II GSK 1939/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. H. i U. G. R. Spółki z o.o. w R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2141/10 w sprawie ze skargi P. P. H. i U. G. R. Spółki z o.o. w R. M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 maja 2010 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. P. H. i U. G. R. Spółki z o.o. w Ra. M. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 29 marca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2141/10 oddalił skargę P. P. H. i U. G. R. Spółki z o.o. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 maja 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków budżetu Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: P. P. H. i U. G. R. Sp. z o.o. w R. M. 25 września 2009 r. złożyło wniosek do Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) o dofinansowanie w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na realizację operacji dotyczącej wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie lub hodowli ryb. Wniosek zawierał braki formalne i w związku z tym pismami z 3 grudnia 2009 r. i 29 grudnia 2009 r. wnioskodawca został wezwany do usunięcia tych braków, co ostatecznie nastąpiło 29 grudnia 2009 r. i wówczas wniosek uzyskał status kompletności. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia 12 maja 2010 r. poinformowała skarżącą o odmowie przyznania pomocy z powodu wyczerpania środków finansowych w dacie stwierdzenia kompletności wniosku. Po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ARiMR pismem z 6 lipca 2010 r. nr P-5/118 poinformowała skarżącą o braku podstaw do zmiany stanowiska. W uzasadnieniu ARiMR wyjaśniła, że limity na środki objęte poszczególnymi osiami priorytetowymi programu operacyjnego ustalono, mając na względzie zapewnienie efektywności wdrażania programu operacyjnego oraz wykorzystanie środków finansowych przeznaczonych na jego realizację. W związku z tym, że alokacja dostępnych środków finansowych dla operacji 2.2. "Działania wodno-środowiskowe" została wyczerpana w dniu 28 grudnia 2009 r. wniosek o dofinansowanie, który uzyskał status kompletności po tej dacie nie mógł być uwzględniony. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę zauważył, że warunki oraz tryb przyznania pomocy finansowej w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nabrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wpłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nabrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193, dalej: rozporządzenie z dnia 7 września 2009 r.) , wydane na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego). Zgodnie z art. 9 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy. W myśl § 44 ust. 5 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie, w przypadku operacji w ramach środka działania wodno-środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku technik i praktyk w chowie lub hodowli ryb, powinno być dokonane w terminie do końca roku, w którym wniosek został złożony. Wbrew zarzutom skarżącego wniosek o dofinansowanie z dnia 25 września 2009 r. nie był w tej dacie kompletny. Sąd podniósł, że z akt sprawy wynika, iż skarżący z własnej inicjatywy uzupełnił wniosek w dniu15 października 2009 r., składając potwierdzenie złożenia formularza RRW – 22 za 2008 rok, certyfikat odbycia szkolenia w zakresie dobrostanu i humanitarnego obchodzenia się z rybami z dnia 11 września 2009 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, mimo tych uzupełnień wniosek nadal nie był kompletny. Potwierdzenie złożenia formularza RRW-22 za rok 2008 nie zawierało bowiem adnotacji o jego terminowym złożeniu. Skarżąca ubiegała się o dofinansowanie od roku 2009 r. co oznacza, że zgodnie z § 56 ust. 2 w związku z § 10 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. powinna załączyć potwierdzenie złożenia formularza za rok 2008. Przy czym powinna wykazać, że złożyła go w terminie wymaganym przepisami o statystyce publicznej tj. do 15 marca każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy. Wymóg taki wynika z art. 18 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. 88 poz. 439 ze zm.) i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2007 r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej (Dz. U. 210 poz. 1521 ze zm.) W przypadku rozpoczęcia realizacji operacji z dniem 1 stycznia 2009 r., a taki był wniosek skarżącej, wypełnienie wymogów określonych § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r., oznaczało spełnienie w tym dniu wszystkich wymogów w ramach pakietu pierwszego lub/i co najmniej jeden z określonych wymogów w ramach pakietu drugiego oraz stosowanie w swoim obiekcie chowu lub hodowli zasady dobrej praktyki rybackiej, określonej w § 10 ust. 2 rozporządzenia. Zaniechanie wskazania daty złożenia formularza RRW-22 za rok 2008 oznaczało, że nie zostały spełnione wymogi określone w rozporządzeniu z dnia 7 września 2009 r. Ponadto strona nie złożyła ostatecznej decyzji wydanej przez powiatowego lekarza weterynarii potwierdzającej, że spółka posiada numer nadany zgodnie z ustawą z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt wymaganej § 10 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 lit. b) rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Z dołączonych do wniosku pozwoleń wodnoprawnych, wymagane § 1 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r., nie wynikało, że mają one przymiot decyzji ostatecznej. Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżąca przedstawiając dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cel związany z realizacją operacji – umowę dzierżawy nr [...] z dnia 6 marca 2006 r. nie dołączyła jej integralnej części tj. załącznika nr 1 zawierającego wykaz gruntów. Konieczność przedłożenia tego dokumentu wynikała z § 41 ust. 3 w związku z załącznikiem nr 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Sąd pierwszej instancji podniósł, że wezwanie z dnia 3 grudnia 2009 r. dotyczyło złożenia brakujących dokumentów oraz uzupełnienia treści samego wniosku poprzez poprawne określenie charakterystyki prowadzonej działalności (pola II.1 i II 2.1), opisu planowanej operacji, w tym określenia miejsca, celów, kosztów i zakresu operacji oraz poprawnego określenia pakietów, elementów pakietu drugiego, które wnioskodawczyni zamierza realizować w ramach operacji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zarządzenie z 3 grudnia 2009 r. nie zostało w całości wykonane, gdyż było konieczne uzupełnienie, skorygowanego w dniu 17 grudnia 2009 r., wniosku przez wykazanie tytułu prawnego do działki nr 17/13 obrębu Raszowa Mała wskazanej w sekcji IV 3, która nie była ujęta we wniosku z dnia 25 września 2009 r. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2009 r. organ zażądał od skarżącej między innymi przedłożenia tytułu prawnego do działki nr 17/13. Zarządzenie to zostało wykonane tego samego dnia. Spółka złożyła m. in. odpis zawiadomienia o wpisie do księgi wieczystej . W ocenie Sądu pierwszej instancji złożenie powyższego dokumentu w dniu 29 grudnia 2009 r. oznaczało, że wniosek nie mógł być uznany za kompletny przed tą datą. Ponadto analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca dopiero w dniu 29 grudnia 2009 r. złożyła załącznik nr 1 do umowy dzierżawy wraz z protokołem przekazania nieruchomości. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ustalenie organu, że wniosek spółki uzyskał status kompletności 29 grudnia 2009 r. było prawidłowe. Zgodnie z § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r., pomoc jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych, zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. W związku z tym brak środków finansowych może być jedyną przyczyną odmowy przyznania pomocy. W sytuacji gdy skarżąca spółka złożyła wniosek o dofinansowanie, który został uznany za prawidłowy w dniu 29 grudnia 2009 r., zaś dofinansowanie przyznano tylko tym wnioskodawcom, którzy złożyli poprawne wnioski do dnia 28 grudnia 2009 r., to odmowa przyznania skarżącej spółce dofinansowania ze względu na brak środków finansowych była uzasadniona. P. P., H. i U. G. R. Sp. z o.o. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 106 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego, polegających na zobowiązaniu Prezesa ARiMR do: -przedłożenia dokumentów określających kolejność złożonych wniosków oraz kolejność rozpatrywania wniosków w ramach przedmiotowej pomocy; - dostarczenia na rozprawę akt spraw wszystkich beneficjentów ubiegających się o przyznanie pomocy w ramach działania, ewentualnie do złożenia oświadczenia, czy od innych beneficjentów, z którymi zawarto umowy o dofinansowanie, zażądano przedłożenia dokumentu RWW22 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozpatrzenia powyższego wniosku dowodowego; 2) przepisów prawa materialnego tj. art. 2, art. 32 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego poprzez pominięcie ich zastosowania prowadzące do nierównego traktowania podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy, 3) § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. poprzez rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie skarżącej niezgodnie z kolejnością złożenia tego wniosku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną ARiMR wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że złożony przez skarżącego wniosek o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wymienionych w piśmie z 22 grudnia 2011 r. nie mógł być uwzględniony z następujących przyczyn: Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wniosek taki wynika już z samej systematyki ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulujący omawianą kwestię art. 106 § 3 p.p.s.a. znajduje się w Dziale III ustawy, zatytułowanym: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu kasacyjnym zakres badania legalności orzeczenia sądu pierwszej instancji, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Powołany przepis wyłącza zarazem zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć należy by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pogląd, że sąd kasacyjny nie prowadzi w żadnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, potwierdza także treść art. 188 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, wydanie orzeczenia reformatoryjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości, co wiąże się bądź z niezakwestionowaniem przez stronę w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania przez sąd pierwszej instancji, bądź z nieskutecznie postawionymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że zmierzały one do wykazania niesłuszności stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że przyznanie pomocy nastąpiło w ramach dostępnych środków finansowych, zgodnie z kolejnością złożenia wniosków o dofinansowanie. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 106 § 3 i art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty te są chybione. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji strona skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie uzupełniających dowodów poprzez zobowiązanie Prezesa ARiMR do przedłożenia dokumentów określających kolejność złożonych wniosków oraz kolejność rozpatrywania wniosków w ramach przedmiotowej pomocy oraz dostarczenia na rozprawę akt spraw wszystkich beneficjentów ubiegających się o przyznanie pomocy w ramach działania, ewentualnie do złożenia oświadczenia, czy od innych beneficjentów, z którymi zawarto umowy o dofinansowanie, zażądano przedłożenia dokumentu RWW22. Z treści wniosku wynika, że w istocie strona oczekiwała od Sądu pierwszej instancji podjęcia czynności zmierzających do poszukiwania dowodów, nie zaś przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności oraz nie dojdzie do nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakładając nawet, że wniosek skarżącej dotyczył nie tylko pozyskania przez Sąd dokumentów, ale obejmował również przeprowadzenie z nich dowodu, to niewątpliwie jego zakres doprowadziłby do nadmiernego przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto kwestie związane z kolejnością składania wniosków i ich rozpatrywania, w stanie faktycznym sprawy, nie mogły być uznane za istotne okoliczności, których wyjaśnienie było niezbędne. Z podanych przyczyny omawiany wniosek był niezasadny. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku, lecz jego decyzja nie przybrała właściwej formuły procesowej. Należy bowiem zauważyć, że zarówno w przypadku dopuszczenia dowodu uzupełniającego z dokumentu jak i również odmowy przeprowadzenia takiego dowodu, sąd pierwszej instancji powinien wydać postanowienie (art. 160 w związku z art. 162 p.p.s.a.). Według skarżącej, stanowisko Sądu co do zgłoszonego wniosku dowodowego powinno być wyrażone w uzasadnieniu wyroku, zaniechanie w tym zakresie stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska, gdyż do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08). Zgodnie natomiast z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 ( ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, a podnoszona w zarzucie okoliczność "(...)pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozpatrzenia (...) wniosku dowodowego" mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania istotnego wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, czego skarżąca nie uczyniła. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są wyrazem przekonania strony skarżącej, że odmowa przyznania jej pomocy jest następstwem nierównego traktowania podmiotów ubiegających się o dofinansowanie oraz rozpatrzenia wniosku skarżącej niezgodnie z kolejnością jego złożenia. W tym miejscu należy stwierdzić, że z ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że wniosek skarżącej złożony 25 września 2009 r., uzyskał status kompletności i poprawności 29 grudnia 2009 r. W tej dacie limit środków finansowych był już wyczerpany, gdyż pozwolił on na przyznanie pomocy wnioskodawcom, których wnioski stały się kompletne i poprawne najpóźniej w dniu 28 grudnia 2009 r. W skardze kasacyjnej te istotne, z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego aktu, ustalenia nie zostały podważone, zatem Naczelny Sąd Administracyjny jest nimi związany. Strona skarżąca nie podniosła także zarzutów dotyczących zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji zastosowanej przez ARiMR procedury uzupełniania wniosku o dofinansowanie, w tym zakresu żądanych uzupełnień. Powyższe prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż wniosek skarżącej w dacie jego złożenia nie był kompletny i poprawny. Stan ten nie uległ zmianie po wezwaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. do uzupełnienia braków wniosku, gdyż ostatnie niezbędne dokumenty zostały złożone 29 grudnia 2009 r. Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego "W przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 8 ust. 2 lub 3 - wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy". Z kolei, stosownie do art. 8 powołanej ustawy, pomoc w ramach programu operacyjnego jest przyznawana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 1 na poszczególne środki, o których mowa w art. 3 (ust.2), a wniosek instytucji pośredniczącej minister właściwy do spraw rybołówstwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych może wyrazić zgodę na przyznawanie pomocy do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, o którym mowa w ust. 2 (ust.3). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada unormowaniu art. 14 ust. 4 ustawy. Z uzasadnienia zaskarżonego aktu wynika w sposób jednoznaczny, że jako podstawę prawną odmowy przyznania pomocy finansowej, oprócz art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego wskazano także § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Zgodnie zaś z powołanym przepisem pomoc w ramach środków, o których mowa w § 1, jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych, zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane uregulowania nie pozostawiają wątpliwości, że przy przyznawaniu pomocy w ramach środków, do wyczerpania środków finansowych, decyduje kolejność złożenia wniosku prawidłowo wypełnionego i kompletnego. Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. poprzez rozpatrzenie jej wniosku o dofinansowanie niezgodnie z kolejnością złożenia tego wniosku pomija treść tego przepisu, który nie dotyczy kolejności "rozpatrywania" wniosków, lecz kolejności przyznawania pomocy. Termin rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie został natomiast określony w § 44 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Zgodnie z § 44 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. wniosek o dofinansowanie rozpatruje się w terminie 3 miesięcy od dnia jego złożenia, zaś w przypadku operacji w ramach środka działania wodno – środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku technik i praktyk w chowie lub hodowli ryb, rozpatruje się do końca roku, w którym wniosek został złożony (§ 44 ust. 5). Powołany przepis (którego naruszenia skarżąca nie zarzuca) nie nakazuje rozpatrywania wniosków według kolejności ich złożenia, lecz w określonym terminie. W tym kontekście zarzut naruszenia § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. poprzez rozpatrzenie wniosku skarżącej niezgodnie z kolejnością jego złożenia jest niezasadny. Według skarżącej gdyby wniosek skarżącej został rozpatrzony zgodnie z kolejnością jego złożenia, to wezwanie do jego uzupełnienia nastąpiłoby wcześniej i skarżąca mogłaby uzupełnić braki w terminie pozwalającym na uzyskanie dofinansowania. W związku z tym należy zauważyć, że pierwsze wezwanie do uzupełnienia braków wniosku miało miejsce 3 grudnia 2009 r. Gdyby skarżąca w terminie określonym w wezwaniu usunęła wszystkie braki wniosku, uzyskałby on status wniosku kompletnego i prawidłowego przed 28 grudnia 2009 r., co umożliwiłoby uzyskanie pomocy. Jak już wspomniano wniosek skarżącej dopiero w dniu 29 grudnia 2009 r. mógł być uznany za kompletny i prawidłowo wypełniony. Dodać należy, że 28 grudnia 2009 r. nie był z góry określonym terminem, do którego należało złożyć poprawnie wypełnione wnioski. Okoliczność, że dofinansowanie przyznano wnioskom poprawnie wypełnionym i kompletnym złożonym do tego dnia wynikało wyłącznie z faktu, że poprawne wnioski, w tej właśnie nieprzewidywalnej wcześniej dacie wyczerpały pulę środków finansowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybiony jest także zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego oraz art. 2 i art. 32 ust. Konstytucji RP poprzez pominięcie ich zastosowania prowadzące do nierównego traktowania podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, do postępowań w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie (jak w rozpoznawanej sprawie) nie stosuje się Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków. Tym samym przyjąć należy, że wprowadzenie w objętym zarzutami skargi kasacyjnej art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego zasady, że organ stoi na straży praworządności stanowi pewną modyfikację zasady, wyrażonej w art. 7 k.p.a., a rozwiniętej w art. 6 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy przyjąć, że podobnie jak według ogólnych zasad postępowania administracyjnego, także na gruncie ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego "obowiązek stania na straży praworządności" oznacza działanie przez organy na podstawie przepisów prawa. Strona skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia powołanego przepisu podniosła, że jest jej wiadome, że ARiMR od niektórych wnioskodawców nie żądała przedłożenia niektórych załączników np. dokumentu RWW22, co pozwoliło na uzyskanie wnioskom tych beneficjentów statusu kompletności i jednocześnie zamknęło stronie skarżącej drogę do uzyskania pomocy finansowej. Według skarżącej takie postępowanie organu stoi w oczywistej sprzeczności z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą skutku podnoszenie okoliczności dotyczących niewłaściwego weryfikowania wniosków innych beneficjentów, zwłaszcza że nie zostały one poparte żadnymi konkretnymi faktami, a skarżąca odwołuje się jedynie do uzyskanych przez siebie, bliżej nieokreślonych informacji. W tym miejscu należy powtórzyć, że przyznanie pomocy było uzależnione od złożenia poprawnie wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie zanim uległ wyczerpaniu limit środków finansowych przyznanych na dany środek, przy czym data wyczerpania wspomnianego limitu nie była z góry określona. W związku z tym stwierdzenie skarżącej, że wcześniejsze uzyskanie przez wnioski innych beneficjentów statusu kompletności pozbawiło ją możliwości uzyskania pomocy jest całkowicie dowolne. Odmowa przyznania dofinansowania spowodowana była wyłącznie wyczerpaniem limitu środków finansowych przed dniem uzyskania przez wniosek skarżącej statusu kompletności i poprawności. Odnosząc się do zarzutu zaniechania zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie określono o jaką formę stosowania Konstytucji chodzi. W związku z tym należy ograniczyć się do stwierdzenia, że bezpośrednie zastosowanie przepisu Konstytucji możliwe jest, gdy przepis Konstytucji stanowi wprost o prawach i obowiązkach i jako taki mógłby stanowić samodzielną podstawę rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa. Zgodzić należy się z tym, że samoistne stosowanie norm Konstytucji może mieć miejsce, jeżeli są one wystarczającą i jedyną podstawą podjęcia aktu prawnego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że objęty zarzutami skargi kasacyjnej art. 2 Konstytucji (zasada państwa prawnego) jak i art. 32 ustawy zasadniczej (zasada równości wobec prawa) nie stanowią takich norm. Formą bezpośredniego stosowania Konstytucji jest także jej współstosowanie w drodze wykładni przepisów ustawy w zgodzie z Konstytucją. W rozpoznawanej sprawie nie został jednak podniesiony zarzut błędnej wykładni art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego – rozważania w tym zakresie wykraczałyby poza granice skargi kasacyjnej. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).