II GSK 2833/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 57/15 w sprawie ze skargi G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz G. 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 57/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent m.st. Warszawy zobowiązał G. do zwrotu części dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w kwocie 27.800 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak od zaległości podatkowych, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem – przyznanej na realizację zadania publicznego pod nazwą "Centra sportowo-szkoleniowe – rewitalizacja warszawskich klubów sportowych" na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. na realizację działania "Szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży w centrach sportowo-szkoleniowych zlokalizowanych na nieruchomościach stanowiących własność m.st. Warszawy". W dniu 2 września 2013 r. wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosek G. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Kolegium złożył r. pr. M. K., wskazując, że działa w imieniu G. Pismem z dnia 24 września 2014 r. Kolegium wezwało pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, między innymi poprzez złożenie pełnomocnictwa, z którego wynikać będzie jego umocowanie do złożenia ww. wniosku wraz z dokumentami wskazującymi umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do działania w imieniu G. (wskazanego jako podmiot składający wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) w dacie jego udzielenia, jak również do wykazania, że po stronie G. istnieje interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.). Pismem z dnia 6 października 2014 r. pełnomocnik zakwestionował prawidłowość wezwania do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z ostrożności procesowej załączył pełnomocnictwo z dnia 24 czerwca 2014 r. udzielone przez Zarząd G. do występowania w postępowaniu, w którym Kolegium wystosowało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podniosło, że analiza stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że rozpoznawany wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożony został przez osobę, która nie wykazała swojego umocowania w imieniu podmiotu, który go złożył. Organ wskazał przy tym, iż jak wynika z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, został on złożony przez G. i podpisany przez pełnomocnika, który określił siebie w ww. piśmie jako pełnomocnika wnioskodawcy. Do wniosku nie załączono pełnomocnictwa do działania w imieniu G. w sprawie, której dotyczył ww. wniosek. Poza tym wskazał również, iż w aktach sprawy administracyjnej zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2014 r., wszczętej na skutek wniosku G., znajduje się pełnomocnictwo do działania w imieniu wnioskodawcy dla r. pr. M. K., brak było natomiast zarówno dokumentów potwierdzających istnienie interesu prawnego w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy po stronie G., jak również pełnomocnictwa udzielonego przez G. r. pr. M. K. do występowania w jego imieniu, dlatego też pełnomocnik został wezwany do usunięcia wskazanych powyżej braków formalnych. Pismem z dnia 24 września 2014 r. organ wezwał radcę prawnego do usunięcia braków formalnych ww. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, między innymi poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa wraz z dokumentami, z których wynikało będzie umocowanie do jego udzielenia. W wezwaniu pouczono adresata wezwania, będącego profesjonalnym pełnomocnikiem, że nieusunięcie braków formalnych w terminie spowoduje negatywne skutki procesowe. Zdaniem organu, analiza treści złożonego w sprawie pełnomocnictwa prowadzi do wniosku, że nie uprawnia ono do działania w imieniu podmiotu określonego jako ten, od którego pochodzi wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, tj. w imieniu G., lecz wyłącznie w imieniu innego podmiotu, tj. G. Z uwagi na powyższe, organ wskazał, iż zobowiązany było do stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podpisanego przez pełnomocnika, który nie wskazał, że działa w imieniu G. G. (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż adresatem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2012 r. był G., bowiem złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją złożył jednak reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego G. Sąd I instancji podniósł, iż z uwagi na ewidentną rozbieżność co do określenia strony domagającej się stwierdzenia nieważności decyzji i będącej zarazem jej adresatem oraz tej, która wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zasadnie wezwał pełnomocnika składającego ów wniosek do uzupełnienia jego braków formalnych przez złożenie m.in. pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie do złożenia tegoż wniosku, oraz wykazanie, że po stronie podmiotu występującego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyli G. istnieje interes prawny w rozstrzygnięciu złożonego wniosku. Wskazał przy tym, iż w odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik składającego wniosek, o którym mowa, zamiast wyjaśnić, że w określeniu strony wnioskującej wystąpił błąd będący oczywistą pomyłką (tak jak czyni to w skardze) zakwestionował zasadność wezwania do uzupełnienia braków formalnych składając jednocześnie pełnomocnictwo udzielone przez Zarząd G. Pełnomocnictwo to jednak nie upoważniało do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez G. W ocenie Sądu I instancji "zastąpienie" w nazwie strony słowa "Piłkarski" słowem "Sportowy" zrodziło uzasadnione i usprawiedliwione wątpliwości organu, co do tego, czy chodzi o ten sam podmiot oraz co do tego, czy jest on prawidłowo reprezentowany. WSA wskazał również, iż przedstawiony stan faktyczny pozwolił na uznanie, iż pełnomocnik nie zadbał należycie o ochronę interesów swojego mocodawcy, bowiem błędne wskazanie nazwy strony nie obciąża organu, lecz jego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazanemu wyżej wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy, tj.: a). art.173, art. 174 pkt 2 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nie rozważeniu całego materiału dowodowego co skutkował oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu administracyjnego, pomimo iż organ ten bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 26.06.2014 r. został wniesiony przez G., w sytuacji gdy z treści przedmiotowego wniosku, treści kolejnych pism procesowych przesyłanych przez skarżącego, jak również z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wniosek z dnia 26.06.2014 r. wniesiony został przez G. a oznaczenie w nagłówku wskazanego powyżej wniosku odwołującego się jako G. wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej; b). art.173, art. 174 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu administracyjnego, pomimo, iż organ ten bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 26.06.2014 r. został wniesiony przez G. w sytuacji gdy z treści przedmiotowego wniosku, treści kolejnych pism procesowych przesyłanych przez skarżącego, jak również z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wniosek z dnia 26.06.2014 r. wniesiony został przez G., a oznaczenie w nagłówku wskazanego powyżej wniosku odwołującego się jako G. wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej; c). art.173, art. 174 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu administracyjnego, pomimo iż organ ten bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 26.06.2014 r. został wniesiony przez G., w sytuacji gdy z treści przedmiotowego wniosku, treści kolejnych pism procesowych przesyłanych przez skarżącego jak również z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wniosek z dnia 26.06.2014 r. wniesiony został przez G., a oznaczenie w nagłówku wskazanego powyżej wniosku odwołującego się jako G. wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej; d). art.173, art. 174 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, iż organ administracyjny wezwał stronę do wyjaśnienia wątpliwości, jaki podmiot wniósł wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 26.06.2015 r., w sytuacji gdy w rzeczywistości organ nie tylko nie wezwał do sprecyzowania, czy wniosek z dnia 26.06.2014 r. został wniesiony w imieniu G. czy G., ale z góry, wbrew treści wniosku i wszystkich składanych w toku sprawy pism, jak również wbrew samym okolicznościom faktycznym sprawy, autorytatywnie uznał, iż przedmiotowy wniosek został wniesiony przez G. Sportowy, opierając się wyłącznie na pojedynczej omyłce pisarskiej w nagłówku tego wniosku, co w rezultacie skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu administracyjnego, pomimo iż organ ten bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został wniesiony przez G. Sportowy, w sytuacji gdy z treści przedmiotowego wniosku, treści kolejnych pism procesowych przesyłanych przez skarżącego jak również z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wniosek z dnia 26.06.2014 r. wniesiony został przez G. Piłkarski, a oznaczenie w nagłówku wskazanego powyżej wniosku odwołującego się jako G. Sportowy wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej; e). art.173, art. 174 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu administracyjnego, pomimo iż organ ten bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 26.06.2014 r. został wniesiony przez G. Sportowy, w sytuacji gdy z treści przedmiotowego wniosku, treści kolejnych pism procesowych przesyłanych przez skarżącego, jak również z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wniosek z dnia 26.06.2014 r. wniesiony został przez G. Piłkarski, a oznaczenie w nagłówku wskazanego powyżej wniosku odwołującego się jako G. Sportowy wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej; f). art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem decyzji organu administracyjnego, pomimo iż organ ten bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 26.06.2014 r. został wniesiony przez G. Sportowy, w sytuacji gdy z treści przedmiotowego wniosku, treści kolejnych pism procesowych przesyłanych przez skarżącego jak również z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wniosek z dnia 26.06.2014 r. wniesiony został przez G. Piłkarski, a oznaczenie w nagłówku wskazanego powyżej wniosku odwołującego się jako G. Sportowy wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz po rozpoznaniu skargi uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Podkreślić należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo ustalono, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzi od podmiotu niebędącego stroną postępowania administracyjnego oraz czy trafnie przyjęto, iż pełnomocnik strony składającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie uzupełnił braków tegoż wniosku. Postanowienie będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji organ administracji publicznej zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z przyczyn podmiotowych. Skoro przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego był akt o charakterze procesowym, to kontrola Sądu I instancji sprowadzała się do oceny, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy administracyjnej istniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W orzecznictwie prezentowane jest jednolite stanowisko wskazujące na to, że niedopuszczalność odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Pierwsza z sytuacji zachodzi, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy prawne wyłączają możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia, tj. niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, czy też nie mającą zdolności do czynności prawnych (vide wyrok NSA z dnia11.12. 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, wyrok NSA z dnia 20.08.2015 r. sygn. akt II OSK 2792/13 niepublikowane). Nawiązując do drugiej ze wskazanych grup przyczyn niedopuszczalności odwołania podkreślić należy, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. W związku z powyższym zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...], którą to decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta miasta stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2012 roku numer [...], mocą której organ zobowiązał G. Piłkarski do zwrotu części dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Z treści decyzji Prezydenta miasta stołecznego Warszawy zobowiązującej do zwrotu części dotacji, jak również z decyzji SKO w Warszawie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta miasta stołecznego Warszawy, a także z treści wniosku o stwierdzenie nieważności, wynika jednoznacznie, że stroną postępowania i podmiotem, do którego były kierowane obie decyzje, a także stroną składającą wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zobowiązującej do zwrotu części dotacji, jest G. Piłkarski. W ocenie Sądu I instancji, który w tym zakresie zaakceptował stanowisko SKO w Warszawie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 roku, został złożony przez pełnomocnika, który nie posiadał umocowania do działania w imieniu i na rzecz podmiotu oznaczonego w tym wniosku jako odwołujący. W związku z powyższym, zadaniem organu administracji publicznej było przeanalizowanie treści wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pod kątem ustalenia, od jakiego podmiotu wniosek ten pochodzi i w czyim imieniu został złożony, skoro pełnomocnik składający ten wniosek legitymował się pełnomocnictwem pochodzącym od G. Piłkarskiego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o tym, od jakiego podmiotu pochodzi wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie może przesądzać wyłącznie jego nagłówek ale należy odwołać się do całej treści wniosku, poddając ją analizie i dopiero w przypadku istotnych wątpliwości co do tego, od jakiego podmiotu pochodzi, koniecznym jest wezwanie pełnomocnika do wyraźnego zajęcia stanowiska w tej kwestii. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w rozpatrywanej sprawie w nagłówku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazano jako odwołującego "G. Sportowy". Również poza sporem pozostaje okoliczność, że w treści wskazanego wyżej wniosku odwołujący się wyraźnie wskazuje, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczy decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2014 roku nr akt [...]. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy została przytoczona cała część historyczna tejże sprawy z powołaniem konkretnych decyzji i wskazaniem stron tych decyzji. Treść uzasadnienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bez wątpienia pozwala na identyfikację podmiotu, który ten wniosek składa. Ponadto zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji w piśmie z dnia 24 września 2014 roku, nazwanym wezwanie do usunięcia braków formalnych, pełnomocnik nie został wezwany do wyjaśnienia, czy we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpił błąd będący oczywistą omyłką pisarską. Podkreślić należy, że treść wskazanego wyżej pisma SKO w Warszawie nie zmierzała do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wyjaśnienie przyczyn wpisania w nagłówku wniosku podmiotu, który w tym postępowaniu nie brał udziału, bowiem nie odnosi się do omyłki pisarskiej, ale wskazuje na obowiązek przedstawienia dokumentów wykazujących legitymację G. Sportowego i złożenia pełnomocnictwa wskazującego na umocowanie do działania w imieniu tegoż podmiotu. W odpowiedzi na pismo SKO w Warszawie z dnia 24 września 2014 roku, pismem z dnia 6 października 2014 roku pełnomocnik G. Piłkarskiego wprost wskazał, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 roku sygnatur akt [...] złożył G. Piłkarski. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do twierdzenia, że pełnomocnik G. Piłkarskiego nie wskazał, jaki podmiot występuje z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, jak również nie było podstaw do uznania, że w aktach sprawy nie znajduje się umocowanie do działania w imieniu i na rzecz G. Piłkarskiego. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, a zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w punkcie "e" petitum skargi kasacyjnej są zasadne i skutkują uchyleniem zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że po uchyleniu zaskarżonego wyroku, zaistniały przesłanki do rozpoznania skargi i uwzględniając przedstawione wyżej stanowisko, uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., art. 188 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.