II GSK 2202/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 192/21 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 listopada 2020 r. nr BP.501.523.2020.0949.ML6.10169 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2021r., sygn. VI SA/Kr 530/19 oddalił skargę J. P. (dalej: skarżący, przedsiębiorca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 9 listopada 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.100 zł na podstawie art. 4, art. 11, art. 13 i art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 154; dalej: u.p.t.n.), przepisów 1.4.1.1, 1.4.2.2.1, 5.3.2.1.1, 5.3.2.2.1, 5.4.1.1.1, 5.4.1.4.1, 5.4.3.1, 5.4.3.4, 8.1.2.1, 8.2.1.1, 8.2.1.6, 8.2.2.8.2, 8.2.2.8.3, 8.2.2.8.4 i 8.2.2.8.5 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 769; dalej: Umowa ADR) oraz lp. 2.5, lp. 2.6, lp. 2.7, lp.2.8 i lp. 4.1 załącznika nr 1 do u.p.t.n. Karę nałożył Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 27 stycznia 2020 r., w następstwie przeprowadzonej 31 grudnia 2019 r. w Zakrzowie na autostradzie A4 przez funkcjonariuszy kontroli drogowej pojazdu marki M.nr rej. [...], kierowanego przez Ł. K., wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy, przewożącego różne towary na podstawie dziewięciu listów przewozowych. Wśród przewożonych towarów było 460 kg zapakowane w 2 beczki towaru UN 1760 materiał żrący ciekły i.n.o., 8, II (E) i 460l zapakowane w 2 beczki towaru UN 3267 materiał żrący ciekły zasadowy organiczny i.n.o., 8, 111, (E). Suma wartości obliczeniowej wymienionych towarów przekraczała 1000, więc przewóz ten nie mógł być wykonywany zgodnie z warunkami określonymi w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do Umowy ADR. Towar UN 1760 był przewożony na podstawie dokumentu sporządzonego w języku hiszpańskim, chociaż przewóz miał charakter krajowy. Dokument przewozowy nr [...] dotyczący towaru UN3267 nie zawierał nazwy odbiorcy towaru. Przy tym kierujący nie posiadał instrukcji pisemnych ani zaświadczenia ADR. Pojazd, którym był wykonywany przewóz ww. towarów niebezpiecznych nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej. Po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy, GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Dodał, że w przypadku skontrolowanego przewozu o zakresie zastosowania przepisów Umowy ADR decydowała ilość przewożonych towarów niebezpiecznych. Jeżeli przewożone towary niebezpieczne należą do różnych kategorii transportowych, ilość towarów niebezpiecznych, które mogą być przewożone na wyłączeniu określonym w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do Umowy ADR, ustala się na podstawie przepisu 1.1.3.6.4 załącznika A do Umowy ADR. Wymienione towary należały do różnych kategorii transportowych, bowiem towar UN 1760 U grupy pakowania należał do 2 kategorii transportowej, a towar UN 3267 111 grupy pakowania z kolei - do 3 kategorii transportowej, co wynikało z wpisów zamieszczonych w kolumnie 15 wiersza dotyczącego każdego z tych towarów tabeli A z działu 3.2 załącznika A do Umowy ADR. Zatem w celu ustalenia ilości tych towarów przypadającą na ww. jednostkę transportową należało zastosować przeliczniki wymienione w przepisie 1.1.3.6.4 załącznika A do Umowy ADR; ilość towaru UN1760 należało pomnożyć przez 3 i uzyskaną wartość dodać do ilości towaru UN3267. W wyniku tego przeliczenia stwierdzono, że ilość towaru UN1760 wyniosła 1380. Oznaczało to, że już ilość tego towaru przekraczała maksymalną ilość towaru niebezpiecznego, jaką można przewozić na podstawie wyłączenia określonego w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR. Dlatego przewóz obu ww. towarów nie mógł być wykonany na podstawie tego wyłączenia i skarżący zobowiązany był wykonać ten przewóz zgodnie z przepisami ADR, obowiązującymi przy przewozie towarów niebezpiecznych. Sąd I instancji oddalił skargę przedsiębiorcy na decyzję GITZD na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325; dalej: p.p.s.a.), podzielając argumentację GITD. Z wyrokiem nie zgodził się skarżący i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 ust. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: a. Zastosowanie przepisów Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. w kształcie obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. (dalej: ADR 2017), podczas gdy prawidłowo w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. w kształcie obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. (dalej: ADR 2019), co stanowiło naruszenie przepisu 1.6.1.1. ADR 2019 w następującym brzmieniu: "1.6.1.1 Jeżeli nie postanowiono inaczej, to materiały i przedmioty ADR mogą być przewożone do 30 czerwca 2019 r. zgodnie z przepisami ADR obowiązującymi do 31 grudnia 2018 r.".; b. Błędne zastosowanie art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 u.p.t.n. (Dz.U. 2020 poz. 154 ze zm.) podczas gdy z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. przepisów i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej; c. Naruszenie punktu 1.2.1 ADR 2019, poprzez określenie, iż w przedmiotowej sprawie materiał o numerze UN 1760 był przewożony w beczkach, podczas gdy zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu realizowania przewozu, stosowanie "beczek" w opisany przez organy obydwu instancji sposób było zabronione; 2. Na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które pociągnęły ze sobą uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy inspekcji transportu drogowego w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) polegające na: i. niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nieustaleniu w jakiej ilości wyrażonej w litrach, a nie w kilogramach był transportowany materiał UN 1760, tak jak wymaga tego regulacja zawarta w punkcie 1.1.3.6.3. ADR 2019; ii. dowolnym i nieznajdującym potwierdzeń w stanie faktycznym sprawy ustaleniu, że w trakcie przewozu dokonywanego pojazdem marki M. o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 31 grudnia 2019 r. doszło do przewozu 2 beczek towaru UN 3267, podczas gdy w rzeczywistości taki towar nie znajdował się w pojeździe; iii. na dowolnym i nieznajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy ustaleniu, że kierowca dokonujący przewozu- Ł. K. nie okazał 8 (lub 9) dokumentów przewozowych; iv. na dowolnym i nieznajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy ustaleniu, iż podczas kontroli okazano dokument przewozowy, który nie zawierał numeru UN, grupy pakowania lub prawidłowej nazwy przewozowej, podczas gdy otrzymany od nadawcy i przedstawiony w trakcie kontroli dokument przewozowy (dla UN 3267) zawierał w/w informacje, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu drugiej instancji w całości; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 k.p.a., poprzez nieprawidłowe oddalenie skargi w całości, podczas gdy Sąd prawidłowo powinien uchylić zaskarżone decyzje w całości, z uwagi na dotyczące ich naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy; c. naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak: należytej reakcji ze strony Sądu i podejmowania działań w celu uzyskania pełnego obrazu stanu faktycznego w sprawie, co jest było niezbędne dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie przez Sąd; d. naruszenie art. 107 ust. 5 u.p.t.n. (Dz. U. z 2021r. poz. 756) w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021r. poz. 919 z późn. zm.; dalej: u.t.d.) w zw. z 135 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez brak należytej reakcji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, podczas gdy prawidłowo Sąd powinien skorzystać z uprawnień przysługujących mu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i w rezultacie wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji, przez co Skarżący nie poniósłby negatywnych następstw w postaci obowiązku uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji gdy jest to oczywiście bezzasadne w świetle faktów i przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. W oparciu o powyższe autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zgodnie do art. 182 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu powołał argumenty na poparcie zarzutów. Organ – GITD w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej; skierowanie sprawy na rozprawę oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w kosztów zastępstwa procesowego. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko, w tym zajęte w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz wnosił o zasądzenie kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że nie jest skuteczny zarzut zgłoszony w pkt 1. ppkt a. petitum skargi kasacyjnej, podnoszący zastosowanie przepisów ADR w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., zamiast w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r., skoro kontrola drogowa została przeprowadzona 31 grudnia 2019 r. Skarżący w tym zarzucie podniósł naruszenie uregulowań Umowy ADR jedynie z uwagi na zastosowanie wersji nieobowiązującej w czasie wystąpienia zdarzenia, będącego podstawą nałożenia kary pieniężnej, jednakże bez podjęcia nawet próby wykazania, aby przepisy ADR zastosowane w kontrolowanej sprawie i te, które powinny zostać zastosowane, różniły się między sobą treścią, co miałoby wpływ na wynik sprawy kontrolowanej przez WSA (vide: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Jak zasadnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zastrzeżenia kasatora odnosiły się do nowelizacji Umowy ADR, a nie dwóch różnych Umów ADR i tym bardziej skarżący powinien był wskazać różnice między brzmieniem przepisów Umowy mających zastosowanie w sprawie (jeżeli takowe wystąpiły), a czego nie uczynił. Co istotniejsze, zarzuty skarżącego kasacyjnie odnosiły się do decyzji organu I instancji, gdyż zarówno GITD w decyzji odwoławczej (patrz powołana podstawa prawna), jak i WSA w zaskarżonym wyroku (s. 2 uzasadnienia wyroku) wskazywali na Umowę ADR opublikowaną w Dz. U. z 2019 r., poz. 769, czyli tę, której zastosowania oczekiwał przedsiębiorca. Jako nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez akceptację niepełnych ustaleń faktycznych organu, co, zdaniem skarżącego, miało istotny wpływ na wynik sprawy, sformułowanych w pkt 2. ppkt a.i-iv.petitum skargi kasacyjnej. Nie wgłębiając się w zagadnienie, że przepisy k.p.a. stosuje organ, ale z uwagi na uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl. ONSAiWSA z 2010 r., z. 1, poz. 1), należy wyjaśnić, że co do rodzaju przewożonych towarów, w tym dwóch niebezpiecznych: UN3267 i UN1760, ustaleń dokonali przeprowadzający kontrolę drogową w oparciu o porównanie stwierdzonego stanu z dokumentacją przedstawioną przez kierującego, zwłaszcza listami przewozowymi, zważywszy że wykonujący przewóz drogowy rzeczy ma posiadać i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli dokumenty związane z przewożonym ładunkiem (art. 87 ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Ustalenia zostały utrwalone w protokole sporządzonym podczas kontroli, podpisanym bez zastrzeżeń przez kierującego i dołączonej do niego dokumentacji przedstawionej przez kierującego oraz w zeznaniach w charakterze świadka kierującego pojazdem (k.-2-57 akt adm.). Podkreślić należy, że protokół kontroli drogowej, o którym mowa w art. 74 u.t.d., sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. - dokumentem urzędowym. Dowód z dokumentu urzędowego - jak prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową (por. wyrok NSA z 24 października 2024 r., sygn. akt II GSK 719/21 i powołane w nim orzecznictwo; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym stosownie do przepisu 1.4.2.2.1 Umowy ADR, przewoźnik powinien w szczególności: (a) upewnić się, że towary niebezpieczne przeznaczone do przewozu są dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR; (b) upewnić się, że wszystkie informacje wymagane w ADR, dotyczące towarów niebezpiecznych przeznaczonych do przewozu, zostały przed jego rozpoczęciem dostarczone przez nadawcę, że wymagana dokumentacja znajduje się w jednostce transportowej, a w przypadku użycia zamiast dokumentacji papierowej technik elektronicznego przetwarzania danych (EDP) lub elektronicznej wymiany danych (EDI), że zapewniona jest dostępność do tych danych podczas przewozu w stopniu co najmniej równoważnym dokumentacji papierowej. Dlatego późniejsze przedstawienie przez Skarżącego, przy piśmie z 7 stycznia 2020 r. nowych dokumentów dotyczących materiału UN1760 (list przewozowy Nr 4100661638) było spóźnione, a do tego miało zastąpić hiszpański list przewozowy dotyczący tego samego materiału, a nie list przewozowy nr 4110698097 odnoszący się do towaru UN3267. Zatem prawidłowe były ustalenia organów, że przewożono jednym pojazdem towary niebezpieczne należące do różnych kategorii transportowych: UN1760 i UN3267, każdy zapakowany w dwóch pojemnikach (łącznie 4 pojemniki), co wynikało z listów przewozowych. Konsekwencją tych ustaleń był brak wyłączenia transportu tych materiałów spod przepisów Umowy ADR. Zgodnie bowiem z pkt 1.1.3.6.2. Umowy ADR, jeżeli ilość towarów niebezpiecznych przewożonych w jednostce transportowej nie przekracza ilości obliczonej zgodnie z 1.1.3.6.4 (w przypadku, gdy towary niebezpieczne przewożone w jednostce transportowej należą do różnych kategorii transportowych), to towary te mogą być przewożone w sztukach przesyłek w jednej jednostce transportowej bez stosowania wymienionych przepisów tego aktu. W przypadku towarów, jak te przewożone w skontrolowanym pojeździe, na mocy pkt 1.1.3.6.4 Umowy ADR suma ilości materiałów i przedmiotów należących do kategorii transportowej "2" pomnożona przez 3; oraz ilości materiałów i przedmiotów należących do kategorii transportowej "3" -nie powinna przekraczać wartości obliczeniowej 1000. Skarżący nie podważył opinii organu i WSA, że suma ilości obu niebezpiecznych materiałów znacznie przekroczyła wartość 1000 (stwierdzono 1840). Natomiast zarzuty skargi, że w przypadku materiału UN1760 należało obliczeń dokonywać po ustaleniu objętości tego produktu a nie jego wagi, skoro organ przyjął, że stosunek miar ww. towaru wynosi ok. 1:1 i przy tak wysokim przekroczeniu dopuszczalnej wartości 1000, nie miały istotnego znaczenia, szczególnie że w hiszpańskim dokumencie była podana waga materiału (460 kg). Za chybiony uznać należy, zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. W rozpoznawanej sprawie zostały wypełnione wszystkie przesłanki z ww. przepisu. Stanowiska NSA nie mógł zmienić zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., ujęty w pkt 2 ppkt c. petitum skargi kasacyjnej. W art. 106 § 3 p.p.s.a. ustawodawca ustanowił wyjątek od zasady, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż jak wskazano, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających tylko z dokumentów i jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący zaś oczekiwał przeprowadzenia postępowania dowodowego przez WSA, który miałby wyręczyć organ administracji właściwy do załatwienia sprawy, nie wskazując nawet dowodów, które należałoby przeprowadzić i okoliczności, których miałyby dotyczyć. Skarżący zdaje się nie dostrzegać roli sądu administracyjnego, którego zadaniem jest kontrola prawidłowości działalności administracji publicznej według kryterium legalności, w tym prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przede wszystkim należy podnieść, że WSA dokonał wszechstronnej, całościowej oceny zaskarżonej decyzji, a skarżący kasacyjnie nie wykazał jakie to inne okoliczności – poza wymienionymi w skardze i rozpoznanymi przez WSA – nie zostały wzięte pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy. Jako nieskuteczny należało uznać zaś zarzut podniesiony w pkt 2.ppkt b. petitum skargi kasacyjnej, gdyż kasator powołał w nim jedynie tzw. przepisy wynikowe: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 k.p.a., których naruszenie można rozważać jedynie w sytuacji powiązania z naruszeniem innych przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, czego skarżący kasacyjnie nie uczynił. Trudno uznać za wskazanie innych przepisów ogólnikowe odwołanie się zarówno w samym zarzucie, jak i uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 11 skargi kasacyjnej) do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, bez jednoznacznego ich określenia. Niezasadny okazał się także zarzut postawiony w pkt 1 ppkt c. petitum skargi kasacyjnej – naruszenia pkt 1.2.1. Umowy ADR, wskutek błędnego twierdzenia, że sporny niebezpieczny materiał był przewożony w beczkach. Należy podnieść, że skarżący nie miał nałożonej kary za to, że przewoził towar niebezpieczny w beczkach lub innym opakowaniu, ale że ten towar przewoził bez zachowania innych warunków wymaganych przy przewozie towarów niebezpiecznych. Co do zarzutu sformułowanego w pkt 1.ppkt b.petitum skargi naruszenia art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 w zw. z art. 107 ust. 1 u.p.t.n. skarżący nie przedstawił na czym miało polegać ich błędne zastosowanie, a u.p.t.n. wielokrotnie odwołuje się do uregulowań Umowy ADR i akt ten jest stosowany odpowiednio wraz z RID i ADN w sprawach nieuregulowanych w u.p.t.n. do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych (art. 4 ustawy). Nieskuteczny jest zarzut zgłoszony w pkt 2. ppkt d. petitum skargi kasacyjnej, gdyż WSA rozpatrzył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (prawomocne postanowienie WSA z 9 marca 2021 r.), a co ważniejsze postępowanie to o charakterze wpadkowym może się toczyć wyłącznie z wniosku skarżącego (por. art. 61 § 3 p.p.s.a.) i przed prawomocnym zakończeniem postępowania wszczętego na skutek wniesienia skargi (por. art. 61 § 6 p.p.s.a.). Z powyższych przyczyn skargę kasacyjną przedsiębiorcy na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).