II GSK 1878/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 468/18 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów w transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od (...) na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 468/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia (...)r. o nałożeniu na (...) ("strona", "skarżący", "spółka") kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. Decyzje organu wynikały z ustalonych okoliczności, z których wynikało, że w dniu (...) r w (...), na drodze krajowej nr 74 przeprowadzono kontrolę drogową autobusu marki Boya o numerze rejestracyjnym (...), którym kierował (...). Kierujący wykonywał transport drogowy osób w imieniu (..). Podczas kontroli ustalono, że ww. pojazd został wyposażony w tablice barwy żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej, ale tablica z tyłu pojazdu została umieszczona na wysokości 258,6 cm licząc od dolnej krawędzi tablicy do powierzchni jezdni. Z § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów wynika tymczasem, że na pojeździe przewożącym zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do lat 18 umieszcza się tablicę, o której mowa w art. 57 ust. 1 ustawy, z przodu i z tyłu pojazdu, możliwie blisko lewej płaszczyzny obrysu, na wysokości od 60 cm do 180 cm od powierzchni jezdni. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr (...) z dnia (...)r. Pismem z dnia (...) r. Świętokrzyski WITD, jako organ I instancji, zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z dnia (...) r. wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oraz poprzestanie na pouczeniu. Strona wyjaśniła, że kara pieniężna za naruszenie określone w lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym może być nakładana tylko w przypadku braku tablic lub posługiwania się niewłaściwymi tablicami. Natomiast skontrolowany autobus był wyposażony w tablice. Strona wyjaśniła również, że po kontroli tablica została umieszczona na właściwej wysokości. Strona zaskarżyła powyższą decyzję organu II instancji w całości. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, nie naruszając przy tym przepisów prawa procesowego jak i materialnego w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności sprawy, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zarówno organ I, jak i organ II instancji rozstrzygający ostatecznie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej (w określonej w decyzji wysokości), nie naruszył przepisów prawa procesowego, ani też materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że dowody, stanowiące podstawę powyższych ustaleń faktycznych nie były kwestionowane przez stronę skarżącą w toku postępowania, stanowiąc tym samym pełnowartościowy materiał dowodowy. Jedyne zastrzeżenia skarżącego dotyczyły prawidłowości wykonanego pomiaru z uwagi na brak legalizacji przymiaru teleskopowego użytego w trakcie kontroli, które organ trafnie uznał za niezasadne, albowiem jak wynika z akt sprawy użyty do wykonania pomiaru przymiar wysokościowy posiada ważne świadectwo wzorcowania. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu w zakresie, w jakim wskazał, że stwierdzone naruszenie dotyczy niespełnienia przez autobus wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów i może być ujawnione nie tylko w przypadku wskazywanym przez stronę, tj. braku tablicy lub też posługiwania się niewłaściwymi tablicami, ale także umieszczenia jej niezgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, czyli np. po nieprawidłowej stronie autobusu, nieprawidłowej wysokości lub użycie tablicy niespełniającej wymagania określone w załączniku co w/w rozporządzenia. Niezastosowanie się do przepisu i umieszczenie tablicy na innej wysokości stanowi jego naruszenie wypełniające dyspozycję lp. 2.5.2. załącznika numer 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. W ocenie Sądu I instancji nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 189f k.p.a. oraz art. 189d k.p.a. oparte na twierdzeniu, że waga naruszonego prawa była znikoma, a strona zaprzestała jego naruszenia, a zatem zaistniały dwie przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) w związku z załącznikiem nr 3 do przedmiotowej ustawy lp. 2.5.2, art. 57 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.) oraz § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r., w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu że umieszczenie tablicy na wysokości 258,6 cm od powierzchni jezdni stanowi jego naruszenie wypełniające dyspozycję lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. i jest równoznaczne z niespełnieniem przez autobus wymagań w zakresie oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, podczas gdy jedynie brak ww. tablicy lub posłużenie się niewłaściwą tablicą uzasadniałoby nałożenie kary pieniężnej, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 § 1, 77 § 1, art. 84 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo że organy I i II instancji, a za nim uczynił to także WSA w Łodzi, przyjęły jako wiadomości specjalne - niezbędne dla oceny sprawy - iż umieszczenie tablicy na wysokości 258,6 cm może być niezauważone przez innych uczestników ruchu i stwarzała zagrożenie dla wysiadających dzieci, podczas gdy organy administracji nie posiadały takich wiadomości specjalnych, a w kwestii widoczności tablicy umieszczonej na wysokości 258,6 cm winien wypowiedzieć się biegły ds. ruchu drogowego; b) art. 1 § 1 i 2 p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji, pomimo iż nie dokonano dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie wzięto pod uwagę okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, tj. nie wzięto pod uwagę okoliczności mających wpływ na wymiar kary, natomiast bezzasadnie przyjęto jako wiadomości specjalne okoliczności co do których winien wypowiedzieć się biegły, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącej okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy; c) art. 1 § 1 i 2 p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo że prowadzono postępowanie z naruszeniem zasady proporcjonalności, zgodnie z którą organ administracji musi stosować środki mające wpływ na prawa strony tylko w razie potrzeby i tylko w zakresie niezbędnym do osiągnięcia zamierzonego celu, co skutkowało wymierzeniem nieadekwatnej kary do wagi naruszenia, co powoduje, że kara nie odpowiada celom dla których powinna być stosowana; d) art. 1 § 1 i 2 p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189d k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji gdy organy administracji wymierzając administracyjną karę pieniężną zobowiązane były wziąć pod uwagę przesłanki mające wpływ na wysokość wymierzonej kary, tj. wagę i okoliczności naruszenia prawa, czasu trwania tego naruszenia, częstotliwość niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku oraz działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa, co w konsekwencji nie powinno skutkować wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej w jej górnej wysokości. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Została ona oparta zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zauważyć należy, że spółka naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt 2 a) i b) petitum skargi kasacyjnej, upatruje w tym, że Sąd I instancji nieprawidłowo oddalił skargę w sytuacji, kiedy organy z naruszeniem art. 7 i 8 § 1, art. 77 § 1, art. 84 § 1 k.p.a., jak również art. 80 k.p.a., nie dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bezzasadnie przyjęto jako wiadomości specjalne okoliczności, co do których winien wypowiedzieć się biegły, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem spółce okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na wynik sprawy. Zgodnie przepisem art. 1 § 1 i 2 p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, zaś kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przyjmuje się w orzecznictwie, że przepis ten mógłby stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę, dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności. Przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a pełnomocnik skarżącego nie wskazał w skardze kasacyjnej, jakie to inne kryteria kontroli (np. celowość, rzetelność, gospodarność), zamiast kryterium legalności, stosował WSA w niniejszej sprawie. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją WSA nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Przepis ten wyznacza jedynie ramy kontroli sądowej, nie określa natomiast zasad postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2991/14 i 15 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1385/18). Natomiast art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie może ona zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz przez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo przez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, że spółka, zarzucając organom naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. nie podważa faktycznie żadnych elementów stanu faktycznego ustalonych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji, a w szczególności ustaleń poczynionych w toku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu (...)r. W czasie tej kontroli drogowej przeprowadzonej w (...), na drodze krajowej nr 74 skontrolowany został autobusu marki Boya o numerze rejestracyjnym (...), którym kierował (...). Kierujący wykonywał transport drogowy osób w imieniu (...). Podczas kontroli ustalono, że wyżej wskazany pojazd został wyposażony w tablice barwy żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej, ale tablica z tyłu pojazdu została umieszczona na wysokości 258,6 cm licząc od dolnej krawędzi tablicy do powierzchni jezdni. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei z art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Granice postępowania dowodowego wyznacza również nieprzywołany w skardze kasacyjnej art. 78 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z powyższych przepisów wyraźnie wynika, że czynności podejmowane przez organ administracyjny i przeprowadzane dowody muszą dotyczyć okoliczności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a więc mających znaczenie dla sprawy i z tego punktu widzenia organ powinien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy przy tym podkreślić, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy zdeterminowany jest zawsze unormowaniem materialnoprawnym, które może stanowić podstawę do wydania decyzji, czyli w rozpoznawanej sprawie przepis art. 92a ust. 1 u.t.d., z którego wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie (brzmienie obowiązujące w dacie kontrolowanego przejazdu), przy czym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1. nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń o (art. 92 ust. 7 pkt 1 u.t.d.) wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 7 pkt 2 u.t.d.). W postępowaniu zmierzającym do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d., organ ma zatem obowiązek ustalić, czy nastąpiły naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 57 ust 1 p.r.d., pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej. W warunkach niedostatecznej widoczności tablice powinny być oświetlone, chyba że są wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży. Ust 2 cytowanego przepisu stanowi zaś, że kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować szczególną ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się. W myśl zaś § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, na pojeździe przewożącym zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat umieszcza się tablicę, o której mowa w art. 57 ust. 1 p.r.d., z przodu i z tyłu pojazdu, możliwie blisko lewej płaszczyzny obrysu, na wysokości od 60 cm do 180 cm od powierzchni jezdni. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w trakcie kontroli drogowej autobusu marki Bova o numerze rejestracyjnym (...), którym kierował (...) wykonując transport drogowy osób w imieniu spółki, stwierdzono naruszenie opisane w lp. 2.5.2 załącznika numer 3 to jest wykonywanie przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Ponadto bezsporne w sprawie jest, że w chwili kontroli, pojazdem przewożono zorganizowaną grupę dzieci, wykonując krajowy okazjonalny transport drogowy osób, a zatem kontrolowany autobus musiał być oznakowany zgodnie z art. 57 ust. 1 p.r.d. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc zaistnienie naruszenia opisanego w lp. 2.5.2 załącznika numer 3 , zostało prawidłowo przez organy ustalone. Ze zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, jednoznacznie bowiem wynika, że w toku kontroli ustalono naruszenie dotyczy niespełnienia przez autobus wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Nie doszło tym samym do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia przez organy art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż dostatecznie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegły ds. ruchu drogowego. Podkreślić bowiem trzeba, że przepisy art. 57 p.r.d. i § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów jasno określają nie tylko jakie tablice należy wyposażyć autobus wykonujący przewóz dzieci, młodzieży do lat 18, ale także § 35 rozporządzenia wskazuje dokładnie, na jakiej wysokości muszą być umieszczone te tablice, gwarantując tym samym ich widoczność zarówno dla autobusów, pojazdów ciężarowych i osobowym i jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie stwarza zagrożenie w ruchu drogowym i w tej kwestii nie ma potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego sugerowanego przez spółkę. Umieszczenie tabliczki na wysokości 258,6 cm nie spełniał wymagań wynikających z wyżej wskazanych przepisach w zakresie oznakowania kontrolowanego pojazdu, co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. W rozpatrywanej sprawie kara pieniężna nałożona została na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w sprawie. Ponadto wskazał, że art. 189d k.p.a. może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej. Swoboda organu administracji publicznej w zakresie wymiaru administracyjnej kary pieniężnej może mieć miejsce tylko w tych przypadkach, gdy przepis szczególny nie przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się sprawcy naruszenia karę w wysokości ściśle określonej w ustawie. Zatem prawidłowo Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie przepisy zawarte w Działu IV a k.p.a. nie mają zastosowania, bowiem reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w Dziale IVa k.p.a. Z powyższych względów zarzuty podniesione w pkt 2 c) i d) petitum skargi kasacyjnej nie są zasadne. Jeżeli chodzi natomiast o zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. lp. 2.5.2 i art. 57 ust. 1 p.r.d. oraz § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r., w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, to tak jak to wskazano wyżej, przesłankami warunkującymi nałożenie kary pieniężnej na podstawie tych przepisów, były ustalenia dotyczące stwierdzonego niezgodnego z przepisami oznakowania pojazdu, którym wykonywany był przewóz dzieci i młodzieży do lat 18. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, dokonując oceny prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego, Sąd I instancji nie naruszył zatem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o transporcie drogowym, zasadnie wskazując i wyjaśniając, że skoro opisane wyżej naruszenia zostały stwierdzone, to uzasadnione było zastosowanie przez organ art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. i nałożenie na podstawie tego przepisu kary pieniężnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).