II GSK 2081/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Wojciech Pach po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 471/22 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 grudnia 2021 r. nr DT-SP.ZS.2017.00513.662.2020.32.kpar w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę kasacyjną. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem objętym skargą kasacyjną oddalił skargę P. B. (dalej: "skarżący") na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP lub "organ") z 20 grudnia 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z 3 kwietnia 2017 r. G. w L. (dalej: "zgłaszająca") dokonała zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego "Spotted" przeznaczonego do oznaczenia usług w klasie 35, zarejestrowanego pod nr. Z-470584. Pismem z 5 września 2017 r. (uzupełnionym pismami z 8 czerwca 2018 r. i 18 lipca 2019 r.) skarżący wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia, jako podstawę wskazując art. 1321 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 776; dalej: "pwp"). W uzasadnieniu podstaw sprzeciwu wskazał na naruszenie prawa do firmy (nazwy przedsiębiorstwa) i naruszenie jego praw autorskich do nazwy (utworu) "spotted" oraz podniósł, że posługuje się nazwą "(...) Spotted" od maja 2016 r., a więc na rok przed zgłoszeniem spornego oznaczenia. Urząd Patentowy decyzją z 29 maja 2020 r. oddalił sprzeciw w całości. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący domagał się zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii bezwzględnych przeszkód udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie. Podniósł ponadto, że na podstawie umowy o przeniesieniu praw autorskich z 19 sierpnia 2020 r. nabył prawa do utworu "(...) spotted" od jego autora, a sam utwór funkcjonował na rynku już od 2012 r., oraz podkreślił, że mógł przedstawić tę umowę dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem została zawarta już po wniesieniu sprzeciwu. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją organ utrzymał w mocy decyzję z 29 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia omówił przepisy i zasady obowiązujące w postępowaniu wszczętym na skutek sprzeciwu i podkreślił, że z uwagi na jego kontradyktoryjność powinność wskazania dowodów spoczywa na stronach tego postępowania. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że skarżący nie wykazał istnienia zgłoszonych w sprzeciwie przeszkód udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie, w szczególności nie udowodnił, iż używał w obrocie do oznaczania swoich produktów lub usług nazwy podobnej do nazwy będącej przedmiotem oznaczenia. Odnosząc się do dowodu złożonego wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, WSA wskazał, że ocenie podlega stan faktyczny istniejący w chwili złożenia sprzeciwu, zaś skarżący prawa autorskie do znaku "(...) spotted" nabył w 2020 r., a zatem do czasu zawarcia umowy prawo autorskie do tego znaku mu nie przysługiwało. Okoliczność, że skarżący, dążąc do wykazania zasadności swojego stanowiska, trzy lata po wniesieniu sprzeciwu zawarł umowę o przeniesieniu praw autorskich, nie może być uznana za przesłankę dopuszczalności powołania nowego dowodu na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd I instancji uznał także, iż ocena podniesionych przez skarżącego bezwzględnych przesłanek odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "kpa"), uzasadniającego zawieszenie postępowania w sprawie sprzeciwu. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "ppsa"). II Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), a mianowicie: 1. art. 141 § 4 ppsa poprzez niejasne uzasadnienie skarżonego wyroku wyrażające się w przyjęciu, że: i) ocena przez organ bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji przed oceną sprzeciwu skutkowałaby przekształceniem postępowania w sprawie sprzeciwu w postępowanie o unieważnienie; ii) pomimo wymienienia oznaczenia "(...) spotted" w uzasadnieniu sprzeciwu to oznaczenie nie stanowiło podstawy faktycznej sprzeciwu wobec zgłoszenia spornego znaku; iii) skarżący kasacyjnie nie mógł powołać we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy autorskich praw majątkowych do oznaczenia "(...) spotted"; 2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10 kpa poprzez błędne uznanie, że niezapewnienie przez organ możliwości zajęcia przez skarżącego stanowiska co do pisma zgłaszającej z 4 marca 2021 r. nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez błędne uznanie, że organ zasadnie odmówił zawieszenia postępowania sprzeciwowego wobec zgłoszenia znaku nr Z-470584, podczas gdy spełnione były przesłanki do zawieszenia tego postępowania; 4. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne potwierdzenie stanowiska organu, że wcześniejsze majątkowe prawa autorskie skarżącego do oznaczenia z elementem "Spotted" nie stanowią podstawy sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku nr Z-470584. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do jej poszczególnych zarzutów przypomnieć należy, że dla skuteczności skargi kasacyjnej opartej na art. 174 pkt 2 ppsa decydujące znaczenie ma – obok oczywiście powołania przepisów postępowania, które zostały naruszone – wykazanie istotnego wpływu na wynik sprawy, o którym mowa w powołanej podstawie kasacyjnej. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że przez wpływ, o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Dla spełnienia wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie wystarczy zatem przytoczenie treści art. 174 pkt 2 ppsa. Te ogólne uwagi były konieczne, gdyż zarówno w zarzutach skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu skarżący nie podjął nawet próby wykazania, że naruszenie wskazanych w tym środku odwoławczym przepisów mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy, co już przesądza o tym, że stawiane zarzuty są nieusprawiedliwione. Ponadto podkreślenia wymaga, że kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddane zostało orzeczenie Sądu I instancji oddalające skargę na decyzję oddalającą sprzeciw. W kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji organ przyjął, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu mającego potwierdzać, że doszło do naruszenia jego wcześniejszych praw osobistych i majątkowych, czy też do naruszenia prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego. Nie jest kwestionowane w skardze kasacyjnej stanowisko przyjęte przez organ i zaaprobowane przez WSA, że to na wnoszącym sprzeciw ciąży obowiązek udowodnienia faktów powołanych w podstawach prawnych sprzeciwu. Prawidłowości powyższej oceny nie mogła podważyć okoliczność nabycia przez skarżącego w 2020 r. majątkowych praw autorskich do utworu "(...) spotted". Skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji w tym zakresie naruszenie art. 145 § 1 ust.1 lit. c ppsa w związku z art. 7,77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez "błędne potwierdzenie stanowiska, że wcześniejsze majątkowe prawa autorskie skarżącego do oznaczenia z elementem "spotted" nie stanowią podstawy sprzeciwu": Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć należy, że w myśl art. 15217 ust. 1 pwp w terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku towarowego uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego lub uprawniony z wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego. Katalog podmiotów uprawnionych do wniesienia sprzeciwu ma charakter zamknięty, jest bowiem ograniczony do osób uprawnionych z wcześniejszego – względem daty dokonania zgłoszenia znaku towarowego – prawa; sprzeciw nie ma zatem, jak trafnie podkreślił Sąd I instancji (str. 18 zaskarżonego wyroku), charakteru actio popularis. Z umowy o przeniesieniu praw autorskich wynika wprost, że skarżący w dacie wniesienia sprzeciwu nie legitymował się prawem autorskim do utworu "(...) spotted‘. Nawet, gdyby przyjąć, w ślad za umową, że utwór ten stanowiący logo serwisu internetowego został opublikowany na portalu (...) 29 kwietnia 2012 r. (§ 1 pkt 2 umowy) – to uprawnionym do wniesienia sprzeciwu, w terminie otwartym do jego zgłoszenia, była autorka utworu, a nie skarżący. Nie znajduje oparcia w aktach sprawy twierdzenie, że już w sprzeciwie skarżący powoływał się na prawa majątkowe do tego utworu. Do oznaczenia "(...) spotted" skarżący odwołał się dopiero we wniesionych do zgłoszenia uwagach z 16 sierpnia 2019 r. (załącznik nr 3 – wydruk strony internetowej) – poza tym jako przykład stosowania sformułowania "spotted" w domenie publicznej, a nie na poparcie tezy o dysponowaniu przez skarżącego prawami do tego oznaczenia - w tym kontekście zostało to wskazane dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego dołączono umowę o przeniesieniu praw autorskich z 19 sierpnia 2020 r. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Sąd I instancji nie naruszył również art. 145 § 1 ust.1 lit c ppsa w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z jasnej treści przepisu wynika wprost, że zagadnienie wstępne, o którym w nim mowa, pozostaje do rozstrzygnięcia w kompetencji innego organu (lub sądu). Tymczasem to do kompetencji Urzędu Patentowego należy rozstrzyganie spraw dotyczących znaków towarowych, w tym istnienia bezwzględnych, jak i względnych przeszkód rejestracji znaku towarowego. Podkreślenia przy tym wymaga, co uszło uwadze skarżącego, że zgodnie z art. 1461 ust. 1 pwp, Urząd Patentowy niezwłocznie dokonuje ogłoszenia w "Biuletynie Urzędu Patentowego" o zgłoszeniu znaku towarowego, co do którego nie stwierdzono braku warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w art. 1291. Warunkiem publikacji zgłoszenia, od której nota bene rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, jest więc stwierdzenie przez organ braku przeszkód bezwzględnych. Od wstępnego badania zgłoszenia pod kątem zajścia okoliczności wymienionych w art. 1291 pwp ustawodawca nie uzależnił zatem samego wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu, lecz jedynie publikację zgłoszenia – zwłaszcza że zgodnie z art. 1461 ust. 5 pwp organ może wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy (w tym z powodu zaistnienia przeszkód bezwzględnych) także po ogłoszeniu zgłoszenia. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10 kpa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa naruszenie przepisu postępowania może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie, zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek, jeśli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z: 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07, oraz 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, a także uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Skarżący nie wyjaśnił jednak, jakich czynności, mogących skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy, dokonałby, gdyby otrzymał odpowiedź na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przed wydaniem decyzji; w szczególności nie wskazał nowych faktów lub dowodów, które mógłby powołać w replice na pismo zgłaszającej, a które nie mogły zostać powołane na wcześniejszym etapie postępowania (art. 15222 ust. 2 pwp). Nie mógł odnieść skutku również zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Przepis ten może stanowić samoistną podstawę kasacyjną wyłącznie wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (tak: uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone zostało w taki sposób, że nie jest w ogóle możliwa kontrola instancyjna takiego wyroku. To, że stanowisko Sądu I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne, które uzasadniają uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie można bowiem skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego (por. np. wyroki NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13, z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13, z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, oraz z 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Poddany kontroli instancyjnej wyrok zawiera tymczasem wszystkie wymagane elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przedstawionych powodów, w oparciu o art. 184 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.