II GSK 2602/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 234/15 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty niezależnie pobranych płatności do gruntów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. J. na rzecz Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę M. J. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: skarżący w dniu 14 maja 2006 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. Po rozpatrzeniu wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., przyznał skarżącemu płatność bezpośrednie (OB) na 2006 r. w łącznej wysokości 47.762,24 zł. Przyznane środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów w dniu 14 lutego 2007 r. W wyniku ponownej analizy akt sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. stwierdził, że wymieniona powyżej decyzja była błędna z uwagi na fakt, że nie uwzględniała wszystkich zebranych w sprawie materiałów dowodowych, w szczególności wyników kontroli na miejscu z 2004 r., w ramach której na wszystkich działkach ewidencyjnych deklarowanych do płatności OB stwierdzono braku utrzymania działek w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W związku z tym Kierownik BP ARiMR zwrócił się do Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K., po wszczęciu postępowania we wnioskowanym przedmiocie, o czym powiadomiono skarżącego pismem z dnia 17 czerwca 2008 r., decyzją z dnia 4 lipca 2008 r., stwierdził nieważności w całości decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Prezesa ARiMR z dnia [...] października 2008 r., od której skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 48/09. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. wszczął, w dniu 26 września 2014 r., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za 2006 r. przyznanych skarżącemu w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ ustalił na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru, że zawiadomienie odebrane zostało w dniu 1 października 2014 r. przez E. J.. Następnie decyzją z dnia [...] października 2014 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2006 r., w łącznej kwocie 47.762,24 zł. W motywach organ wskazał, że rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2007 r. oparte zostało o mylne przeświadczenie, że deklarowane przez stronę działki rolne kwalifikowały się do przyznania płatności. Wskazał, że stwierdzenie faktu, iż określone grunty rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., skutkuje trwałym wykluczeniem powierzchni, na której grunty takie są położone, z przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ ustalił, że grunty rolne znajdujące się na działkach rolnych oznaczonych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w 2006 r. jako: A, C, D, E, F, G, H, I, J, K nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Do takiego ustalenia doszło w trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniu 31 sierpnia 2004 r., której wyniki zostały zawarte w protokole z czynności kontrolnych, a z którego wynikało, że na deklarowanych działkach rolnych były wieloletnie odłogi porośnięte samosiejkami drzew, wieloletnie chwasty, zakrzaczenia oraz las. Organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE. L 2004.141.18), w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik ma obowiązek ją zwrócić, powiększoną o odsetki. Dokonując analizy przesłanek określonych w art. 73 ust. 4 i 5 powołanego rozporządzenia, organ stwierdził, że płatności wypłacone na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. wynikały z pomyłki organu, jednakże błąd ten mógł być w zwykłych okolicznościach wykryty przez stronę, albowiem skarżący składając wniosek o przyznanie płatności za 2006 r., miał świadomość faktu, że wniosek nie jest poprawny pod względem faktycznym i mimo to zadeklarował grunty, które nie kwalifikowały się do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Ni można było wobec tego przypisać działaniu skarżącego cech działania w "dobrej wierze" Objętą skargą decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podtrzymując ustalenia i stanowisko tego organu. Sąd I instancji oddalając skargę kasacyjną na tą decyzję wskazał w pierwszej kolejności, że przedmiotem kontroli były decyzje organów ARiMR, którymi ustalono kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2006 r. Sąd zaznaczył, że decyzja organu I instancji nastąpiła po wydaniu decyzji z dnia 23 grudnia 2008 r., w której odmówiono skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2006 r. oraz nałożono sankcję na okres trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Podkreślił również, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji pierwotnie przyznającej skarżącemu płatność jest decyzją ostateczną i prawomocną. Również decyzja odmawiająca przyznania płatności bezpośrednich na 2006 r., stała się decyzją ostateczną. Odnosząc się do objętej skargą decyzji Sąd zauważył, że skarga strony nie dotyczyły przedmiotowego postępowania, gdyż w swej istocie odnosiły się do postępowań zakończonych prawomocnymi już decyzjami, a nie postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności. Pomimo braku zarzutu związanego z wystąpieniem negatywnych przesłanek zwrotu nienależenie pobranych płatności, Sąd I instancji wziął pod je pod rozwagę wskazując, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności na 2006 r. obowiązywało rozporządzenie nr 796/2004, w którego art. 73 ust. 4 i 5 określono przesłanki skutkujące brakiem obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. Stwierdził, że organ zasadnie uznał, że art. 73 ust. 5 rozporządzenia, nie miał w sprawie zastosowania. Niezależnie od oceny czy skarżący działał w dobrej wierze, Sąd wskazał, że nie upłynął okres przedawnienia, gdyż wypłata płatności za rok 2006, uznanej następnie za nienależnie pobraną, nastąpiła 14 lutego 2007 r., natomiast decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzająca nieważność decyzji o przyznaniu płatności, została doręczona skarżącemu przed upływem czterech lat od daty płatności. Również zasadnie, zdaniem Sądu I instancji przyjęto, że nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 4 rozporządzenia. Co prawda organy przyznały, że wypłata płatności za 2006 r. nastąpiła w wyniku ich pomyłki, bowiem w dniu wydania pierwotnej decyzji – [...] stycznia 2007 r. - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. posiadał wiedzę, że na podstawie wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2004 r. grunty rolne zgłoszone do płatności bezpośrednich nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., to jednak aby zastosować wyłączenie o którym mowa w art. 73 ust. 4 w/w rozporządzenia, koniecznym było wystąpienie łącznie obu przesłanek wymienionych w tym przepisie. Tymczasem, co wynikało ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie można było przyjąć, że przedmiotowy błąd nie mógł być w zwykłych okolicznościach przez skarżącego wykryty. Składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich za 2006 r. miał bowiem świadomość faktu nieutrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. – protokół kontroli na miejscu z dnia 31 sierpnia 2004 r. doręczony stronie w dniu 3 grudnia 2004 r.). Skarżący nie wniósł zastrzeżeń do przedmiotowego protokołu, mimo to we wniosku o płatność bezpośrednią na 2006 r. zadeklarował całe powierzchnie działek rolnych jako kwalifikujące się do przyznania tych płatności. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną M. J. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego, art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez niesłuszne, nieznajdujące uzasadnienia w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy uznanie, że w prawie będącej przedmiotem zaskarżenia nie zaistniały kumulatywnie wymienione w tym przepisie przesłanki powodujące brak możliwości zastosowanie obowiązku zwrotu płatności – w bezpośrednim związku z całkowicie nieprawidłową wykładnią normy art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003; 2. przepisów postępowania, art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.pa. poprzez usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. naruszenia prze organ ww. norm postępowania, polegającego na braku wnikliwego rozpatrzenia przez organ przesłanek zastosowania w niniejszej sprawie przepisu prawa materialnego wskazanego w punkcie 1, a co za tym idzie także na braku dostatecznego uzasadnienia błędnego ustalenia, że w sprawie nie znajduje zastosowania dyspozycja ww. normy prawa materialnego. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie rozważań, przypomnienia wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, która zgodnie z art. 174 p.p.s.a., może być oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie wywiedziona przez M. J. skarga kasacyjna oparta została o obydwie wymienione w art. 174 p.p.s.a. podstawy – naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Zauważyć przy tym należy, że sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, został sformułowany wadliwie, albowiem strona nie wskazała, jakich naruszeń przepisów procedury sądowoadministracyjnej dopuścił się w jej ocenie Sąd I instancji, wskazując wyłącznie na "usankcjonowanie" naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które zostały, zdaniem skarżącego, naruszone przez organ podczas analizy zastosowania przepisu art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004. Istotnie, Sąd I instancji wskazał, w motywach zaskarżonego orzeczenia, że organy obu instancji rozstrzygając w przedmiocie ustalenia skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, rozważyły czy nie zachodziły negatywne przesłanki obowiązku zwrotu płatności z art. 73 ust. 4 i 5 powołanego rozporządzenia, stwierdzając w tym zakresie, że argumentacja organów odpowiadała prawu. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy legły u podstaw rozstrzygniecie organów administracji, zaaprobowany przez Sąd I instancji, uznać należy, że ocena zaskarżonej decyzji Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jakiej dokonał Sąd w aspekcie analizy materiału dowodowego i jego subsumcji pod wyłączenie określone w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, była prawidłowa. Nie jest, bowiem sporne w sprawie, że decyzja przyznająca skarżącemu płatności bezpośrednie na 2006 r., stała się nieważna wobec prawomocnej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Samej zaś płatności na wnioskowany rok stronie odmówiono. Równie niesporne było, że wypłata płatność na 2006 r., na rzecz strony nastąpiła w wyniku błędu organu, który został wykryty przez organ już po wydaniu rozstrzygnięcia płatność tę przyznającego - decyzją z [...] stycznia 2007 r. Nie zostało również zakwestionowane, że strona miała, a co najmniej mieć powinna, wiedzę o tym, że składając wniosek o płatności na 2006 r., zadeklarowała grunty nie kwalifikujące się do przyznania płatności bezpośrednich, co wynikało z faktu doręczenia skarżącemu w dniu 3 grudnia 2004 r., protokołu kontroli jego gospodarstwa z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...]. To właśnie ostatnia z wymienionych okoliczności była kluczowym elementem faktycznym dla oceny wystąpienia wszystkich przesłanek określonych w powołanym art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, który uzależnia wyłącznie obowiązku dokonania zwrotu nienależnej płatności między innymi do dobrej wiary rolnika – niemożności wykrycia przez niego błędu. Powyższe nie pozwala na stwierdzenie, jak sugeruje strona skarżąca kasacyjnie, iż Sąd I instancji wadliwie uznał poczynione przez organ ustalenia faktyczne odnośnie wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności za zasadne – odpowiadające prawu, co czyni omawiany zarzut pomieszczony w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej niezasadnym. Nie jest również zasadny sformułowany zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w ramach którego strona wywodzi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. niesłusznie uznał, że nie zaistniały kumulatywne przesłanki określone w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, które pozostawały, zdaniem strony, w bezpośrednim związku z nieprawidłową wykładnią art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1782/2003. Odnosząc się do tego zarzutu za niezrozumiałe i nie znajdujące oparcia w przedmiotowej sprawie uznać należy powiązanie, jakie sugeruje autor skargi kasacyjnej tak w zarzucie jak i uzasadnieniu skargi kasacyjnej, naruszenia art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 z nieprawidłową wykładnią art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1782/2003. Ostatni z powołanych przepisów określa wymogi, jakie muszą spełniać działki rolne kwalifikowane do płatności, którym jest ich utrzymanie w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Kwestia utrzymania przez skarżącego działek rolnych, mogła i była przedmiotem oceny w ramach rozpoznawania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2006, które to postępowanie, ogólnie rzecz ujmując, zakończyło się negatywnie dla strony i w toku którego stwierdzono, że działki zgłoszone do płatności wymogu, jaki stawia producentowi rolnemu ubiegającemu się o płatności powołany art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1782/2003, nie spełniały. Nie było bowiem wątpliwości, co również zdaje się potwierdzać uzasadnienie skargi kasacyjnej, że decyzja przyznająca płatność na rok 2006 r., został unieważniona w całości decyzją Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia [...] lipca 2008 r., które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Prezesa ARiMR mocą decyzji z dnia [...] października 2008 r., od której to decyzji wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarga została oddalona (wyrok z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 48/09). To w ramach tego postępowania, administracyjnego i sądowoadministracyjnego, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej skarżącemu płatność mogły być kwestionowane ustalenia organów dotyczące spełnienia wymogów z art. 143b ust. 4 rozporządzenia nr 1782/2003. Tylko w tym postępowaniu prawidłowość lub wadliwość ustaleń, co do utrzymania przez skarżącego na zgłoszonych działkach rolnych dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., mogła, a wręcz miała decydujące znaczenie dla istnienia w obrocie prawnym decyzji pierwotnie przyznające stronie płatności bezpośrednich. Prawomocne stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., a więc stwierdzenie, że wypłacone skarżącemu na rok 2006 r. płatności nie przysługiwały, w swej istocie nie miały wpływ, jak sugeruje to skarga kasacyjna, na postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Zaważyć należy, że w przedmiotowej sprawie rzeczą organów było ustalenie kwoty nienależnie pobranych przez stronę płatności oraz zbadanie wystąpienia okoliczności implikujących możliwość uwolnienia strony od obowiązku zwrotu takiej płatności. Nie podlegają natomiast badaniu okoliczności ległe u podstaw unieważnienia decyzji przyznającej płatność, której wydanie stanowiło konsekwencję rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie. Tym samym, brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania aby Sąd I instancji dokonując kontroli decyzji Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. dopuścił się naruszenia, nie mającego zastosowania w sprawie art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1782/2003, co czyni tą część zarzutu niezasadną. Również niezasadna jest ta cześć zarzutu, sformułowana w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, w której strona wywodzi naruszenie art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004. Przepis ten określa wyłączenie obowiązku zwrotu dokonanej nienależnie płatności powiększonej o odsetki, w przypadku, gdy dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. W akapicie drugim, określa natomiast, że w przypadku, gdy błąd dotyczył elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, powołanej wyżej regulacji nie stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Przywołany, niesporny i niezakwestionowany stan faktyczny sprawy, wskazuje jednoznacznie, że nie zaistniała jedna z kumulatywnych i koniecznych przesłanek umożliwiających zastosowanie omawianego przepisu – niemożność wykrycia błędu przez rolnika, pozwalających na uwolnienie się przez rolnika od obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej (pobranej) płatności. Bezsprzecznym faktem było, że płatność dokonana na rzecz skarżącego wynikała z błędu organu, który to błąd w zakresie nie wzięcia pod rozwagę stanu faktycznego sprawy – dobrej kultury rolnej zgłoszonych działek, stał się przyczyną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia przyznającego płatność. Nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący miał możliwość wykrycia błędu organu w związku z wnioskiem o przyznaniem mu płatności na 2006 r. Od dnia 3 grudnia 2004 r,. dysponował on bowiem protokołem przeprowadzonej w jego gospodarstwie kontroli z dnia [...] sierpnia 2004 r., w toku której jak już wspomniano, ustalono, iż zgłoszone grunty nie kwalifikowały się do przyznania płatności, a która to okoliczność nie została przez skarżącego zakwestionowana (wnioskodawca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu). Wobec tego skarżący mając świadomość braku kwalifikacji gruntów do płatności już w 2004 r., zgłaszając te grunty do płatności za 2006 r., wiedział o niespełnieniu kryterium określonego w art. 143b ust. 4 rozporządzenia nr 1782/2003. Mógł tym samym, posiadając wiedzę odnośnie nieprawidłowości złożonego przez siebie wniosku, wykryć błąd organu. Innymi słowy, nie można skarżącemu przypisać w związku z postępowaniem o przyznanie płatności "działania w dobrej wierze" w rozumieniu powołanej przesłanki z art. 73 ust. 4 rozporządzenia, co w konsekwencji powodowało niemożność zastosowania wyłączenia obowiązku określonego w ust. 1 powołanego przepisu. Za prawidłowe w tej materii uznać również należy stanowisko Sądu I instancji, którym podzielił on pogląd organu odnośnie 12 - miesięcznego przedawnienia jako kumulatywnej przesłanki z pozostałymi wymienionymi w art. 73 ust. 4 rozporządzenia przesłankami. Reasumując, Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny zgodności z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa, decyzji Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia [...] grudnia 2014 r., którą utrzymał on w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. S. ustalające kwotę nienależnie pobranych przez skarżącego płatności do gruntów rolnych na 2006 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.