II GSK 1911/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 566/18 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r., oddalił skargę K. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2018 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 8 stycznia 2015 r. przeprowadzono kontrolę należącego do skarżącego lokalu w K. Ł., przy ul. J. P. II [...], podczas której stwierdzono dwa włączone urządzenia, wyglądające jak automaty do gier: Casino Games i Apex Multi Magie, oznaczone napisami o treści "H. F. P." Sp. z o.o., ul. Ch. [...],[...] W. (NIP: [...])". Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą wymierzono K. T. karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzanie gry, poza kasynem gry, na ujawnionych automatach. Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ stwierdził, że skarżący był urządzającym gry na automatach. Zawarł on umowę dzierżawy powierzchni ze spółką z o.o. "H. F. P." w celu prowadzenia przez tą spółkę gier na urządzeniach. Przedmiotem umowy była dzierżawa części lokalu (1 m2) w sklepie skarżącego, umożliwiająca instalację przez spółkę urządzeń do gier, na których prowadziła działalność gospodarczą, oświadczając ponadto, że będzie wykorzystywała przedmiot dzierżawy na zainstalowanie i eksploatację urządzeń wskazanych w załączniku do umowy "Lista aktualizacji urządzeń do umowy dzierżawy powierzchni". K. T. zobowiązał się do zapewnienia poboru w lokalu przez spółkę energii elektrycznej oraz w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń do niezwłocznego zgłaszania przedstawicielowi spółki o takich zdarzeniach. Ponadto, w godzinach otwarcia sklepu zapewniał spółce oraz jej (przedstawicielom) serwisantom i klientom, swobodny dostęp do zainstalowanych w nim urządzeń. Skarżący zapewniał i realizował wypłatę uzyskanych wygranych graczom. Z tytułu umowy otrzymywał miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości 200 zł uzależniony od chwili uruchomienia urządzeń do miesiąca, w którym urządzenie przestało być eksploatowane. W przypadku nieeksploatowania urządzenia obowiązek zapłaty czynszu aktualizował się w miesiącu, w którym rozpoczęła się eksploatacja urządzenia lub urządzenie dotychczas eksploatowane zostało zastąpione nowym uruchomionym urządzeniem, czynsz płatny miał być w dniu wyjęcia gotówki przez przedstawiciela spółki. Oznaczało to, zdaniem organu, że skarżący partycypował w przedsięwzięciu, jakim było urządzanie gier, w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, na wstawionych do sklepu automatach. Był zatem urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 165, dalej: u.g.h.). Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii zmiany, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, przepisów ustawy o grach hazardowych, wprowadzonych ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 88). Uznał, że stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się w dniu kontroli, tj. w dniu 8 stycznia 2015 r., w którym zatrzymano automaty do gier. Ponieważ stan prawny i faktyczny dotyczący naruszenia przez skarżącego zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie zmiany ustawy o grach hazardowych, zastosowanie w sprawie, tak jak przyjął organ odwoławczy, miały przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu przed zmianą. Sąd wskazał ponadto, że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy był względniejszy dla skarżącego, gdyż przewidywał w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej w wysokości 100.000 zł od każdego automatu, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) znowelizowanej ustawy. Odnosząc się do meritum sprawy Sąd I instancji stwierdził, że istota sporu sprowadzała się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Za niebudzący wątpliwości Sąd uznał stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżący w dniu 1 grudnia 2014 r. zawarł umowę dzierżawy części lokalu ze spółką H. F. P., na mocy której dzierżawca zobowiązał się do uiszczania czynszu w wysokości 200 zł płatnego od chwili uruchomienia urządzeń do miesiąca, w którym urządzenie przestało być eksploatowane. Sąd podkreślił, że z umowy wynikało, iż w przypadku nieeksploatowania urządzenia obowiązek zapłaty aktualizował się w miesiącu, w którym rozpoczęła się eksploatacja urządzenia lub urządzenie dotychczas eksploatowane zostało zastąpione nowym uruchomionym urządzeniem. Umowa nakładała również na skarżącego obowiązek niezwłocznego informowania dzierżawcy w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń. W ocenie Sądu I instancji z powyższego wynikało, ze skarżący jako wydzierżawiający zobowiązał się do aktywnego uczestnictwa w działalności dzierżawcy poprzez sprawowanie nadzoru nad automatami. Celem umowy było bowiem podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego - urządzania gier hazardowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. Zdaniem Sądu postanowienia umowy stanowiły wręcz instrukcję postępowania dla skarżącego i wskazywały na obowiązek jego znacznego zaangażowania się w prowadzoną działalność hazardową, które przekraczały zwykłe obowiązki osoby wydzierżawiającego powierzchnię lokalu. Uregulowania umowy wskazywały, że skarżący nie tylko wynajął część lokalu, ale w istocie umożliwiał dostęp klientom do urządzenia, które wstawił w swoim lokalu oraz decydował o godzinie otwarcia i zamknięcia lokalu. Ponadto umowa w ogóle nie precyzowała konkretnie, gdzie urządzenia miały być ustawione, a więc to skarżący decydował, gdzie urządzenia miały stanąć i jak będą eksponowane i eksploatowane. Zdaniem Sądu zaangażowanie skarżącego w prawidłowe eksploatowanie automatów, potwierdził sam skarżący w ramach złożonych podczas kontroli zeznać, z których wynikało, że sprawował on nad automatami nadzór, bo od tego zgodnie z postanowieniami umowy zależało, czy zostanie mu wypłacony czynsz dzierżawny. Obowiązki jakie skarżący przyjął na siebie świadczyły o konieczności znacznego zaangażowania czasu i uwagi w tą działalność i na pewno także nie należały do obowiązków wynajmującego część powierzchni lokalu innemu podmiotowi. W ocenie Sądu I instancji, w takiej sytuacji trudno było uznać, że obowiązki skarżącego były zwykłymi obowiązkami wydzierżawiającego, który zobowiązał się tylko do oddania dzierżawcy części lokalu do używania. Za bezsporne Sąd I instancji uznał ustalenie, że ujawnione podczas kontroli automaty umożliwiały prowadzenie gier o charakterze losowym i uzyskiwanie wygranych rzeczowych, jak też pieniężnych. Również niesporne było, że kontrolowany lokal nie był kasynem gry, a skarżący nie posiadał stosownego zezwolenia - koncesji, zgodnie z wymogami art. 3 u.g.h. Wobec tego WSA stwierdził, że w sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2, co oznaczało, że wymierzenie kary w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., było uzasadnione. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). K. T., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez ich wadliwe zastosowanie i zaaprobowanie wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej za "urządzanie gier" na automatach, podczas gdy skarżący wyłącznie udostępniał jedynie, na podstawie umowy dzierżawy, powierzchnię pod urządzenie wobec czego zachowanie skarżącego nie realizowało znamienia czasownikowego "urządzania gier"; b) art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 693 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy H. F. P. Sp. z o.o. oraz skarżącym wskutek przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla skarżącego prawa i obowiązki wykraczające poza typowe i zwykłe obowiązki wydzierżawiającego, podczas gdy treść umowy nie świadczy o podejmowaniu przez skarżącego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powodują odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy dzierżawy powierzchni; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, b) poprzez uznanie, że decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 122 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 487 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i aprobatę nieprawidłowego ustalenia przez organ rzeczywistej roli skarżącego w postępowaniu, podczas gdy wyczerpujące rozważenie materiału dowodowego w szczególności w zakresie wyjaśnień skarżącego oraz treści umowy dzierżawy doprowadziłoby do ustaleń, iż jego udział w procesie udostępniania gier ograniczał się wyłącznie do wydzierżawienia powierzchni lokalu. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości kontroli sądowej wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji, jakiej dokonał Sąd I instancji. Postawione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które co do zasady podlegają rozpoznaniu w pierwszej kolejności, czynią koniecznym określenie ramy materialnoprawnej, a więc w pierwszym rzędzie odnieść się należy do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z treści zarzutu postawionego w punkcie 1a petitum skargi kasacyjnej wynika, że w istocie jej autor zmierza do zakwestionowania zarówno dokonanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wykładni przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h., jak i w konsekwencji zasadności ich zastosowania. Wobec tego ocenić należy prawidłowość odkodowania wskazanych norm prawnych przez Sąd I instancji, a następnie - w przypadku uznania prawidłowości tego procesu - stwierdzić, czy normy te zostały prawidłowo zastosowane do niewadliwie - z punktu widzenia zarzutów skargi kasacyjnej - poczynionych ustaleń faktycznych sprawy. Prawnie istotną kwestią w świetle możliwości stosowania kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest ocena prawidłowości odkodowania i zastosowania normy wynikającej z literalnego brzmienia treści tego przepisu, w zakresie zwrotu "urządzający gry". Przy czym zaznaczyć należy, co również zasadnie uczynił Sąd I instancji, że stan prawny niniejszej sprawy kształtują przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 u.g.h. osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). Na gruncie omawianej regulacji - w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie wspomnianej nowelizacji, to jest w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot jest niezbędna, jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Sama ustawa o grach hazardowych nie zawierała legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. W tym stanie rzeczy za trafne uznać należy stanowisko Sądu I instancji jak i organów, że "urządzającym grę", jest m.in. ten podmiot, który zapewnia - stwarza, organizuje - warunki umożliwiające udział w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. Sposób sformułowania omawianego zarzutu uzasadnia przyjęcie, że skarga kasacyjna zmierza do podważenia oceny okoliczności faktycznych sprawy, a w następstwie zastosowanie wskazanych przepisów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie twierdził - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - że urządzającym gry jest również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty i który nie dokonywał żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier. Mając na uwadze przedstawione wyżej, a skutecznie niezakwestionowane rozumienie "urządzania gier", w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji, subsumcja zachowania strony skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest prawidłowa, gdyż ogół ustaleń dotyczących roli skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalał na przyjęcie, że był on urządzającym gry w rozumieniu u.g.h. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań samego skarżącego złożonych w toku postępowania, wynikało, że na podstawie zawartej ze spółką H. F. P., skarżący oddał w dzierżawę część swojego lokalu, która, zgodnie z postanowieniami powołanej umowy, miała być przeznaczona na wstawienie automatów do gier, na których spółka prowadziła swoją działalność gospodarczą -przedmiot dzierżawy przeznaczony był na zainstalowanie i eksploatację urządzeń wskazanych w załączniku do umowy. Umowa przewidywała, że skarżący z tytułu jej obowiązywania otrzymywać będzie czynsz w wysokości 200 złotych, przy czym jego wypłata uzależniona była od faktycznej eksploatacji urządzeń mających być wstawionymi do lokalu skarżącego. Umowa ponadto nakładała na skarżącego obowiązek udostępnienia dzierżawcy źródła energii oraz sprawowania pieczy nad prawidłowym i niezakłóconym działaniem urządzeń. Jak wynika zaś z zeznań skarżącego z dnia 27 marca 2015 r., nie tylko sprawował on opisaną pieczę nad automatami lecz również podejmował działania związane z ich funkcjonowaniem – efektami korzystania z nich przez klientów grających na rzeczonych automatach. Sam skarżący zeznał bowiem, że w sytuacji gdy w automacie zabrakło pieniędzy na wypłacenie osiągniętej przez gracza wygranej, skarżący kontaktował się z przedstawicielem spółki w celu wypłacenia grającemu brakującej kwoty wygranej na automacie. Taki stan faktyczny wskazywał, że skarżący ewidentnie organizując warunki umożliwiające korzystanie ze spornych automatów poprzez udostępnienie części swojego lokalu wraz z dostępem do energii elektrycznej, dozorem urządzeń i ich działania również w zakresie wygranych uzyskiwanych przez klientów, stał się podmiotem urządzającym gry hazardowe poza kasynem, podlegającym karze pieniężnej zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całokształt umownych postanowień oraz faktycznych czynności podejmowanych przez stronę w związku z posadowionymi w jego lokalu automatami uzasadniał uznanie, że skarżący dokonywała czynności dotyczących i związanych bezpośrednio z organizacją gier. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego sformułowanego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej w zakresie jego błędnej wykładni oraz błędnego zastosowania w ustalonym stanie faktycznym sprawy, który w przedstawionym zakresie nie został skutecznie zakwestionowany. Odnosząc się do zrzutu z punktu 1b petitum skargi kasacyjnej, w ramach którego podniesiono naruszenie art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 693 kodeksu cywilnego przez błędną wykładnię umowy łączącej skarżącego ze spółką H. F. P., która błędnie doprowadziła, zdaniem kasatora, do uznania strony za urządzającego gry stwierdzić należy, szczególnie w świetle podniesionej argumentacji dotyczącej ustaleń faktycznych sprawy, że przepisy te nie znajdowały zastosowania w sprawie. Ocena, na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona jest w tego rodzaju sprawach dokonywana na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej (art. 191 tej ustawy w związku art. 8 u.g.h). Podkreślić przy tym należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a., prowadzi do tego, że Sąd ten odnosi się wyłącznie do zarzutów prawidłowo, a więc konkretnie i precyzyjnie sformułowanych, jak tego wymaga art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Kontrola kasacyjna sprowadza się więc wyłącznie do oceny, czy zaskarżony wyrok narusza przepisy wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto. Samodzielnie Sąd kasacyjny nie może wyręczać w tym wnoszącego skargę kasacyjną, domyślać się i ustalać, który konkretnie przepis został naruszony, ani w jaki to sposób został naruszony. Skarga kasacyjna, tak w ramach zarzutu jaki i jego motywów, nie wskazuje w sposób konkretny, w jaki sposób doszło do naruszenia wymienionych regulacji prawa cywilnego, które określają jak należy odczytywać oświadczenia woli strony umowy (art. 65 § 1 i 2 k.c.) oraz jakie są niezbędne elementy umowy dzierżawy (art. 693 § 1 i 2 k.c.). Niewątpliwie umowa, jaką skarżący podpisał ze spółką H. F. P. była umową dzierżawy, gdyż zawierała oznaczenie przedmiotu dzierżawy i czynsz z tego tytułu, jednakże fakt ten nie uwalniał skarżącego od możliwości przypisania mu charakteru podmiotu określonego innym aktem prawnym, w niniejszej sprawie ustawą o grach hazardowych. Również niewątpliwy stan faktyczny sprawy pozwalał bowiem na podstawie pozostałych zapisów rzeczonej umowy oraz podejmowanych w związku z nią czynności faktycznych przez skarżącego uznać, iż spełniał on opisane przesłanki do uznania go za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Powyższe rozważania czynią niezasadnymi pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej – naruszenia prawa procesowego, w szczególności zarzut z punktu 2b petitum skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej zarzuca błąd w ustaleniu charakteru skarżącego jako "urządzającego gry" na podstawie umowy dzierżawy. Jak już wspomniano, zarzut naruszenia przepisów postępowania nie zmierza do kwestionowania podstawowych w sprawie ustaleń faktycznych, to jest faktu funkcjonowania w lokalu skarżącego automatów do gier hazardowych na podstawie zawartej przez niego z dysponentem automatów umowy, w której określono prawa i obowiązki stron. Skarżący nie próbuje nawet przeciwstawić tym dowodom innych dowodów, które mogłyby mieć istotny wpływ na ocenę skutków prawnych wynikających z przywołanych okoliczności faktycznych. W świetle przedstawionej wykładni pojęcia "urządzającego gry", Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że rola skarżącego wynikająca z przyjętych na podstawie umowy z dysponentem automatów praw i obowiązków oraz z faktu funkcjonowania automatów w jego lokalu, pozwalała uznać skarżącego za urządzającego gry. Oparcie ustalenia i oceny stanu faktycznego co do okoliczności istotnych w sprawie na takim materiale dowodowym było wystarczające i odpowiadało wymogom art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nieuprawniony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).