II GSK 2904/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w A Ł od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 511/15 w sprawie ze skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł na uchwałę Rady Miejskiej w A Ł z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Rady Miejskiej w A Ł na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łkwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł (dalej: WSA w Ł lub Sąd I instancji) uwzględnił skargę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł (dalej: RIO) na uchwałę Rady Miejskiej w A Ł (dalej: Rada) z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej, stwierdzając nieważność uchwały. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Regionalna Izba Obrachunkowa w Ł zaskarżyła uchwałę Rady z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy na lata 2015 – 2020, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Kwestionowanej uchwale zarzucono naruszenie polegające na nieprawidłowym określeniu kwoty długu Gminy w latach 2015 - 2016, jak również braku wskazania sposobu jego sfinansowania w okresie 2015 - 2017 oraz nieprawidłowym określeniu limitu wydatków bieżących w 2017 roku dla przedsięwzięcia pod nazwą "Odkup nieruchomości gruntowej w B K". W wykazie przedsięwzięć do wieloletniej prognozy finansowej gminy w pozycji "wydatki bieżące" zamieszczone zostało przedsięwzięcie pod nazwą "Odkup nieruchomości gruntowej w B K" z łącznymi nakładami w kwocie 1.436.642 zł oraz limitami wydatków odpowiednio: na 2015 r. – 475.428 zł, na 2016 r. – 475.428 zł i na 2017 r. – 460.686 zł. W pozycji "wydatki majątkowe" także zamieszczone zostało przedsięwzięcie pod nazwą "Odkup nieruchomości gruntowej w B K" z łącznymi nakładami finansowymi w kwocie 6.801.000 zł oraz limitem wydatków w roku 2017 w kwocie 6.801.000 zł. Poziom długu gminy określono na rok 2015 r. w kwocie 27.120.000 zł, a na rok 2016 w kwocie 22.320.000 zł. Powyższe przepisy, odnoszące się do odkupu nieruchomości gruntowej w B K wynikały z zawartych przez gminę trzech umów. W dniu 5 grudnia 2014 r. Burmistrz Gminy zawarł ze Spółką M. T S.A. warunkową umowę sprzedaży i umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości. Następnie w dniu 12 grudnia 2014 r. Gmina i Spółka zawarły umowę przeniesienia własności nieruchomości oraz umowę dzierżawy. W ocenie RIO oświadczenia woli zawarte w powyższych umowach ukształtowały stosunek zobowiązaniowy, którego treścią są uprawnienia i obowiązki wynikające z umowy leasingu. W umowie z dnia 5 grudnia 2014 r. Spółka, jako finansujący, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, zobowiązała się do nabycia od Gminy określonej nieruchomości, by oddać tę nieruchomość Gminie do używania i pobierania pożytków, a Gmina jako korzystający zobowiązała się do objęcia nieruchomości w dzierżawę wraz z zobowiązaniem się do zapłaty czynszu. Umowy przyrzeczone zostały zawarte w dniu 12 grudnia 2014 r. Gmina zobowiązała się odkupić nieruchomość oraz zobowiązała się do uiszczania czynszu dzierżawnego w 37 ratach w kwocie ogółem brutto 1.767.069, 78 zł (netto 1 436 641,95 zł). Zdaniem RIO strony zawarły umowę leasingu, unikając w sposób zamierzony zastosowania terminologii adekwatnej do treści istotnych jej postanowień. Sprzeczność pomiędzy rzeczywistym zamiarem stron a zapisami umów przełożyła się na treść postanowień uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej, gdzie zarówno w wydatkach bieżących, jak i majątkowych gmina zaplanowała jedno przedsięwzięcie pod nazwą "Odkup nieruchomości gruntowej w B K". Gdyby rzeczywistym zamiarem gminy było zawarcie umowy dzierżawy, to w wydatkach bieżących, zamiast o odkupie nieruchomości, byłaby wprost mowa o czynszu dzierżawnym. Przeprowadzona transakcja wywołuje skutki analogiczne do umowy długoterminowego kredytu czy pożyczki. Dwukrotne przeniesienie własności nieruchomości nie niweluje faktu istnienia obowiązku zwrotu przez Gminę kapitału pieniężnego w wysokości "udostępnionej" przez Spółkę. Między Gminą a Spółką doszło do zawarcia umowy leasingu, w której ryzyko i korzyści z tytułu własności są przeniesione na Gminę, jako korzystającego z rzeczy w rozumieniu § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu klasyfikacji tytułów dłużnych zaliczanych do państwowego długu publicznego (Dz. U. Nr 298, poz. 1767), dalej: rozporządzenie. Wydatki zarówno majątkowe, jak i bieżące związane z realizacją omawianego przedsięwzięcia nie są ujęte w planowanej kwocie długu wykazanej w wieloletniej prognozie finansowej, zaś zobowiązania wynikające z tych umów zaliczają się do tytułów dłużnych, o których mowa w art. 72 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), dalej: u.f.p., oraz w § 3 rozporządzenia i powinny zostać wykazane w wieloletniej prognozie finansowej gminy, stosownie do przepisu art. 226 ust. 1 pkt 6 u.f.p. Ponadto, stosownie do art. 226 ust. 1 pkt 6 u.f.p. istnieje obowiązek wskazania sposobu sfinansowania długu. W wieloletniej prognozie finansowej gminy w latach 2015 - 2017 nie wskazano sposobu sfinansowania kwoty długu wydatkami, co z kolei stanowi naruszenie przepisu art. 216 ust. 1 pkt 6 u.f.p. Nieprawidłowo określono także limit wydatków w roku 2017, naruszając przepis art. 226 ust. 3 pkt 4 u.f.p., ponieważ limit wydatków bieżących ustalony na rok 2017 nie zabezpiecza wykonania omawianego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę Rada stwierdziła, że brak jest podstaw do twierdzenia, aby stosunki prawne ukształtowane przez Gminę i Spółkę wypełniły przesłanki 7091 k.c. Treść umowy dzierżawy zawartej przez strony wskazuje, że określiły one miesięczny czynsz dzierżawny nie zaś wynagrodzenie za jakiekolwiek inne świadczenia, płatne w ratach. Suma czynszów dzierżawnych, w łącznej kwocie netto 1.436.641,95 zł, ustalona przez strony umowy dzierżawy nie odpowiada pojęciu wynagrodzenia pieniężnego, równego co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. "Czysta " kwota nabycia nieruchomości przez wydzierżawiającego, bez kosztów zawarcia umowy i innych, to 6.801.000 zł netto. Potraktowanie ceny odkupu nieruchomości, jako dodatkowej raty jest w żaden sposób nieusprawiedliwiony. Gmina nie jest w ramach obecnie istniejących stosunków prawnych zobowiązana do uiszczenia na rzecz wydzierżawiającego kwoty 6.801.000 zł. Aktualnie Gmina jest zobowiązana jedynie do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie zaś do zapłaty ceny nabycia nieruchomości w kwocie 6.801.000 zł netto. W przypadku zakończenia realizacji umowy dzierżawy zgodnie z jej treścią, Gmina nie będzie miała podstaw i prawa żądania przeniesienia na nią własności nieruchomości, gdyż zapłata wszystkich kolejnych czynszów dzierżawnych nie będzie równoznaczna z zapłatą pełnej ceny sprzedaży nieruchomości. WSA w Ł stwierdzając nieważność uchwały uznał, że zawarta przez Gminę umowa ukształtowała stosunek zobowiązaniowy, którego treścią są uprawnienia i obowiązki wynikające z umowy leasingu. Sad wyjaśnił, że istnieje kilkanaście rodzajów transakcji leasingowych, między innymi leasing zwrotny, który polega na tym, że finansujący kupuje określone dobro od przyszłego korzystającego po to, aby oddać mu to dobro w leasing. Dzięki temu korzystający uzyskuje środki na dalsze prowadzenie lub poszerzenie działalności gospodarczej. W piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, że definicja leasingu z art. 7091 k.c. obejmuje również jego zwrotną odmianę, w której finansujący nabywa rzecz od korzystającego, by oddać mu następnie ją do użytku. Przez umowę z dnia 5 grudnia 2014 r. (warunkowa umowa sprzedaży i przedwstępna umowa sprzedaży) Spółka, jako finansujący, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, zobowiązała się do nabycia od Gminy określonej nieruchomości, by oddać tę nieruchomość tejże Gminie do używania i pobierania pożytków, a Gmina, jako korzystający zobowiązała się do objęcia nieruchomości w dzierżawę wraz ze zobowiązaniem się do zapłaty czynszu. Na mocy tej umowy Gmina zobowiązała się odkupić nieruchomość za cenę 6.801.000 zł. Na mocy umowy dzierżawy Gmina zobowiązała się do uiszczania czynszu dzierżawnego w 37 ratach w kwocie ogółem brutto 1.767.069, 78 zł (netto 1.436.641,95 zł). Świadczenie nazwane czynszem dzierżawnym, płatne w 37 ratach wraz ze świadczeniem w postaci ceny odkupu nieruchomości, jako dodatkową ratą stanowią bezsprzecznie należne finansującemu wynagrodzenie pieniężne w rozumieniu art. 7091 k.c. Ujawniona sprzeczność pomiędzy rzeczywistym zamiarem stron a zapisami umów, przełożyła się na treść postanowień uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej, gdzie zarówno w wydatkach bieżących, jak i majątkowych gmina zaplanowała jedno przedsięwzięcie pod nazwą "Odkup nieruchomości gruntowej w B K". Gdyby rzeczywistym zamiarem Gminy było zawarcie umowy dzierżawy, to w wydatkach bieżących, zamiast o odkupie nieruchomości, byłaby wprost mowa o czynszu dzierżawnym. Treść umów wskazuje, że rzeczywistym zamiarem stron nie było przeniesienie własności, lecz przepływ środków pieniężnych wynikający z obrotu przedmiotową nieruchomością. Potwierdzają to wyjaśnienia skarbnika Gminy zawarte w protokole z posiedzenia Kolegium RIO z dnia 4 lutego 2015 r. Sąd zwrócił uwagę, że strony wyłączyły odpowiedzialność Spółki z tytułu rękojmi za jakiekolwiek wady fizyczne nieruchomości. Gmina przejęła obowiązek zarządzania i utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym przez cały okres dzierżawy. Z chwilą odkupu nieruchomości oraz w okresie późniejszym Gmina zrzekła się roszczeń dotyczących stanu technicznego nieruchomości. Wszystkie przywołane wyżej postanowienia umowy wyraźnie wskazują, że na Gminę jako korzystającego z rzeczy, przeniesione zostało ryzyko i korzyści z tytułu własności nieruchomości. Przeprowadzona przez Gminę transakcja wywołuje w sferze jej gospodarki finansowej skutki analogiczne do umowy długoterminowego kredytu lub pożyczki. Postanowienia umowne zobowiązują Gminę do corocznego angażowania środków budżetu z przeznaczeniem na zapłatę Spółce kwoty ustalonej przez strony. Niezależnie od tego, czy ciążące na Gminie obowiązki w zakresie zapłaty na rzecz instytucji finansującej należnych kwot, byłyby określone jako wydatki (w realiach sprawy: cena odkupu i czynsz dzierżawny), czy rozchody (pożyczka lub kredyt), Gmina zobowiązana będzie do zabezpieczenia środków na ich sfinansowanie, co ma jednakowe znaczenie z punktu widzenia zachowania bezpieczeństwa finansowego i zdolności płatniczych. Wydatki zarówno majątkowe, jak i bieżące związane z realizacją omawianego przedsięwzięcia nie są ujęte w planowanej kwocie długu wykazanej w wieloletniej prognozie finansowej. W poz. 6 załącznika nr 1 wieloletniej prognozy finansowej Gminy w kwocie długu nie została wykazana kwota wynikającą z umowy leasingu na koniec 2015 r. w wysokości 7.737.937,64 zł oraz w roku 2016 r. w wysokości 7.262.515,64 zł. Zobowiązania wynikające z tych umów zaliczają się do tytułów dłużnych, o których mowa w art. 72 u.f.p. oraz w § 3 rozporządzenia powinny zostać wykazane w wieloletniej prognozie finansowej Gminy w poz. 6 załącznika nr 1 - stosownie do przepisu art. 226 ust. 1 pkt 6 u.f.p., a nie wykazanie tych zobowiązań przy wyliczaniu kwoty długu gminy w latach 2015-2016 stanowi istotne naruszenie prawa. Poza tym w odniesieniu do kwoty długu, stosownie do art. 226 ust. 1 pkt 6 u.f.p., istnieje obowiązek wskazania sposobu jego sfinansowania, a w wieloletniej prognozie finansowej gminy w latach 2015-2017 nie wskazano sposobu sfinansowania kwoty długu wydatkami. Ponadto naruszony został art. 226 ust. 3 pkt 4 u.f.p., ponieważ w wieloletniej prognozie finansowej winny zostać zabezpieczone limity wydatków na realizowane przedsięwzięcia, a limit wydatków bieżących ustalony na rok 2017 nie zabezpiecza wykonania omawianego przedsięwzięcia. Gmina zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia wyroku i rozpoznania skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Rada Gminy zarzuciła naruszenie: 1. Prawa materialnego, tj.: a) art. 72 u.f.p. oraz § 3 rozporządzenia, w związku z art. 226 ust. 1 pkt 6 oraz art. 226 ust. 3 pkt 4 u.f.p. oraz w związku z art. 7091 k.c. poprzez błędne zakwalifikowanie warunkowej umowy sprzedaży oraz umowy przedwstępnej sprzedaży, umowy przeniesienia własności nieruchomości i umowy dzierżawy jako umowy leasingu, a w konsekwencji poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona uchwała narusza przepisy prawa z uwagi na nieprawidłowe określenie kwoty długu Gminy w latach 2015-2016, brak wskazania sposobu jego sfinansowania w okresie 2015-2017, nieprawidłowe określenie limitu wydatków bieżących w 2017 roku w przedsięwzięciu pn. "Odkup nieruchomości gruntowej w B K ."; b) art. 65 § 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie, tj. dokonanie wykładni postanowień warunkowej umowy sprzedaży oraz umowy przedwstępnej sprzedaży, umowy przeniesienia własności nieruchomości i umowy dzierżawy z pominięciem zasad określonych w treści tego przepisu, w sposób sprzeczny ze zgodnym zamiarem stron, celem i postanowieniami tych umów; 2. Przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 134 ust. 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podnoszonych przez organ w treści odpowiedzi na skargę, tj. w szczególności: - kwestii, że przepisy powołanego § 3 rozporządzenia odnoszą się jedynie do definicji kodeksowej leasingu, a więc definicji leasingu finansowanego, - kwestii, że wynagrodzenie określone w umowie dzierżawy stanowi jedynie czynsz dzierżawny, taką ma funkcję, nie stanowi wynagrodzenia dla finansującego, a suma czynszów dzierżawnych w łącznej kwocie 1.436.641,95 zł netto nie stanowi co najmniej równowartości ceny nabycia nieruchomości, doliczenie ceny "odkupu nieruchomości" jako kolejnej raty jest zabiegiem nieuprawnionym, w szczególności z uwagi na możliwość wcześniejszego zakończenia umowy dzierżawy; - kwestii, że Gmina na mocy umowy przedwstępnej nie stała się dłużnikiem Spółki, Gmina nie jest w ramach obecnie istniejących stosunków prawnych zobowiązana do uiszczenia na rzecz wydzierżawiającego kwoty 6.801.000 zł; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego oraz ustaleń organu nadzoru – RIO dokonanych niezgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. (w związku z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym), tj. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący, nierzetelny oraz z pominięciem obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w konsekwencji oparcie się przy ustalaniu rzeczywistego zamiaru stron oraz celu zawartych umów jedynie na wyjaśnieniach i oświadczeniach Skarbnika Gminy z pominięciem stanowiska drugiej strony umowy, a przez to dokonanie powyższego z naruszeniem art. 65 § 2 k.c., co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 72 u.f.p. w zw. z § 3 rozporządzenia, w związku z art. 226 ust. 1 pkt 6 oraz art. 226 ust. 3 pkt 4 u.f.p, oraz w związku z art. 709 1 k.c.; c) art. 147 i art. 151 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady z dnia 18 grudnia 2014 r., podczas gdy skarga winna być oddalona. W odpowiedzi na skargę kasacyjną RIO wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Gminy oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takim przypadku Sąd II instancji, co do zasady, w pierwszej kolejności odnosi się do zarzutów podnoszących naruszenie przepisów procesowych. Taka kolejność rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena poprawności stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna Gminy nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. W ocenie NSA nietrafne są zarzuty kasacyjne podniesione przez Gminę, które wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania. W ramach tych zarzutów Gmina twierdzi, że wyrok Sądu I instancji jest sprzeczny z prawem, bo narusza art. 134 ust. 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji podnoszonej przez Gminę w odpowiedzi na skargę. W dalszej kolejności Gmina podkreśla, że wyrok jest niezgodny z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., bo akceptuje przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe, które jest nierzetelne i niewszechstronnie rozpatruje zebrany w sprawie materiał dowodowy. W konsekwencji wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem art. 147 i art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów procesowych Sąd II instancji stwierdza, że w ramach kontroli sprawowanej przez Sąd I instancji w zakresie legalności skarżonej uchwały nie może dojść do jednoczesnego naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził nieważność uchwały, zatem stosował art. 147 § 1 p.p.s.a., co też jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu. Sąd II instancji zauważa i podkreśla, ze art. 147 p.p.s.a. jest zbudowany z dwóch paragrafów, toteż skarga kasacyjna powinna jednoznacznie określić przepis, który zdaniem Gminy został naruszony, a ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinna znaleźć się argumentacja odnosząca się do tego naruszenia i jego wpływu na rozstrzygnięcie. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że Gmina w ogóle nie odnosi się do tych kwestii, podobnie jak do innych przepisów wymienionych w zarzutach procesowych. Brak taki jest wadą skargi kasacyjnej, skutkiem tego jest niemożność dokonania oceny wyroku z punktu widzenia wskazanych w zarzucie naruszeń. Poza tym należy zauważyć, że uzasadnienie wyroku zgodnie z treścią art. 141 § 1 p.p.s.a. ma odnosić się do zarzutów skargi, a nie odpowiedzi na skargę oraz że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów k.p.a. (art. 7, art. 77 k.p.a.), bo przedmiotem kontroli nie było rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu jurysdykcyjnym, ale uchwała, a w tym zakresie funkcjonują inne reguły określające tryb postępowania nadzorczego. Zwrócić należy także uwagę, że art. 134 p.p.s.a. dzieli się na paragrafy, a nie ustępy, co przy profesjonalnym charakterze skargi kasacyjnej powinno być zauważone. W ocenie Sądu II instancji nietrafny jest również zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie prawa materialnego. W ramach tego zarzutu Gmina twierdzi, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy, gdyż nie uwzględnia treści art. 65 § 2 k.c. i nie dokonuje poprawnej wykładni treści postanowień warunkowej umowy sprzedaży oraz umowy przedwstępnej, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 72 u.f.p. oraz § 3 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2011 r. w związku z art. 226 ust. 1 pkt 6 oraz art. 226 ust. 3 pkt 4 u.f.p. w związku z art. 7091 k.c., poprzez błędne zastosowanie tych przepisów do sytuacji faktycznej, na tle której została podjęta zaskarżona uchwała. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 65 § 2 k.c., gdyż ten Sąd nie stosował tego przepisu, zatem nie mógł naruszyć wyrażonej w nim zasady interpretacyjnej. Sąd II instancji podkreśla, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji nie dokonywały wykładni treści umowy, bo nie mają kompetencji w tym zakresie, natomiast dokonywały oceny postanowień umów z punktu widzenia przepisów finansowych. Zatem swoje oceny odnosiły do faktów, więc treści sporządzonych umów, a nie woli stron umowy. Analiza akt sprawy potwierdza trafność dokonanych ocen, z tego powodu nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, że leasingowy charakter zawartych umów został przyjęty w sposób dowolny. Wręcz przeciwnie, na taki charakter umów wskazuje nie tylko ich treść, ale także uzupełniające postępowanie dowodowe, więc oświadczenia podmiotów, które konkretyzują zamiar będący podstawą zawarcia umów i na tej podstawie trafnie przyjęto, że konsekwencją umów nie jest dzierżawa, ale korzystanie mające cechy leasingu. Poza sporem pozostaje, że ten typ korzystania mieści się w treści art. 72 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2011 r. i Sąd II instancji nie widzi w tym zakresie naruszenia przepisów Konstytucji RP w zakresie przekroczenia granic delegacji ustawowej przy określeniu rodzajów tytułów dłużnych zaliczanych do państwowego długu publicznego. Zważyć należy, że delegacja dla Ministra Finansów z art. 72 ust. 2 u.f.p. nakłada na ten organ obowiązek określenia w rozporządzeniu rodzajów zobowiązań zaliczanych do tytułów dłużnych, zatem doprecyzowanie ustawowej kategorii "kredytów i pożyczek", jako tytułów dłużnych mieści się w granicach delegacji ustawowej, a wobec tego odmienne twierdzenia skargi kasacyjnej nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Skoro więc planowane wydatki majątkowe i bieżące związane z realizacją "odkupu nieruchomości gruntowej w B K" nie zostały objęte planowaną kwotą długu wskazaną w wieloletniej prognozie finansowej Gminy, to przyjąć trzeba, że uchwała Rady Gminy, która potwierdziła ten stan jest niezgodna z prawem. Skutkiem tych wad podjętej uchwały było i to, że w załączniku nr 1 nie wykazano w określonych okresach stosownych kwot finansujących wielkość długu. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.