II GSK 1961/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 567/18 w sprawie ze skargi W. S. A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. S. A. z siedzibą w K. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 567/18 w ten sposób, że w wierszu trzecim od dołu sentencji w miejsce numeru decyzji "[...]" wpisać numer " [...]". I Wyrokiem z dnia 9 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 567/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniach 24-27 października 2016 r., Inspektorzy Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Krakowie, przeprowadzili kontrolę w skarżącej spółce w zakresie znakowania wybranych grup artykułów rolno-spożywczych. W trakcie tych działań kontrolnych pobrano próbki do badań laboratoryjnych trzech partii czekolad: – czekolady GORZKIEJ a'100 g - wielkość partii produkcyjnej 1017 kg (10170 szt. a'100 g), data produkcji 22 października 2016 r., oznaczonej numerem partii:[...], – czekolady DESEROWEJ a'100 g - wielkość partii produkcyjnej 3717 kg (37170 szt. a'100 g), data produkcji 27 września 2016 r., oznaczonej numerem partii: [...] – czekolady MLECZNEJ a'100 g - wielkość partii produkcyjnej 9936 kg (99360 szt. a'100 g), data produkcji 1 października 2016 r., oznaczonej numerem partii: [...] Mając na uwadze wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzone przez Laboratorium Specjalistyczne w Białymstoku w dniu 18 listopada 2016 r., upoważniony Inspektor przeprowadził następną kontrolę u skarżącej, w zakresie znakowania wybranych grup artykułów rolno-spożywczych - jakość handlowa wyrobów cukierniczych, w ramach której wskazał nieprawidłowości w partii: Czekolady GORZKIEJ a'100 g oznaczonej numerem partii: [...]oraz Czekolady DESEROWEJ a'100 g oznaczonej numerem partii:[...], zaniżeniem zawartości suchej masy kakaowej w stosunku do deklaracji producenta podanej na opakowaniu, co naruszało art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2212 dalej jako: "u.j.h."), zwolnił z zabezpieczenia partię Czekolady MLECZNEJ a'100 g, zabezpieczoną protokołem z zabezpieczenia dowodów z dnia 24 października 2016 r. Kontrola ta zakończona została protokołem kontroli nr [...]z 18 listopada 2016 r. przy czym przedstawiciele strony skarżącej po zapoznaniu się z treścią protokołu odmówili jego podpisania. Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. skarżąca zwróciła się o przebadanie wtórników pobranych podczas kontroli zakończonej protokołem kontroli z dnia 27 października 2016 r., z partii Czekolady GORZKIEJ a'100 g i Czekolady DESEROWEJ a'100 g. Następnie 28 listopada 2016 r., upoważniony Inspektor Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Krakowie przeprowadził trzecią kontrolę w skarżącej spółce. W dniu 26 maja 2017 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydal dwie decyzje nakazujące skarżącej poddanie partii 1066,5 kg Czekolady DESEROWEJ a'100 g (data produkcji: 27.09.2016 r., nr partii:[...]) oraz partii 1012,5 kg Czekolady GORZKIEJ a'100 g (data produkcji: 22.10.2016 r., nr partii: [...]) zabiegowi zmiany oznakowania polegającemu na podaniu właściwej deklaracji zawartości suchej masy kakaowej (zgodnej z wynikami badań laboratoryjnych). Powyższe decyzje na skutek wniesionych odwołań zostały zmienione decyzjami Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2017 r. w ten sposób, że organ pierwszej instancji nakazał stronie poddanie zabiegowi przerobu ww. partii czekolad, na produkt zgodny z przepisami jakości handlowej oraz deklaracją producenta. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za wprowadzenie do obrotu 2 partii artykułów rolno-spożywczych niespełniających wymagań jakości handlowej określonych w przepisach o jakości handlowej, tj.: Czekolady GORZKIEJ a'100 g - wielkość partii produkcyjnej 1017 kg (10170 szt. a"100 g), wielkość partii magazynowej zabezpieczonej 1012,5 kg (10125 szt. a'100 g), data produkcji 22 października 2016 r., oznaczonej numerem partii:[...], cena zbytu brutto 3,81 zł/szt. oraz czekolady DESEROWEJ a'100 g - wielkość partii produkcyjnej 3717 kg (37170 szt. a'100 g), wielkość partii magazynowej zabezpieczonej 1066,5 kg (10665 szt. a'100 g), data produkcji 27 września 2016 r., oznaczonej numerem partii: [...], cena zbytu brutto 3,8) zł/szt. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Po pierwsze organ w uzasadnieniu decyzji szczegółowo ustosunkował się do zgłaszanych przez stronę skarżącą zastrzeżeń dotyczących zastosowanej metody badawczej, a także wykazał, że metoda oznaczania suchej masy kakaowej stosowana przez laboratoria Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych była właściwa. A zatem zastosowana metodyka badawcza została ujawniona skarżącej i wyjaśnione zostały jej wszelkie wątpliwości związane z wynikami badań w sytuacji, gdy producent deklaruje miejsce pochodzenia miazgi kakaowej użytej do produkcji czekolady. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że badania związane z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, przeprowadza się w laboratoriach Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, a tylko w wyjątkowych sytuacjach organ pierwszej instancji może zlecić wykonanie badań w innym wyspecjalizowanym laboratorium. Organ odwoławczy stwierdził, wyniki badań uzyskane przez laboratorium [...] nie dawały podstawy do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także wyjaśnił, że w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 7a k.p.a. Skarżący złożył skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd odnosząc się do zarzutów skargi, które koncentrowały się na podważaniu metodyki badawczej zastosowanej do obliczania zawartości suchej masy suchej masy kakaowej w zakwestionowanych partiach czekolady Gorzkiej i Deserowej, wskazał, że organ w uzasadnieniu decyzji niezwykle szczegółowo ustosunkował się do zgłaszanych zastrzeżeń dotyczących zastosowanej metody badawczej. Organ wskazał bowiem, że badanie przeprowadzone przez skarżącą nie dotyczyło partii przedmiotowych czekolad, tym samym nie mogło stanowić dowodu potwierdzającego spełnienie deklaracji producenta w odniesieniu do zakwestionowanej partii czekolady. Dalej Sąd wskazał, że organ wyjaśnił, że metoda oznaczania suchej masy kakaowej stosowana przez laboratoria Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych była właściwa. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Specjalistyczne Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Białymstoku były oparte na metodzie wysokosprawnej chromatografii cieczowej z detektorem UV - VIS z matrycą diodową (HPLC/DAD), w oparciu o metodę opisaną w normie PN-EN 12856:2002 oraz współczynnik 32 stosowany dla sumy teobrominy i kofeiny wskazany w normie ĆSN 56 0578:2000. Natomiast Centralne Laboratorium GIJHARS w Poznaniu zawartość beztłuszczowej suchej masy kakaowej oznacza w oparciu o procedurę badawczą PB-38/PAI/LP stosując wysokosprawną chromatografię cieczową do oznaczania zawartości teobrominy oraz współczynnik 40,7, czyli metodę akredytowaną. Zastosowana metodyka badawcza, jak stwierdził Sąd, została ujawniona skarżącej i wyjaśnione zostały wszelkie wątpliwości związane z wynikami badań w sytuacji, gdy producent deklaruje miejsce pochodzenia miazgi kakaowej użytej do produkcji czekolady. Następnie Sąd wyjaśnił, że w analizowanym przypadku co do Czekolady Gorzkiej deklarowano rejon pochodzenia, a mianowicie Afrykę. Natomiast w przypadku badanej Czekolady Deserowej producent nie deklarował pochodzenia miazgi kakaowej. Mając to na uwadze organ przeprowadził badania z uwzględnieniem tych okoliczności, co jednak nie potwierdziło stanowiska skarżącej, że zawartość suchej masy kakaowej w obu wyrobach była zgodna z deklaracją producenta w opisie produktu oraz na opakowaniu. W związku z tym Sąd uznał, że całkowicie niezasadnie były zarzuty skargi, że nie wyjaśniono istoty sprawy i nie zebrano w sprawie pełnego materiału dowodowego przez nieudostępnienie dokładnego opisu metodyki badawczej oraz przeprowadzonych obliczeń oraz pominięto wnioski dowodowe strony w tym zakresie. Także, jak wyjaśnił Sąd, organ wyjaśnił skarżącej, że włączył w akta sprawy kopię Procedury Badawczej PB-38/PAI/LP wydanie 2 z dnia 18 kwietnia 2016 r., oraz pouczył, że stosowane przez laboratoria Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych normy strona może zakupić w Polskim Komitecie Normalizacyjnym. Zdaniem Sądu uzasadnienie stanowiska organu co do zawartości suchej masy kakaowej było przekonujące, Sąd zatem podzielił stanowisko organu, że przeprowadzona na zlecenie strony, a zatem całkowicie prywatna opinia nie jest jednoznaczna, w związku z tym nie mogła być brana pod uwagę jako podstawa rozstrzygnięcia przede wszystkim z uwagi na zbyt dużą niepewność tych pomiarów (około plus/minus 8%). II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożyła skarżąca spółka, zaskarżając ją w całości. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: – na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 77 ust. 6 w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. Nr 1829, ze zm.; dalej jako: "u.s.d.g.") poprzez uznanie, iż kontrole u skarżącej zostały przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującym prawem wobec czego użycie dowodów zebranych w toku kontroli nie nastąpił z naruszeniem ww. przepisów, gdyż w ocenie Sądu pierwszej instancji już samo ponowne – przy wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. – wprowadzenie do obrotu produktów niespełniających jakości handlowej można ocenić jako rażące naruszenie prawa przez przedsiębiorcę, usprawiedliwiające dokonanie ponownych kontroli; – na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 40a ust. 1 pkt 3 u.j.h. poprzez uznanie, że kwestionowane artykuły są produktami o niewłaściwej jakości handlowej, co miało wpływ na wynik sprawy; – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami procesowymi, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 81a § 1, art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej jako: "k.p.a.") oraz wadami materialnymi co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na te podstawy kasacyjne strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie strona wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to jest na zarzutach naruszenia prawa materialnego i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię skarżący kasacyjnie powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. W przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu prawnego w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w przedmiocie kary pieniężnej, uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Zadaniem Sądu pierwszej instancji było rozstrzygnąć, czy organ prawidłowo ocenił, czy do zbadania zakwestionowanej partii czekolady użyto właściwej metody badawczej, jak również czy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przeprowadzając trzykrotnie kontrolę w tej samej sprawie. Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 u.j.h., kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Jak już wcześniej wskazano zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości zbadania, czy do zakwestionowanej partii czekolady użyto właściwej metody badawczej, a w konsekwencji zakwestionowania kary pieniężnej wynikającej z wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej. W niniejsze sprawie bowiem do Czekolady Gorzkiej deklarowano rejon pochodzenia miazgi kakaowej, a mianowicie Afrykę. Natomiast w przypadku Czekolady Deserowej producent nie deklarował pochodzenia miazgi kakaowej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ przeprowadził badania z których wynikało, że zawartość suchej masy kakaowej w obu wyrobach nie była zgodna z deklaracją producenta w opisie produktu oraz na opakowaniu. W niniejszej sprawie nie sposób nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w organ odwoławczy szczegółowo ustosunkował się do zgłaszanych przez stronę skarżącą zastrzeżeń dotyczących zastosowanej metody badawczej, a także, że wyjaśnił wszelkie wątpliwości związane z wynikami badań. Po pierwsze wyjaśnił, że badania przeprowadzone przez Laboratorium Specjalistyczne Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Białymstoku oraz Analiza odwoławcza wykonana przez Centralne Laboratorium Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nie potwierdziły deklarowanej jakości przedmiotowych czekolad, nawet po zastosowaniu średniego współczynnika dla sumy alkaloidów 36,1 (zamiast 32) oraz wyższego współczynnika - 41,9 (uwzględniającego Afrykańskie pochodzenie miazgi kakaowej w Czekoladzie GORZKIEJ a'100 g). Podkreślił także, że wraz z przedmiotowymi produktami badaniom został poddany inny wyrób strony, tj. Czekolada MLECZNA w przypadku, którego wyniki badań potwierdziły spełnienie deklaracji producenta (min. 30%). Po drugie organ włączył w akta sprawy kopię Procedury Badawczej PB-38/PAI/LP wydanie 2 z dnia 18 kwietnia 2016 r., oraz pouczył stronę skarżącą, że stosowane przez laboratoria Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych normy strona może zakupić w Polskim Komitecie Normalizacyjnym. Ponadto, zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, który podzielił stanowisko organu, że przeprowadzona na zlecenie strony opinia [...]nie była jednoznaczna, charakteryzowała się dużą niepewnością pomiarów (około plus/minus 8%) i co najistotniejsze stanowiła opinie prywatną. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 32 u.j.h. badania laboratoryjne związane z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, o której mowa w art. 17, są przeprowadzane w laboratoriach: Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych oraz Inspekcji Handlowej, a w uzasadnionych przypadkach mogą być przeprowadzane, na zlecenie właściwego organu Inspekcji przez inne wyspecjalizowane w tym zakresie laboratoria. Powyższe znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne przyjmowanie innych wyników badań dokonanych przez inne laboratoria, gdyż wypaczałoby to sens przeprowadzanych kontroli (por. wyroki NSA z dnia: 4 lipca 2012r. sygn. akt II GSK 917/11, 6 lutego 2013r. sygn. akt II GSK 2171/11, 31 października 2014r. sygn. akt II GSK 1304/13 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego brak jest zatem podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, iż organy w sposób prawidłowy zakwestionowały jakość handlową przedmiotowych partii czekolad i wymierzył skarżącej karę pieniężną, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 u.j.h. Ponadto, zauważyć należy, że w trakcie postępowania administracyjnego, co wynika z akt sprawy, strona miała zagwarantowane prawo czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z zasadami obowiązującymi przepisami, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie natomiast zawierał obszerne wyjaśnienia opisu metodyk stosowanych przez Centralne Laboratorium Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych Poznaniu oraz Specjalistyczne Laboratorium Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Białymstoku, na podstawie wyjaśnień i sprawozdań z badań strona mogła skontrolować obliczenia zakwestionowanego parametru, w szczególności będąc w posiadaniu obszernych wyjaśnień [...]., opinii prof. dr hab. inż. E. N. i dr inż. E. O. z Politechniki [...] oraz opracowania projektu [...]. Nie było też podstaw do stosowania art. 7a k.p.a. Przede wszystkim dlatego, że mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle stanu faktycznego nie pozostawiały wątpliwości co do treści norm prawnych wynikających z tych przepisów. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 7 i art. 7a § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 10 § 1 i art. 11 oraz art. 75 § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a., a także naruszenia prawa materialnego w postaci art. 40 a ust. 1 pkt. 3 u.j.h. są niezasadne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 77 ust. 6 w zw. z art. 83 ust. 4 u.s.d.g., w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że kontrole dokonane przez organ pierwszej instancji zostały przeprowadzone w różnych zakresach, co wynikało z treści protokołów kończących kontrole, tj.: podczas kontroli w dniach 24-27 października 2016 r. sprawdzono oznakowanie trzech partii czekolad i pobrano próbki do badań laboratoryjnych, podczas kontroli w dniu 18 listopada 2016 r. na podstawie otrzymanych wyników badań uprzednio pobranych próbek wskazano nieprawidłowości w dwóch partiach czekolad i zwolniono z zabezpieczenia partię Czekolady Mlecznej, zaś kontrola przeprowadzona w dniu 28 listopada 2016 r., była wynikiem złożonego przez stronę wniosku o przebadanie wtórników, podczas niej dokonano sprawdzenia stanu zabezpieczenia wtórników oraz przekazania ich do badań w Centralnym Laboratorium Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w Poznaniu. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 4 u.s.d.g., jeżeli wyniki kontroli wykazały rażące naruszenie przepisów prawa przez przedsiębiorcę, można przeprowadzić powtórną kontrolę w tym samym zakresie przedmiotowym w danym roku kalendarzowym, a czas jej trwania nie może przekraczać 7 dni. Czasu trwania powtórnej kontroli nie wlicza się do czasu, o którym mowa w ust. 1. Nie sposób zatem nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji oraz organami administracji, że wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych niespełniających jakości handlowej jest rażącym naruszeniem prawa, bowiem wyniki badań stoją w sprzeczności z art. 4 ust. 1 u.j.h., w szczególności mając na uwadze, że skarżąca była karana już za wprowadzanie do obrotu artykułów rolno-spożywczych niespełniających wymagań jakości handlowej oraz za wprowadzanie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych, co potwierdzone zostało decyzjami organów administracji. Dlatego też powyższy zarzut naruszenia art. 77 ust. 6 w zw. z art. 83 ust. 4 u.s.d.g. nie mógł odnieść zamierzonego skutku i uznany został przez Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił również, na podstawie art. 156 § 1 § 2 i § 3 p.p.s.a. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 567/18. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.