VI SA/Wa 1474/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] marca 2015 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") wydana na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na żądanie M. i W. M. (dalej: "Strony", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2014 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] – [...] z [...] czerwca 2008 r. nr [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Strony prowadzące działalność gospodarczą pod firmą P. M. i W. M. s.c, pismami z [...] kwietnia 2008 r. i [...] maja 2008 r., zwróciły się do Prezydenta [...] - [...] o wydzierżawienie przejścia podziemnego pod ul. T. przy dworcu W. wskazując, że teren ten jest przez nich używany jako poddzierżawców na mocy umowy zawartej z P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., które to przedsiębiorstwo dzierżawiło ten teren do tej pory od Wojewody [...]. Do Z. wpłynął również [...] czerwca 2008 r. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przejścia podziemnego pod ul. T., w rej. A. [...] (pasaż T.) o powierzchni [...] m2 w celu funkcjonowania targowiska w okresie od [...] lipca 2008 r. do [...] września 2008 r. złożony przez P. Sp. z o.o. Z. w W. działający w imieniu Prezydenta [...], decyzją z [...] czerwca 2008 r., nr [...], zezwolił P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na zajęcie pod targowisko pasa drogowego w przejściu podziemnym zlokalizowanym w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. T. - A. o wnioskowanej powierzchni i we wnioskowanym okresie. Decyzja została skierowana i doręczona jedynie do podmiotu zajmującego pas drogowy, tj. do P. Sp. z o.o. Strony pismem z [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a., wniosły o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta [...] – [...] z [...] czerwca 2008 r., podnosząc, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż sprawa lokalizacji targowiska została już przesądzona w 1992 r. poprzez zawarcie umowy najmu na okres 16 lat, a zatem podstawą wydania decyzji powinien być art. 38 ust. 1, a nie art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 4, ust. 8 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych. Podniesiono ponadto, że decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i bez załatwienia sprawy w drodze ugody administracyjnej, o której mowa w art. 13 K.p.a., podczas gdy w sprawie uczestniczyły strony o spornych interesach. Dodatkowo zarzucono, że decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność miała charakter trwały. SKO, decyzją z [...] grudnia 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] października 2011 r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji, wskazując, że przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym nie jest tożsamy z przymiotem strony w postępowaniu zwykłym w związku z czym, brak jest przesłanek do uznania Stron za mających legitymację procesową w przedmiotowym żądaniu. Wyrokiem z 14 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2408/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje SKO, stwierdzając, że organ przyjął błędną definicję "strony", co skutkowało nieuzasadnioną odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] – [...] z [...] czerwca 2008 r. Rozpatrując ponownie sprawę SKO za bezzasadny uznało zarzut naruszenia art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji (obiektów) już zastanej w pasie drogowym wyznaczanym w związku z projektowaną budową drogi. Natomiast umieszczanie (lokalizowanie) obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, takich jak np. targowiska, w już istniejącym pasie drogowym drogi publicznej reguluje art. 39 i 40 ustawy o drogach publicznych. SKO przyznało natomiast, że pominięcie Stron przy wydaniu kwestionowanej decyzji skutkowało naruszenia prawa do czynnego ich udziału w postępowaniu. Naruszenie to jednak, jak wskazało SKO, nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie może zostać zweryfikowane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż może ono podlegać weryfikacji tylko w trybie wznowienia postępowania z powodu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Nie można bowiem wad decyzji podlegających weryfikacji w jednym z trybów nadzwyczajnym weryfikować w innym trybie. Wykluczona jest zatem możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wady, która podlega weryfikacji w trybie wznowienia postępowania. Organ wskazał, że naruszenie prawa, polegające na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnośnie niewykonalności decyzji, SKO uznało, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest uprawnieniem dla podmiotu, który takie zezwolenie uzyskał do legalnego zajęcia pasa drogowego i nie ma tutaj znaczenia, jakie okoliczności faktyczne, które nie leżą po stronie organu, spowodowały, że adresat zezwolenia nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Spór o charakterze cywilnym pomiędzy adresatem zezwolenia, a Stronami, jest faktyczną przeszkodą na zajęcie pasa drogowego i jest bez znaczenia dla sprawy o charakterze administracyjnym, nie oznacza zatem, że wydane zezwolenie było niewykonalne w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Utrzymując w mocy decyzję I instancji, SKO w decyzji z [...] marca 2015 r. całkowicie podzieliło stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. W skardze z [...] kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO z [...] marca 2015 r. Skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, jak również o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim nierozpatrzenie zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy co było istotną podstawą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2008 r. i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji SKO, 2) art. 61 § 4 w zw. z art. 62 K.p.a. poprzez pominięcie Skarżących jak i braku wszczęcia postępowania administracyjnego poprzez nieprowadzenie jednego postępowania w sprawie co skutkowało błędną interpretacją i niewłaściwym zastosowaniem art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, 3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w zw. z art. 2 , art. 7 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że decyzja SKO narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej oraz równego traktowania wszystkich podmiotów przez władze publiczne, a przede wszystkim narusza konstytucyjną zasadę ochrony praworządności i orzekania na podstawie przepisów prawa. Skarżący podnieśli, że SKO faktycznie pominęło istotne dowody w sprawie, a mianowicie że na dzień podejmowania decyzji z [...] czerwca 2008 r., w organie I instancji były złożone dwa wnioski na zajęcie spornego pasa drogowego - Skarżących i P. Sp. z o.o., natomiast w dokumentach sprawy brak jest informacji czy dowodu wszczęcia postępowania administracyjnego i powiadomienia Skarżących o toczącym się postępowaniu przed organem administracji publicznej. Skoro o zezwolenie ubiegały się dwa podmioty, obowiązkiem organu, dokonując wyboru jednego z nich, było wykazanie, że wszczęto postępowanie w trybie art. 61 K.p.a. i zawiadomiono wszystkie strony postępowania. Organ I instancji był zobowiązany obie sprawy rozpatrywać łącznie zgodnie z brzmieniem art. 62 K.p.a. SKO ponownie i konsekwentnie poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego stwierdza, że nie wystąpiły przesłanki nieważności decyzji wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a. Tymczasem rozpoznanie jednej sprawy administracyjnej przy wielości stron z wyraźnym i świadomym pominięciem jednej ze stron postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem tylko jednej decyzji na rzecz podmiotu faworyzowanego jest rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto, zdaniem Skarżących, SKO nie przeprowadziło żadnego postępowania i nie ustaliło czy niewykonalność decyzji faktycznie występowała i czy wystąpiły nieusuwalne przeszkody natury prawnej. Tymczasem niewykonalność decyzji istniała już w dacie jej wydania i jest ona nieusuwalna przez cały czas, gdyż przedmiotowe przejście podziemne było w posiadaniu Skarżących, o czym organ I instancji doskonale wiedział. Zdaniem Skarżących, SKO wydając decyzje w niniejszej sprawie świadomie pominęło istotne dokumenty w sprawie znajdujące się w aktach sprawy, z których wynika kto i w jakim okresie dysponował spornym pasem drogowym w przejściu podziemnym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Badając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w związku z wydaną przez Z. w W., działający w imieniu Prezydenta [...], decyzją z [...] czerwca 2008 r., zezwalającą firmie P. Sp. z o.o. na zajęcie spornego pasa drogowego, istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji, uregulowane w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż takie przesłanki w niniejszej sprawie nie występują. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Odnosząc się do przesłanki uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., Skarżący podnieśli, że decyzja z [...] czerwca 2008 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa ponieważ organ wydał tę decyzję bez udziału Skarżących w postępowaniu wbrew treści art. 62 K.p.a., pomimo, iż złożyli oni stosowny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie spornego pasa drogowego, który zgodnie z treścią art. 61 § 1 K.p.a., wszczął postępowanie w tej sprawie. W ocenie Sądu, słusznie jednak wskazał organ, że powyższe naruszenie przepisów postępowania, nie może być rozpatrywane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ brak uczestnictwa strony w postępowaniu bez jej winy, stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Oba postępowania – postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz postępowanie w sprawie wznowienia postępowania – stanowią nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji. Przedmiotem tych postępowań jest badanie decyzji administracyjnych pod kątem enumeratywnie wymienionych przesłanek, odpowiednio w art. 156 § 1 oraz w art. 145 § 1 (145a § 1 i 145b § 1) K.p.a. Z tych też względów postępowania te mają charakter niekonkurencyjny i nie mogą być stosowane zamiennie. Przesłankami trybu wznowienia postępowania są istotne i konkretne wady postępowania, natomiast przesłankami trybu stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, są wady dotyczące samego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że istotne naruszenia procedury postępowania mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia jako rażące naruszenie prawa, ale nie w przypadkach wymienionych w art. 145 § 1 (145a § 1 i 145b § 1) K.p.a. W wyrok z 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1351/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "W odniesieniu do przepisów postępowania za rażące naruszenie uznaje się oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6-11 k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenia uprawnień strony w postępowaniu (z wyjątkiem takiego naruszenia, które stanowi podstawę wznowieniową) (...)". Natomiast w wyroku z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt I SA 636/87 (ONSA 1988, nr 1, poz. 45), Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: "Naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.)". Stanowisko powyższe uzasadnia fakt, iż rozstrzygnięcia zapadłe w obu postępowaniach nadzwyczajnych wywołują odmienne skutki prawne. Tryb wznowienia bowiem powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez jej uchylenie czyli od daty jej uchylenia, a w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji bada się stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności i decyzja stwierdzająca nieważność wywołuje skutki ex tunc (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Wydawn. C.H.BECK, Warszawa 2013, s. 843-844 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 737/13). W świetle powyższego Sąd stwierdza, że SKO, odmawiając w niniejszej sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z Prezydenta [...] – [...] z [...] czerwca 2008 r., nie uchybił przepisom art. 61 § 4 i art. 62 K.p.a., ponieważ ich naruszenie nie może być rozpatrywane w ramach rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz jako istotne uchybienie proceduralne skutkujące wznowieniem postępowania z powodu braku udziału strony w postępowaniu z winy organu. Sąd nie dopatrzył się również w rozpatrywanej sprawie, naruszenia przez SKO przepisów postępowania tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z uzasadnienia skargi wynika, iż Skarżący dopatrują się uchybienia tym przepisom, poprzez nieustalenie przez SKO okoliczności oraz nieuwzględnienie potwierdzających je dowodów, dotyczących pominięcia przez Prezydenta [...] – [...], Skarżących, jako stron postępowania w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z [...] czerwca 2008 r. Tymczasem okoliczności te nie wymagały ustaleń oraz przeprowadzania dowodów, ponieważ nie budziły one wątpliwości w rozpatrywanej sprawie. Pominięcie Skarżących przez Prezydenta [...] – [...], jako stron postępowania w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z [...] czerwca 2008 r., zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2408/11,w którym sąd stwierdził, że "(...) wskutek zaniedbań organu skarżący nie wzięli udziału w postępowaniu zwyczajnym, ich wniosek nie został rozpatrzony łącznie z wnioskiem P. Sp. z o.o. i w konsekwencji nie została do nich skierowana decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r.". SKO nie kwestionował tej okoliczności stwierdzając w decyzji I instancji, w niniejszej sprawie, iż oznacza ona naruszenie prawa Skarżących do czynnego udziału w postępowaniu. Odnosząc się do przesłanki uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., Skarżący podnieśli, że niewykonalność decyzji Prezydenta [...] – [...] z [...] czerwca 2008 r. wynikała z faktu, iż część pasa drogowego będąca przedmiotem postępowania znajdowała się w posiadaniu Skarżących przed dniem wydania tej decyzji, co też było okolicznością nieusuwalną przez cały czas. Sąd zgadza się jednak ze stanowiskiem SKO, iż powyższa okoliczność nie stanowi nieusuwalnej przeszkody, trwale uniemożliwiającej wykonanie tej decyzji, należy bowiem stwierdzić, że od chwili jej wydania istniały środki prawne i legalne środki przymusu, których zastosowanie pozwoliłoby na wykonanie postanowień decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie, decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Ponadto niewykonalność decyzji musi mieć charakter obiektywny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1365/07, stwierdził, że: "1. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. 2. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji". Z powyższych względów, stanowisko SKO w kwestii niewykonalności spornej decyzji z [...] czerwca 2008 r. jest prawidłowe, istniała bowiem zarówno faktyczna jak i prawna możliwość jej wyegzekwowania, pomimo negatywnego stanowiska Skarżących, w których dyspozycji znajdowała się sporna część pasa drogowego. Organ wyjaśnił powyższe kwestie w zaskarżonej decyzji. Podnoszona przez Skarżących okoliczność zajmowania przez nich, już w chwili wydania decyzji z [...] czerwca 2008 r., spornej części pasa drogowego, nie budziła wątpliwości w sprawie, w związku z czym nie było konieczności dokonywania ustaleń faktycznych w tej kwestii. Również zatem, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez SKO, zarzucanego naruszenia przepisów postępowania. Powoływane natomiast w skardze dokumenty, jak i złożone na rozprawie decyzje, nie wykazują trwałej niewykonalności spornej decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Przez pryzmat powyżej omówionych zarzutów, Skarżący postrzegają zarzucane naruszenie przez SKO art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP. Wykazana jednak powyżej, niezasadność podniesionych zarzutów, jak i niedopatrzenie się przez Sąd naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, czy też innych przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy oznacza, że bezpodstawny jest również zarzut naruszenie przez SKO art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę w całości.