II GSK 2342/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3668/13 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [a] r. nr [a] w przedmiocie odmowy wydania dyplomu kapitana 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję D. U. M. w S. z dnia [a] r. nr [a]; 3. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz A. W. 820 (osiemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [a] wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3668/13 oddalił skargę [a] [a] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [a] r. Dyrektor Urzędu Morskiego w [a], decyzją z dnia [a] r. odmówił wnioskodawcy wydania dyplomu wobec niespełnienia przez niego wszystkich wymaganych warunków formalnych, określonych w § 31 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 937, dalej: rozporządzenie wykonawcze). Udokumentowaną, wymaganą praktykę pływania [a] [a] odbył na jachcie morskim, podczas gdy z § 2 pkt 11 rozporządzenia wykonawczego, pojęcie dodatkowej praktyki pływania zdefiniowane zostało jako okres pływania na statku morskim w charakterze członka załogi na stanowisku, do którego upoważnia dany dyplom lub świadectwo, liczony od daty przyznania tego dyplomu lub świadectwa, z wyłączeniem jachtów morskich, jednostek rekreacyjnych, statków wyłączonych z eksploatacji i statków w budowie. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [a] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, powołał się na art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368 ze zm.; dalej: ustawa o bezpieczeństwie morskim), zgodnie z którym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy (Dz. U. nr 47, poz. 445 ze zm.) utraciło moc z dniem 26 lipca 2013 r. Wskazał, że [a] [a] wniosek o wydanie dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000 złożył w dniu [a] r., a więc po dacie, kiedy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [a] r. przestało obowiązywać. Zatem organ nie mógł przyjąć wniosku na podstawie przepisów, które utraciły moc obowiązującą. W ocenie organu warunki do uzyskania dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000 określa § 31 rozporządzenia wykonawczego. Stosownie do § 31 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 rozporządzenia, wnioskodawca powinien posiadać 12-miesięczną praktykę pływania na stanowisku starszego oficera na morskich statkach handlowych lub statkach szkolnych o pojemności brutto (GT) 500 i powyżej w żegludze międzynarodowej. Dodatkowa praktyka pływania, o czym stanowi § 2 pkt 11 rozporządzenia wykonawczego, to okres pływania na statku morskim w charakterze członka załogi na stanowisku, do którego upoważnia dany dyplom lub świadectwo. Z okresu tego wyłączona jest praktyka pływania na jachtach morskich, jachtach rekreacyjnych, statkach wyłączonych z eksploatacji oraz statkach w budowie. Wobec tego, że dodatkowa praktyka pływania wnioskodawcy na stanowisku starszego oficera, odbyta w wymiarze 12 miesięcy i 4 dni jest praktyką nabytą w całości na jachcie morskim, nie może być uznana, zdaniem organu, jako praktyka, o której mowa w § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Zatem skarżący nie spełnia wymogów § 31 ust. 1 tego rozporządzenia. Sąd I instancji rozpoznający skargę na powyższe rozstrzygnięcie wskazał, iż w dacie procedowania przez organy obu instancji obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz. U. 2013 r. poz. 937). Podkreślił, iż w dacie złożenia wniosku – [a] r. – nie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy (Dz. U. Nr 47, poz. 445 ze zm.), które utraciło moc z dniem 26 lipca 2013 r., zgodnie z art. 149 ustawy o bezpieczeństwie morskim. Orzekając w niniejszej sprawie i dokonując tzw. wykładni prokonstytucyjnej prawa, mającej na celu przestrzeganie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, Sąd stwierdził, że zmiana warunków niezbędnych do uzyskania dyplomu kapitana na statkach o pojemności 500 do 3000 przez posiadanie dodatkowej 12-miesięcznej praktyki pływania na stanowisku starszego oficera na morskich statkach handlowych lub statkach szkolnych o pojemności brutto (GT) 500 i powyżej w żegludze międzynarodowej, z wyłączeniem praktyki pływania na jachtach morskich, jachtach rekreacyjnych, statkach wyłączonych z eksploatacji oraz statkach w budowie jest zgodna z zasadą wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu zmiana przepisów była usprawiedliwioną ważną racją prawną i interesem społecznym. W szczególności konicznością dostosowania polskich przepisów do wymagań stawianych przez art. 1 pkt 2 Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r., której strony zobowiązały się do podjęcia działań mających na celu zapewnienie, że pod względem bezpieczeństwa życia i mienia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego marynarze na statkach będą posiadali odpowiednie kwalifikacje i będą zdolni wykonywać swoje obowiązki. Sąd wskazał, że zmiana obowiązujących przepisów, wskazane wyżej racje, które dyktowały ich zmianę, czynią uprawnione stanowisko o utracie ekspektatywy uprawnień kapitańskich. Skarżący mógł zrealizować swoje uprawnienie, wymogi, które zdobył przed utratą mocy obowiązującego rozporządzenia z dnia 4 lutego 2005 r. Na realizację prawa był przewidziany termin ustawowy 18 miesięcy. Tymczasem skarżący nie złożył wniosku w czasie, w którym przysługiwała mu maksymalnie ukształtowana ekspektatywa uzyskania dyplomu kapitana podlegająca ochronie z punktu widzenia konstytucyjnych zasad ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji). Jego sytuacja prawna została zatem dotknięta już nową regulacją prawną. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał złożoną skargę za bezzasadną i oddalił ją. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył skarżący zarzucając: Naruszenie prawa materialnego, tj: Art. II pkt g i art. III pkt b oraz prawidła II/2 międzynarodowej konwencji z dnia 7 lipca 1978 r. przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że praktyka pływania na jakimkolwiek jachcie morskim nie jest relewantna dla uzyskaniu dyplomu kapitana; Art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że § 2 pkt 10 a) i pkt 11 a) wydanego z jego delegacji rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2013 r. nie wykracza poza tę delegację. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od strony przeciwnej na rzecz skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, określonymi w § 2 tego przepisu, granicami środka zaskarżenia. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. II pkt g i art. III pkt b oraz prawideł II/2 konwencji STCW, przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "praktyka pływania" na jakimkolwiek jachcie morskim nie jest relewantna dla uzyskania dyplomu kapitana, a także - art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że § 2 pkt 10 lit. a) i pkt 11 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nie wykracza poza tę delegację. Określając ramy prawne sprawy należy wskazać, że wymagania, jakie muszą spełniać marynarze statków morskich, aby ubiegać się o uzyskanie dyplomów lub świadectw reguluje ustawa o bezpieczeństwie morskim oraz szeroko rozumiane prawo międzynarodowe. Stosownie do art. 62 ust. 1 powołanej ustawy, w brzmieniu właściwym dla sprawy, kwalifikacje członków załóg statków morskich muszą odpowiadać wymaganiom określonym w: 1) Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202 oraz z 1999 r. Nr 30, poz. 286), zwanej dalej "Konwencją STCW"; 2) Konwencji SOLAS; 3) Konwencji (nr 69) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectwa kwalifikacyjnego kucharzy okrętowych, przyjętej w Seattle dnia 27 czerwca 1946 r. (Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 196 i 197); 4) Konwencji (nr 74) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectw kwalifikacyjnych starszych marynarzy, przyjętej w Seattle dnia 29 czerwca 1946 r. (Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 200 i 201); 5) przepisach ustawy. Według art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o bezpieczeństwie morskim osoby ubiegające się o uzyskanie dyplomów lub świadectw są obowiązane posiadać m.in. wymaganą praktykę pływania na statku. Ustawa nie definiuje pojęcia "praktyka pływania". Dookreślenie następuje dopiero w rozporządzeniu wykonawczym. W myśl tego rozporządzenia przez praktykę pływania należy rozumieć okres pływania na statku morskim, w charakterze członka załogi, z wyłączeniem jachtów morskich (§ 2 pkt 10 lit. a), natomiast przez "dodatkową praktykę pływania" - okres pływania na statku morskim, z wyłączeniem jachtów morskich (§ 2 pkt 11 lit. a). Oznacza to, że z praktyki pływania na statkach morskich został wyłączony okres pływania na jachtach morskich, co dla rozpoznawanej sprawy miało kluczowe znaczenie. Organ odmówił bowiem wnoszącemu skargę kasacyjną wydania dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, uznając, że nie posiada on wymaganej "dodatkowej praktyki pływania" na statku morskim. Wobec tego należy rozważyć, czy wprowadzone ograniczenie ma umocowanie w ustawie i postanowieniach konwencji STCW. Podstawą wydania powołanego rozporządzenia był art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim, na mocy którego Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzeń: 1) szczegółowych wymagań kwalifikacyjnych do zajmowania stanowisk na statkach morskich, w tym również na statkach nieobjętych umowami, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1-4, warunków przyznawania i odnawiania dokumentów, o których mowa w art. 63, wzorów tych dokumentów i sposób ich ewidencji, a także sposób obliczania czasu praktyki pływania na statkach, 2) warunków, jakie powinny spełniać osoby posiadające zagraniczne dyplomy lub świadectwa wydane na podstawie Konwencji STCW, ubiegające się o stanowiska oficerskie lub nieoficerskie na statkach o polskiej przynależności - mając na względzie postanowienia Konwencji STCW, Konwencji SOLAS oraz przepisy Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa statków rybackich. Zatem, określając wymogi uzyskania dyplomu kapitana Minister był zobowiązany uwzględnić m.in. treść konwencji STCW wraz z załącznikiem, w tym definicję "statku morskiego" oraz prawidła II/2>. Zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, określającym wymogi uzyskania dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, od ubiegającego się wymagane jest posiadanie dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000 oraz wykazanie dodatkowej 12-miesięcznej praktyki pływania na stanowisku starszego oficera na morskich statkach handlowych lub statkach szkolnych o pojemności brutto 500 i powyżej w żegludze międzynarodowej oraz ukończenie szkolenia w MJE typu D na poziomie zarządzania w dziale pokładowym zgodnego z certyfikatem uznania i zdanie egzaminu na poziomie zarządzania w żegludze międzynarodowej. Z przepisu tego wynika więc, że ubiegający się o wydanie dyplomu kapitana musi wykazać się praktyką pływania na statku morskim. Ustawa o bezpieczeństwie morskim nie definiuje pojęcia "statek morski", a jedynie, co należy rozumieć przez "statek". Według tej definicji jest to urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w tym również: wodoloty, poduszkowce, statki podwodne i ruchome platformy wiertnicze, chyba że powołane w ustawie umowy międzynarodowe stanowią inaczej (art. 5 pkt 1). Jednocześnie wypada zauważyć, że ustawa o bezpieczeństwie morskim nie wyłącza z pojęcia statku morskiego jachtów morskich. Według definicji ustawowej jachty morskie, to – jachty rekreacyjne lub jachty komercyjne, o napędzie żaglowym lub mechanicznym (art. 5 pkt 7). Przy czym przez jachty rekreacyjne – uznaje się statki przeznaczone lub używane wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, inne niż jachty komercyjne (art. 5 pkt 8), a przez jachty komercyjne - statki przeznaczone do celów sportowych lub rekreacyjnych, używane do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów w ramach prowadzenia działalności polegającej na: a) odpłatnym przewozie osób, b) odpłatnym wykonywaniu rejsów szkoleniowych, c) odpłatnym udostępnianiu statku w celach połowu organizmów morskich na podstawie sportowego zezwolenia połowowego zgodnie z przepisami o rybołówstwie, d) odpłatnym udostępnianiu statku obsadzonego załogą, e) każdym innym odpłatnym udostępnianiu statku (art. 5 pkt 9). Zatem w ustawie o bezpieczeństwie morskim pojęciu "statek morski" nadano bardzo szerokie znaczenie i obejmuje ono swoim zakresem bardzo zróżnicowane pod względem technicznym urządzenia. Stąd też rozpoznając sprawę, wobec wprowadzonego rozporządzeniem wykonawczym ograniczenia, należało w celach porównawczych odwołać się do postanowień konwencji STCW. Taki nakaz wynika nie tylko z powołanego wcześniej art. 62 ust. 1 i art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim, lecz również z art. 2 tej ustawy, w myśl którego ustawę należy stosować z zachowaniem postanowień umów międzynarodowych, o których mowa w art. 5 pkt 33, art. 62 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, art. 101 ust. 1 i art. 115, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi w trybie określonym odrębnymi przepisami. Według prawidła II/2> konwencji STCW każdy kapitan i starszy oficer na statku morskim o pojemności brutto pomiędzy 500 a 3000 powinien mieć odpowiedni dyplom (pkt 3). Każdy kandydat ubiegający się o uzyskanie dyplomu powinien: 1. dla uzyskania dyplomu starszego oficera spełnić wymagania stawiane oficerowi wachtowemu na statkach o pojemności brutto 500 lub większych; 2. dla uzyskania dyplomu kapitana spełnić wymagania stawiane oficerowi wachtowemu na statkach o pojemności brutto 500 lub większych oraz odbyć zatwierdzoną służbę na statku morskim w tym charakterze w wymiarze co najmniej 36 miesięcy; okres ten może być jednak skrócony do co najmniej 24 miesięcy, gdy przynajmniej 12 miesięcy z tego okresu przepracowane było na stanowisku starszego oficera; oraz 3. ukończyć zatwierdzone szkolenie i spełnić standardy kompetencji określone w sekcji A-II/2 Kodeksu STCW dla kapitanów i starszych oficerów na statkach o pojemności brutto pomiędzy 500 a 3000 (pkt 4). Zgodnie art. II pkt g Konwencji STCW za "statek morski", do pojęcia którego odwołuje się § 31 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, uważa się statek inny niż te, które pływają wyłącznie na wodach wewnętrznych lub wodach leżących w ich granicach albo ściśle przyległych do nich, na wodach osłoniętych lub obszarach, do których mają zastosowanie przepisy portowe. W myśl art. III pkt c) konwencja STCW nie ma zastosowania do marynarzy zatrudnionych na: a) okrętach wojennych, statkach pomocniczych marynarki wojennej lub innych statkach stanowiących własność państwa lub eksploatowanych przez państwo i zatrudnionych w służbie państwowej wyłącznie w celach niehandlowych; jednakże każda Strona powinna zapewnić, przez przyjęcie odpowiednich środków nie naruszających zasad eksploatacji ani zdolności eksploatacyjnych takich statków stanowiących własność lub eksploatowanych przez tę Stronę, aby osoby pełniące służbę na tych statkach odpowiadały wymaganiom konwencji w takim zakresie, w jakim jest to słuszne i wykonalne; b) statkach rybackich; c) jachtach rekreacyjnych nie uprawiających handlu lub d) statkach drewnianych o prymitywnej budowie. Stąd też należało przyjąć, że konwencja STCW nie wyłączała z praktyki pływania, inaczej niż rozporządzenie wykonawcze, pływania na jachtach morskich, poza jachtami pływającymi na wodach przybrzeżnych oraz jachtami rekreacyjnymi nie uprawiającymi handlu. Uregulowanie § 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 10 lit. a) i 11 lit. a) tego rozporządzenia ogranicza więc uprawnienia marynarzy w odniesieniu do uregulowania zarówno ustawy o bezpieczeństwie morskim, jak i konwencji STCW. Z tych też względów należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że dla uzyskania dyplomu kapitana na statku o pojemności brutto pomiędzy 500 a 3000 powinna być zaliczana praktyka pływania na jachtach morskich o wskazanej pojemności, pod warunkiem, że nie są to jachty rekreacyjne, nie uprawiające handlu. Obowiązek przestrzegania postanowień konwencji STCW nie powinien budzić uzasadnionych wątpliwości. Umowa ta została ratyfikowana przez Polskę i ogłoszona w Dz. U. z dnia 23 sierpnia 1984 r. i tym samym stała się powszechnie obowiązującym źródłem prawa (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP), częścią składową krajowego porządku prawnego, podlegającym bezpośredniemu stosowaniu. Taki nakaz płynie również z treści Konwencji STCW. Zgodnie z art. I ust. 1 Konwencji STCW (opubl. w Dz.U. z dnia 23 sierpnia 1984 r.), strony umowy, w tym Polska, zobowiązały się do stosowania postanowień konwencji i załącznika do niej, który stanowi integralną część konwencji. Każde powołanie się na konwencję oznacza jednocześnie powołanie się na załącznik. W związku z tym, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, strony zobowiązały się do wydania niezbędnych ustaw, dekretów, zarządzeń i innych przepisów oraz podjęcia wszelkich innych kroków koniecznych w celu nadania konwencji pełnej i całkowitej skuteczności, jak również zapewnienia, aby pod względem bezpieczeństwa życia i mienia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego marynarze na statkach posiadali odpowiednie kwalifikacje i byli zdolni wykonywać swoje obowiązki. W okolicznościach sprawy, z uwagi na brak szczegółowych uregulowań w ustawie o bezpieczeństwie morskim a także wyraźnie odesłanie do postanowień konwencji STCW, nie ma też wątpliwości co do kolejności stosowania tych norm, co zobowiązywałoby Naczelny Sąd Administracyjny do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (v. art. 91 Konstytucji RP). W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę z pominięciem § 2 pkt 10 lit. a) i pkt 11 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, do czego zobowiązywał wynik wykładni z uwzględnieniem przepisów ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz postanowienia konwencji STCW. Stosownie do art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Dzięki temu sąd ma prawo badać czy będące podstawą rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia wykonawczego spełniają wymogi z art. 92 Konstytucji RP, a w przypadku stwierdzenia przekroczenia uprawnień do ich wydania mogą w konkretnej sprawie odstąpić od zastosowania tych przepisów, bez konieczności występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Stosownie do art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Decyzja w tym zakresie należy do sądu właściwego do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się ekonomiką postępowania, a także tym, że przepisy ustawy o bezpieczeństwie morskim i konwencji STCW w zakresie poddanym kontroli Sądu nie są ze sobą sprzeczne, uznał brak podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Analiza powołanych w sprawie przepisów prawa pozwalała Sądowi na pominięcie w swoich rozważaniach § 2 pkt 10 lit. a) i pkt 11 lit. a) rozporządzenia wykonawczego. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Organ rozpoznając ponownie wniosek strony będzie zobowiązany uwzględnić dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z tym, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, w rozumieniu art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzji oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.