z § 55 ust. 2 rozp.24.06.2022. 6. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 2 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz o zasądzeniu od skarżącego kasacyjnie organu solidarnie na rzecz strony skarżącej kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku). ----------------------- 2