II GSK 257/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S.- T. Spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S.- T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1287/10 w sprawie ze skargi S.- T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek. NSA/post.2 – postanowienie dot. wniosku "w toku postępowania" S. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 października 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1287/10 zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 kwietnia 2001 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 stycznia nr[...] , którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000,00 złotych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że sytuacja finansowa spółki aktualnie jest bardzo trudna tzn. od kilku miesięcy wykazuje w bilansie stratę i wstrzymano regulowanie bieżących płatności, co wynika z załączonych - jak twierdzi - dokumentów finansowych. Jednorazowa egzekucja kar pieniężnych na kwotę 381.600,00 złotych spowodowała drastyczne pogorszenie sytuacji finansowej spółki, która utraciła płynność finansową i spowodowała konieczność podjęcia działań restrukturyzacyjnych, w tym decyzji o wypowiedzeniu umów o pracę. Kwota przeterminowanych wymagalnych należności wynosi 960.000,00 złotych. Skarżąca wyjaśniła, że strata jest konsekwencją rozpoczęcia procesu restrukturyzacji i likwidacji okazjonalnych przewozów funkcjonujących w liczbie 130 samochodów. Efektem likwidacji tej części działalności gospodarczej jest zaprzestanie generowania przychodów przez te samochody, co może skutkować wszczęciem postępowania upadłościowego. W tych okolicznościach uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., powoływanej dalej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku tj. zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwocie 15.000 zł, czy nawet suma nałożonych na skarżącą z tego tytułu kar w wysokości 381.600 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty. Powyższej oceny nie zmienia też argument ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej i brak możliwości regulowania bieżących zobowiązań spółki. Strata bowiem powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i tym bardziej groźby wszczęcia postępowania upadłościowego. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez skarżącą nałożonej kary miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ubocznie należy stwierdzić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a oraz art. 182 § 3 p.p.s.a.