II GSK 3191/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Bartosz Stańczuk po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. i W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1474/15 w sprawie ze skargi M. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1474/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że M. M. i W. M., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. s.c., pismami z dnia [...] kwietnia 2008 r. i [...] maja 2008 r., zwrócili się do Prezydenta W. - Zarządu Dróg Miejskich o wydzierżawienie przejścia podziemnego pod ul. [...] przy [...], podnosząc, że teren ten jest przez nich używany jako poddzierżawców na mocy umowy zawartej z B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., które to przedsiębiorstwo dzierżawiło ten teren do tej pory od Wojewody [...]. Do Zarządu Dróg Miejskich wpłynął również [...] czerwca 2008 r. wniosek B. Sp. z o.o. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przejścia podziemnego pod ul. [...], w rej. [...] o powierzchni 543,89 m2 w celu funkcjonowania targowiska w okresie od 1 lipca 2008 r. do 30 września 2008 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. działający w imieniu Prezydenta W., decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], zezwolił B. Sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego o wnioskowanej powierzchni i we wnioskowanym okresie. Decyzja została skierowana i doręczona jedynie B. Sp. z o.o. M. i W. M. w dniu [...] listopada 2009 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że pominięcie stron przy wydaniu kwestionowanej decyzji skutkowało naruszeniem prawa do czynnego ich udziału w postępowaniu. Naruszenie to jednak nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie może zostać zweryfikowane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż może ono podlegać weryfikacji tylko w trybie wznowienia postępowania z powodu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnośnie przesłanki niewykonalności decyzji, organ uznał, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest uprawnieniem dla podmiotu, który takie zezwolenie uzyskał do legalnego zajęcia pasa drogowego i nie ma tutaj znaczenia, jakie okoliczności faktyczne, które nie leżą po stronie organu, spowodowały, że adresat zezwolenia nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Spór o charakterze cywilnym pomiędzy adresatem zezwolenia a stronami jest faktyczną przeszkodą zajęcia pasa drogowego i jest bez znaczenia dla sprawy o charakterze administracyjnym, nie oznacza zatem, że wydane zezwolenie było niewykonalne w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Po rozpoznaniu wniosku stron o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. W skardze na decyzję z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. i W. M. podnieśli, że na dzień podejmowania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. w organie były złożone dwa wnioski o zajęcie spornego pasa drogowego - skarżących i B. Sp. z o.o., natomiast w dokumentach sprawy brak jest informacji czy dowodu wszczęcia postępowania administracyjnego i powiadomienia skarżących o toczącym się postępowaniu. Skoro o zezwolenie ubiegały się dwa podmioty, obowiązkiem organu, dokonującego wyboru jednego z nich, było wykazanie, że wszczęto postępowanie w trybie art. 61 k.p.a. i zawiadomiono wszystkie strony postępowania. Organ I instancji był zobowiązany obie sprawy rozpatrywać łącznie zgodnie z brzmieniem art. 62 k.p.a. Zdaniem skarżących, rozpoznanie jednej sprawy administracyjnej przy wielości stron z wyraźnym i świadomym pominięciem jednej ze stron postępowania administracyjnego, zakończone wydaniem tylko jednej decyzji na rzecz podmiotu faworyzowanego jest rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący stwierdzili ponadto, że niewykonalność decyzji istniała już w dacie jej wydania i jest ona nieusuwalna przez cały czas, gdyż przejście podziemne było w posiadaniu skarżących, o czym organ I instancji doskonale wiedział. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że brak uczestnictwa strony w postępowaniu bez jej winy, stanowi przesłankę wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowania te mają charakter niekonkurencyjny i nie mogą być stosowane zamiennie. Rozstrzygnięcia zapadłe w obu postępowaniach nadzwyczajnych wywołują również odmienne skutki prawne. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji uznał, że naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji zauważył, że okoliczność pominięcia przez Prezydenta W. skarżących jako stron postępowania w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nie budziła wątpliwości w rozpatrywanej sprawie i nie była kwestionowana przez organ. Odnosząc się do przesłanki uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczącej niewykonalności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Sąd I instancji stwierdził, że istniała zarówno faktyczna, jak i prawna możliwość jej wyegzekwowania, pomimo negatywnego stanowiska skarżących, w których dyspozycji znajdowała się sporna część pasa drogowego. Ta okoliczność również nie budziła wątpliwości w sprawie, w związku z czym nie było konieczności dokonywania ustaleń faktycznych w tej kwestii. M. i W. M. złożyli od wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1474/15 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący wnieśli o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2, art. 7, art. 32, art. 87 oraz art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust. 16 u.d.p. oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) polegające na "określeniu warunków i zastosowanie przepisów sprzecznie ustawowych i wykonawczych jako podstawy materialnej zaskarżonego orzeczenia", a także polegające na tym, że Sąd I instancji przyjął, iż w sprawie nie doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, co skutkowało oddaleniem skargi, pomimo że była ona zasadna, co narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz nakaz równego traktowania, będący emanacją określonej w art. 32 Konstytucji zasady równości; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 32, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 77, 107 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo istnienia ku temu podstaw w konsekwencji naruszenia prawa materialnego i procesowego przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej w szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze; 3. przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 i art. 62 k.p.a. poprzez ocenę, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a.; 4. przepisów postępowania - art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia w zakresie drugiego akapitu na stronie 8 w sposób lakoniczny, niejasny i sprzeczny z przepisami k.p.a.; 5. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 141 § 2 i § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a przede wszystkim na nierozpoznaniu zarzutów skargi przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdzili, że Sąd I instancji nie ustosunkował się merytorycznie do wniesionej skargi, a w uzasadnieniu wyroku ograniczył się do wiernego powielenia treści decyzji oraz przytoczenia definicji instytucji stwierdzenia nieważności, podpierając się wybranymi trzema wyrokami NSA. Skarżący podnieśli, że decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. w pkt 2 - warunki zajęcia pasa drogowego - załącznik nr 1 zawiera łącznie aż 25 warunków. Nałożenie powyższego obowiązku na adresata decyzji stanowi, że decyzja wydana jest rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkującym stwierdzeniem nieważności. Zdaniem skarżących, brak prawidłowego powiadomienia stron o wszczęciu postępowania stanowi rażące naruszenie prawa. Ponadto decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 7 oraz art. 77 k.p.a. polegającym na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz niedokonaniu w sposób wyczerpujący oceny całego materiału dowodowego, w szczególności ustalenia są sprzeczne z materiałem dowodowym. Skarżący podkreślili ponadto, że przedmiot decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. obarczony był wadą prawną i faktyczną. Od chwili wydania tej decyzji wyłączone były środki prawne i legalne środki przymusu, gdyż skarżący złożyli przed wydaniem decyzji wniosek o zajęcie pasa drogowego, który do dnia wydania decyzji nie został rozpatrzony. Skarżący byli akceptowani przez zarządcę drogi, co skutkowało, że wszelkie środki prawne czy legalne środki przymusu nie mogły mieć zastosowania. Adresat decyzji pozbawiony był zatem możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw i trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. skarżący oświadczyli, że w czasie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego byli we władaniu objętego ich wnioskiem pasa drogowego, ale nie mieli tytułu prawnego do władania tym terenem, ponieważ ich umowy wygasły. Po wygaśnięciu umów cywilnych pomiędzy miastem a B. Sp. z o.o. spółka przekazała ten teren na rzecz miasta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie kwestionują przede wszystkim stanowisko organów, zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący upatrują kwalifikowanej wady decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w pominięciu ich jako strony postępowania. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. niewzięcie przez stronę bez jej winy udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.). Należy również zgodzić się z tym, że postępowanie wznowieniowe i nieważnościowe są to dwa odrębne postępowania, niekonkurencyjne, opierające się na zupełnie innych przesłankach. W związku z tym naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (por. np. wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt I SA 636/87, a także wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II OSK 93/16 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w piśmiennictwie (zob. np. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 702, B. Adamiak, tamże, s. 612-613, E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa - Zielona Góra, 1994, s. 23-24). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/15, "uruchomienie trybu wznowieniowego i trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i sprawy administracyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, że weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc)". Zasadnie zatem organ i Sąd I instancji uznały, że niesporna w niniejszej sprawie okoliczność niezawiadomienia skarżących o toczącym się postępowaniu nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Za rażące naruszenie prawa nie może być również uznane zawarcie w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego 25 "warunków" tego zajęcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiące załącznik do decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. "Warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia w targowiska w przejściach podziemnych" nie mogą być uznane za warunki w rozumieniu przepisów k.p.a. Stanowią one jedynie informację o obowiązkach strony, która otrzymała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się z organem i Sądem I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła również przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj., że decyzja o zajęciu pasa drogowego była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Skarżący upatrują niewykonalności decyzji w fakcie, że w dniu jej wydania faktycznie zajmowali sporny obszar pasa drogowego, pomimo że nie mieli do tego tytułu prawnego. Okoliczność ta, również niesporna między stronami, nie świadczy jednak o niewykonalności decyzji. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas (tak np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 970/97, LEX nr 47901), a twierdzenia o niewykonalności decyzji nie uzasadniają trudności w wyegzekwowaniu wykonania decyzji, wynikające z negatywnego stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, publ. ONSA 1986, nr 1, poz. 12). Decyzja trwale niewykonalna to decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (zob. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), LEX/el., 2016). Nie ulega wątpliwości, że zajmowanie przez skarżących pasa drogowego, pomimo wygaśnięcia umowy najmu, nie stanowiło przeszkody, której nie można było usunąć, nawet jeśli wiązało się to z określonymi trudnościami. Decyzja o zajęciu pasa drogowego nie była zatem niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 32, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 77, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., których naruszenie polegało na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego i procesowego. Zdaniem NSA, tak postawiony zarzut kasacyjny jest formalnie i merytorycznie nietrafny. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym, co oznacza, że jej skuteczność zależy od trafności i poprawności zbudowania zarzutu i przedstawienia jego uzasadnienia. Powoduje to konieczność precyzyjnego wskazania, które przepisy prawa zostały naruszone i na czym naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok Sądu I instancji w zakresie oznaczonym skargą kasacyjną i nie jest uprawniony ani do zmiany ani do uzupełniania tego zakresu. Zatem skarga kasacyjna powinna wskazywać, które działania Sądu I instancji i w jaki sposób naruszały prawo procesowe lub materialne poprzez akceptację wadliwych działań organów administracji. Ogólnikowe powołanie się na określone przepisy Konstytucji RP (art. 2, art. 32, art. 184) i zasady k.p.a. (art. 6 i art. 7) oraz art. 77 k.p.a. (zawierający cztery jednostki redakcyjne), art. 107 k.p.a. (zawierający pięć jednostek redakcyjnych) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bez wskazania, w jaki sposób organ wymienione przepisy naruszył, nie spełnia tego wymogu. Przepisy konstytucyjne mogłyby zostać naruszone, ale tylko poprzez naruszenie konkretnych przepisów procesowych, gdyż wyrażone w nich zasady konkretyzują przepisy określonych procedur k.p.a. i p.p.s.a. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona nie podniosła skutecznie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów którejkolwiek z tych procedur, to tym samym nie wykazała naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP. Brak wyjaśnienia, na czym polegało naruszenie przepisów prawa procesowego powoduje, że wymienione zarzuty są gołosłowne i nie spełniają wymogów ustawowych, zatem muszą być uznane za nieusprawiedliwione. Nietrafny jest również zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 141 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zdaniem skarżących kasacyjnie polega na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji całokształtu materiału dowodowego. Z treści art. 141 § 2 p.p.s.a. wynika, że w sprawie, w której oddalono skargę, sporządza się uzasadnienie na żądanie strony złożone w ustawowo określonym terminie. Wyrok objęty skargą kasacyjną posiada uzasadnienie pomimo oddalenia skargi, zatem zostało ono sporządzone, a więc nie mogło dojść do naruszenia tej normy prawnej. Z kolei art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Analiza tej części wyroku wskazuje, że uzasadnienie spełnia warunki z art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak zgody strony, co do ocen w nim sformułowanych nie oznacza naruszenia tego przepisu. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że sąd skontrolował działalność organu pod względem zgodności z prawem, zatem nie wiadomo, w jaki sposób miałby naruszyć powołane przepisy ogólne i ustrojowe, zaś uzasadnienie skargi kasacyjnej tego nie wyjaśnia. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.