II GSK 2194/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1576/13 w sprawie ze skargi M. M. na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić M. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1576/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę M. M. na pismo Zarządu Województwa [...] w przedmiocie odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że M. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. złożył wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Poddziałania "Wsparcie inwestycji mikroprzedsiębiorstw" Oś priorytetowa "Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...]. Wniosek otrzymał pozytywną ocenę, o czym poinformowano skarżącego pismem z dnia [...] października 2010 r. W piśmie tym stwierdzono ponadto, że dokumentacja projektu została przekazana do Wydziału Wdrażania Projektu "celem sporządzenia i podpisania umowy". Następnie pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Zarząd Województwa [...] (Instytucja Zarządzająca) poinformował skarżącego, że odstępuje od podpisania umowy o dofinansowanie, gdyż skarżący nie działa jako przedsiębiorca niezależny, będąc powiązany osobiście i kapitałowo ze swoimi rodzicami, i jako jednoosobowy przedsiębiorca uczestniczy w stosunkach prawnych ze spółkami, których jest wspólnikiem. W odpowiedzi M. M., pismem z dnia [...] września 2013 r., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł o ponowne przeanalizowanie dokumentacji dotyczącej jego firmy w celu określenia statusu przedsiębiorstwa. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Instytucja Zarządzająca ponownie rozstrzygnęła, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskodawcy wsparcia finansowego. Organ uznał, że M. M. nie jest mikroprzedsiębiorcą, a ponieważ program wsparcia finansowego jest adresowany do mikroprzedsiębiorców, nie może on skorzystać ze wsparcia. W skardze z dnia 15 listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. M. M. wniósł o uchylenie stanowiska o odmowie udzielenia wsparcia i przekazanie sprawy instytucji zarządzającej do ponownego rozpatrzenia. Sąd I instancji, działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej: "u.z.p.p.r.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że wnioskodawca nie posiada statusu mikroprzedsiębiorcy. Instytucja zarządzająca była natomiast uprawniona do dokonania negatywnej weryfikacji wniosku pomimo uprzednio dokonanej pozytywnej jego oceny. Informację o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie można zakwalifikować jako "negatywną ocenę projektu", przyjmując przyjęty przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. II GSK 1401/12 pogląd, że z negatywną oceną projektu mamy do czynienia, gdy projekt nie otrzymał dofinansowania. Zaskarżony wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 maja 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 70 akt sądowych). M. M. zaskarżył wyrok WSA w B. z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1576/13 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uwzględnienie skargi, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została nadana w dniu 10 czerwca 2014 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zaś wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 9 września 2014 r. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: - art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r. poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest mikroprzedsiębiorcą i nie spełnia kryterium odnoszącego się do statusu prawnego beneficjenta, ustalonego po przeprowadzeniu weryfikacji wniosku o dofinansowanie w oparciu o przepisy rozporządzenia nr 800/2008 - art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie przez instytucję zarządzającą zasady równości wobec prawa i uznanie, że skarżący nie jest mikroprzedsiebiorcą, gdyż jego rodzice prowadzą działalność gospodarczą i pozostają w stosunkach gospodarczych ze skarżącym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Z kolei w art. 30d ust. 1 zdanie pierwsze u.z.p.p.r. ustawodawca przewidział krótszy niż określony w art. 177 § 1 p.p.s.a., czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczony od dnia doręczenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W zdaniu drugim nakazał odpowiednio stosować art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. regulujący kompleksowo sposób wnoszenia skargi do sądu I instancji. Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., skarga do sądu I instancji jest wnoszona przez wnioskodawcę bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. A zatem w świetle art. 30d ust. 2 zdanie drugie u.z.p.p.r., skarga kasacyjna jest wnoszona przez wnioskodawcę lub właściwą instytucję pośredniczącą lub zarządzającą bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc w świetle przytoczonych przepisów skargę kasacyjną w sprawach, o których mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, zaś art. 177 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania. W rozpoznawanej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 19 marca 2014 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 maja 2014 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 29 maja 2014 r. Tymczasem skarga kasacyjna został nadana w dniu 10 czerwca 2014 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Wobec tego za datę wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy dzień przekazania jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., co w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero 9 września 2014 r. Czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został więc przekroczony. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszła przesłanka do pozostawienia wniesionej skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia, stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 30d ust. 2 zdanie drugie u.z.p.p.r. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r.