II GSK 1968/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w K. S.A. w likwidacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 461/12 w sprawie ze skargi P. w K. S.A. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów, skreślenia przedsiębiorstwa z rejestru działalności regulowanej oddala skargę kasacyjną. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 461/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę P. K. S. w K. S.A. w likwidacji (dalej: skarżąca, Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia Spółki z rejestru działalności regulowanej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (w skrócie: SKO) po rozpatrzeniu odwołania P. K. S. w K. S.A. w likwidacji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję wydaną w upoważnienia Starosty K. w dniu [...] lutego 2012 r. zakazującą prowadzenia przez Spółkę będącą w likwidacji stacji kontroli pojazdów i skreślającą ją z rejestru działalności regulowanej. Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 83b ust. 1 i 2 pkt 3 lit. c) w związku z art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm., dalej: "p.r.d."). Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało, że mając na uwadze unormowanie zawarte w art. 83 ust. 2 p.r.d., działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Przepis art. 83 ust. 3 p.r.d. określa warunki wymagane od podmiotów prowadzących stację kontroli pojazdów i stanowi, że działalność taką może prowadzić m.in. przedsiębiorca, który nie jest przedsiębiorcą w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość (pkt 2). Z kolei według art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c) p.r.d. starosta ma kompetencję do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów oraz skreślenia go z rejestru działalności regulowanej, jeżeli rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia tej stacji. Powołując się na art. 83 ust. 3 pkt 1-6 p.r.d. Kolegium stwierdziło, że spełnienie określonych w nim warunków przez przedsiębiorcę dotyczy "prowadzenia" przez niego działalności co oznacza, że muszą one być spełnione przez cały okres jej prowadzenia, a nie tylko przy jej rozpoczęciu. Analiza sprawy wskazuje, zdaniem organu, na rażące naruszenie przez Spółkę w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa wymagań tę działalność warunkujących, a konkretnie znajdowanie się przez ten podmiot w stanie likwidacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późń. zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd ten stwierdził, że przedmiot sporu dotyczy interpretacji przepisów prawa materialnego i sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy sytuacja, w której wobec podmiotu gospodarczego prowadzącego stację kontroli pojazdów otwarto likwidację, może stanowić podstawę do wydania przez starostę decyzji o zakazie prowadzenia takiej stacji i skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej na podstawie art. 83b ust.2 pkt 3 lit.c) p.r.d. Sąd I instancji uznał, że działanie przedsiębiorcy prowadzącego działalność regulowaną w postaci stacji kontroli pojazdów, skutkujące otwarciem w stosunku do tego przedsiębiorcy likwidacji uzasadnia przyjęcie, że naruszył on rażąco warunki wykonywania tej działalności i uprawnia starostę do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c) p.r.d. W konsekwencji bowiem prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę w stosunku do którego otwarto likwidację pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem tj. z art. 83 ust.3 pkt 2 p.r.d. W rozważaniach Sąd I instancji zwrócił szczególną uwagę na zapis zawarty w art. 83 ust. 3 p.r.d., tj. że "stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który (...)", co oznacza, że warunki wskazane w tym przepisie mają charakter ciągły i muszą być spełnione zarówno przy rozpoczęciu działalności, jak i przez cały czas jej prowadzenia. Powyższe znajduje także potwierdzenie w art. 83b ust. 2 pkt 1lit. a) p.r.d. Skoro ustawodawca poddaje przedsiębiorcę corocznej kontroli również pod kątem otwarcia wobec niego likwidacji, to nie można zgodzić się z tezą zawartą w skardze, iż kwestia ta jest oceniana wyłącznie na etapie ubiegania się o wpis do rejestru działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Otwarcie likwidacji spółki akcyjnej poprzez podjęcie przez walne zgromadzenie uchwały o jej rozwiązaniu pozostaje w zgodzie z prawem, a konkretnie z art. 459 pkt 2 w zw. z art. 461 § 1 Kodeksu spółek handlowych, co nie oznacza jednak, że tak określona sytuacja Spółki nie może rodzić negatywnych skutków prawnych dla prowadzonej przez tę Spółkę działalności. Podjęcie uchwały w przedmiocie rozwiązania Spółki akcyjnej i postawienie jej tym samym w stan likwidacji stwarza sytuację, w której przedsiębiorca przestaje te szczególne warunki spełniać, gdyż prowadzenie stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę w stosunku do którego otwarto likwidację pozostawałoby w rażącej sprzeczności z prawem. Za nieuzasadnione Sąd I instancji uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 6, 77 § 1, oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., sprowadzające się faktycznie do przedstawienia odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie, aniżeli wykładnia zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło P. K. S. w Końskich S.A. w likwidacji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyrok w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, lub ewentualnie, w przypadku stwierdzenia jedynie naruszenia prawa materialnego o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2012 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania na zasadzie art. 203 p.p.s.a., w tym zwrotu kosztów zastępstwa w osobie radcy prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 83b ust. 1 i ust. 2 pkt. 3 lit. c) w zw. z art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez ich błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że powyższe przepisy stanowią samoistną podstawę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów z powodu podjęcia przez walne zgromadzenie spółki akcyjnej uchwały o rozwiązaniu spółki prowadzącej stację kontroli pojazdów; b. art. 83b ust 2 pkt. 3 lit. c) p.r.d. w zw. z art. 83 ust. 3 pkt. 2 p.r.d. w zw. z art. 71 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm., dalej: "u.s.d.g.") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podjęcie przez walne zgromadzenie spółki akcyjnej uchwały o rozwiązaniu spółki, stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów; c. art. 83b ust. 2 pkt. 1 lit. a) p.r.d. w zw. z art. 83 ust. 3 pkt. 2 p.r.d. poprzez ich oczywiście błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprawnienie organu I instancji do kontroli zgodności stacji kontroli pojazdów z wymogami, o których mowa w art. 83 ust. 3 oznacza poddanie przedsiębiorcy corocznej kontroli również pod kątem otwarcia wobec niego likwidacji, w sytuacji kiedy jest oczywiste, że przywołany przepis odnosi się do stacji a nie do przedsiębiorcy; d. art. 468 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm., dalej: "k.s.h.") poprzez jego nie zastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 468 § 1 k.s.h. poprzez nie wyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku, na czym polega "rażące" naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego, stwierdzając jedynie, że "prowadzenie stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę w stosunku do którego otwarto likwidację pozostawałoby w rażącej sprzeczności z prawem" nie wskazując przy tym aby w art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. c) p.r.d. taka przesłanka została wymieniona ani też podstaw do rozszerzającej interpretacji przepisów o charakterze "zakazującym" w sposób niezgodny z wszelkimi zasadami wykładni, jak i regułami logicznego rozumowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Za nietrafny należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 468 § 1 k.s.h. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, szczególnie co do rozumienia "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności" i nieodniesienia się do argumentów Spółki zawartych w skardze. Wbrew temu, co zarzuca skarga kasacyjna, a co wynika z wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji na potrzeby kontroli zaskarżonej decyzji wskazał i wyjaśnił podstawę prawą rozstrzygnięcia oraz ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżącej przedstawionej zarówno w skardze. Nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska skarżącej nie jest samo przez się naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 468 § 1 zd. pierwsze i drugie k.s.h. stanowiące, że likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne), a nowe interesy mogą podejmować tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku są przepisami prawa materialnego a nie procesowego. Natomiast w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; Lex nr 590810, dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 412/12, Lex nr 1374780). Zatem, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, bezspornym pozostaje, że działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, zgodnie z art. 83 ust. 2 p.r.d. i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Uregulowanie to jest doprecyzowaniem zasady wynikającej z art. 64 ust. 1 u.s.d.g., iż jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75 u.s.d.g. Ponadto nie budziło wątpliwości, że przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów nie może być przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość, w myśl art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Natomiast sporne było, jakie okoliczności mieszczą się w przesłance "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów", stanowiącej podstawę decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej na podstawie art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c) p.r.d., czy postawienie w stan likwidacji lub upadłości przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów należało traktować jako mieszczące się powoływanej przesłance i powodujące konieczność wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez tego przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej. Zważywszy na treść art. 1 ust. 1 pkt 2 p.r.d. mówiącego, że ustawa ta określa: zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie, brak jest podstaw do twierdzenia, że ustawa – Prawo o ruchu drogowym nie jest podstawowym aktem regulującym działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Akt ten w założeniu kompleksowo reguluje tę formę działalności. W sprawach nieuregulowanych można odwoływać się do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, skoro ustawa – Prawo o ruchu drogowym w art. 83 ust. 2 opisywaną działalność traktuje jako działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zatem podstawy decyzji zakazujących prowadzenie stacji kontroli pojazdów i skreślających przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej ujęte zostały wyłącznie w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. Należało podzielić stanowisko WSA w K., że wymóg, aby w stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów nie otwarto likwidacji lub ogłoszono upadłości, nie dotyczył li tylko momentu ubiegania się o zezwolenie w tym zakresie (bądź wydania decyzji zezwalającej). Słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę na zapis art. 83 ust. 3 p.r.d. mówiący, że stację kontroli może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia przesłanki wymienione w pkt 1 – 6. Zapis ten wskazuje, że wymogi te przedsiębiorca musi spełniać nie tylko w momencie ubiegania się o zezwolenie (bądź wydania decyzji zezwalającej), ale przez cały okres prowadzenia opisywanej działalności regulowanej. Przedstawioną interpretację potwierdza art. 71 ust. 1 pkt 3 u.s.d.g. który stanowi, że organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Jednoznacznie z tego uregulowania wynika, że przedsiębiorca wykonujący działalność regulowaną ma obowiązek spełniać warunki wymagane dla prowadzenia tej działalności przez cały okres jej wykonywania. W razie rażącego naruszenia tych warunków przez przedsiębiorcę, organ prowadzący rejestr działalności regulowanej ma obowiązek wydania decyzji zakazującej wykonywanie działalności objętej wpisem. Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska Spółki, że art. 71 ust. 1 pkt 3 u.s.d.g. został powtórzony w art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c) p.r.d., skoro pierwszy powołany przepis kładzie nacisk na rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności. Zatem warunki te muszą trwać przez cały okres prowadzenia działalności, gdyż w przeciwny razie – ich ustanie - nie powodowałoby naruszenia warunków wykonywania działalności. Jednocześnie należy zauważyć, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie definiuje pojęcia "rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej". Zatem należy odwoływać się do uregulowań poszczególnych ustaw dotyczących działalności regulowanej. Wymaga zauważenia, że właśnie w celu umożliwienia organowi sprawdzania czy po stronie podmiotu wykonującego działalność regulowaną – prowadzenia stacji kontroli pojazdów spełnione pozostają wymagania z art. 83 ust. 3 p.r.d., ustawodawca wyposażył tenże organ w instrument nadzoru opisany w art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. a) p.r.d. – obowiązku przeprowadzania co najmniej raz w roku kontroli stacji pojazdów w zakresie zgodności jej z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 tego aktu. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że omawiany instrument nadzoru odnosi się do stacji, a nie przedsiębiorcy, albowiem art. 83 ust. 3 p.r.d. (do którego odwołuje się art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. a) p.r.d.) określa wymagania stawiane przedsiębiorcy prowadzącemu stację kontroli pojazdów i są to warunki niezbędne do prowadzenia właśnie tej działalności gospodarczej, a nie jakiejkolwiek innej. Wobec powyższego uzasadnione jest stanowisko WSA w K., że rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów (art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c) p.r.d.) obejmuje także sytuację, gdy wobec przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość (art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d.). Nie chodzi w tym warunku o samo podjęcie uchwały o rozwiązaniu Spółki, ale o skutki tej uchwały, jak próbuje odmiennie wykładać skarżąca. Z przepisu art. 468 § 1 k.s.h. wynika, że likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne). Nowe interesy mogą podejmować tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku. Tak pojmowane cele działalności spółki po otwarciu likwidacji nie są do pogodzenia z celami działalności stacji kontroli pojazdów, które muszą cechować się szczególnymi warunkami, gdyż stacje te uczestniczą w procesie dopuszczania pojazdów do ruchu na drogach publicznych i ich działalność ma istotny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Ponadto należy zauważyć, że na mocy art. 19 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, poz. 622 z późn. zm.) wprowadzono do ustawy – Prawo o ruchu drogowym uregulowania dotyczące działalności regulowanej w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych (art. 75a i nast. p.r.d.) obowiązujące od dnia 1 lipca 2011 r. W myśl art. 75a ust. 2 pkt 3 p.r.d. działalność tę może wykonywać przedsiębiorca, który nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne. Z kolei według art. 75ad p.r.d. rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych jest naruszenie warunków, o których mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, 3 i 5 oraz ust. 4 i 5, oraz określonych w przepisach dotyczących warunków oraz sposobu produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych. Brak jest podstaw do odmiennej interpretacji pojęcia "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności" na gruncie tej samej ustawy, w odniesieniu do formy działalności gospodarczej regulowanej, do której wykonywania przedsiębiorca musi spełniać w zasadzie identyczne warunki. Mając powyższe na uwadze za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. Z powyższych powodów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalić.