II GSK 737/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M., M. M. - wspólników spółki cywilnej "D.-M." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 214/12 w sprawie ze skargi A. M., M. M. - wspólników spółki cywilnej "D.-M." na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 214/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargi A. M. i M. M., działających jako D.-M. s.c. (dalej: wnioskodawcy, skarżący) na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.: z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Na wniosek skarżących Dyrektor T. Zarządu Dróg Miejskich jako zarządca dróg decyzjami: nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. oraz nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwolił A. M. i M. M., działającym jako D.-M. s.c. na zajęcie pasa drogowego w celu wykonania robót – ustawienia rusztowania dla wykonania elewacji budynku w pasie drogowym - ulicy P. S. 2 w T. – poprzez zajęcie chodnika o powierzchni 40 m2 w okresie odpowiednio od dnia 2 kwietnia 2008 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. tj. przez 29 dni oraz od dnia 2 maja 2008r. do dnia 30 czerwca 2008 r., tj. przez 60 dni, po uiszczeniu opłaty w wysokości – w pierwszym przypadku - 1.160,00 zł oraz w drugim przypadku - 2.400,00 zł. Pismem z dnia [...] września 2011 r. wnioskodawcy wystąpili o stwierdzenie nieważności obu powyższych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") podnosząc, że nie było podstaw do zobowiązania ich do uiszczenia ustalonych opłat przedmiotowymi rozstrzygnięciami. Zdaniem wnioskodawców działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] obr. [...] w T. stanowiła "plac", a tym samym nie mogła być uznana nie tylko za część drogi publicznej, ale również nie mogła być uznana za drogę w ogóle. Ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego nastąpiło z przekroczeniem ustawowych kompetencji zarządcy drogi. Na poparcie swojego stanowiska skarżący załączyli rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] stwierdzające nieważność uchwały Nr [...] Rady Powiatu Ch. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (w skrócie: SKO) odrębnymi decyzjami z dnia [...] listopada 2011 r. - sygn. akt [...] i sygn. akt [...] - odmówiło wnioskodawcom stwierdzenia nieważności decyzji: Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. oraz Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Organ wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego, po dokonaniu należnych opłat, stanowił art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej: "u.d.p."). Organ stwierdził, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obr. [...] w T., jest częścią urządzonej drogi publicznej - ulicy o nazwie "P. S.". Organ odnosząc się do rozstrzygnięcia nadzorczego podniósł, iż akt ten eliminuje z obrotu prawnego uchwałę Rady Powiatu Ch., nakładającą obowiązek uiszczania opłat za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do placów, wskazując iż obowiązek ten jest niezgodny z delegacją ustawową zawartą w art. 40 ust. 8 u.d.p. Wnioski skarżących o wydanie zezwoleń oraz wydane w sprawie decyzje nie dotyczą zajęcia "placu", lecz chodnika ulicy noszącej jedynie nazwę "P. S.". Organ podniósł, że na dzień wydania decyzji, objęta nią działka ewidencyjna nr [...] obr. [...] w T. stanowiła grunt zajęty pod drogę publiczną (część ulicy o nazwie – P. S.). Powyższą okoliczność potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów dla tej działki oraz ostateczna decyzja Wojewody M. z dnia [...] maja 2005 r. stwierdzająca, iż z dniem [...] stycznia 1999 r. Gmina Miasta T. nabyła własność nieruchomości położonej w T., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna numer [...] obr.[...], zajętej pod drogę publiczną o kategorii gminnej. W ocenie SKO, w dacie wydania kwestionowanych decyzji nie istniały podstawy do przyjęcia, że działka nr [...] obr.[...] w T. nie była zajęta pod drogę, lecz stanowiła plac. Zatem nie mogły zostać wydane kwestionowane decyzje z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcia zostały utrzymane w mocy decyzjami tego samego organu z dnia [...] grudnia 2011 r. o numerach:[...];[...], który nie dopatrzył się naruszenia żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uzasadniał stanowisko SKO, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obr. [...] w T. jest częścią urządzonej drogi publicznej. Jest to ulica o nazwie "P. S.". Ulica nazwana P. S. nie jest "placem" w rozumieniu uchwały Nr [...] Rady Powiatu Ch. z dnia [...] stycznia 2010 r., której dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 15 lutego 2010 r. Stanowisko organów uznające P. S. za część urządzonej drogi publicznej oparte jest także na dokumentach będących częścią zasobu geodezyjnego. Operat pomiarowy, przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, jako urzędowy dokument geodezyjny, w ocenie Sądu, stanowi dowód określający linie graniczne pasa drogowego ulicy o nazwie P. S. w T. w zakresie objętym decyzjami Dyrektora T. Zarządu Dróg Miejskich. Z wypisu z rejestru gruntów również wynika, że działka nr [...] w T. stanowi drogę i została w tym dokumencie oznaczona symbolem klasyfikacyjnym "dr", stanowi własność Gminy Miasta T. i pozostaje w zarządzie T. Zarządu Dróg Miejskich. Uznanie organu, iż ulica P. S. jest drogą publiczną potwierdziła również decyzja Wojewody M. z dnia [...] maja 2005 r. nr[...], który działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczna (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późń. zm.) stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina Miasta T. nabyła w stanie wolnym od obciążeń z mocy prawa własność nieruchomości położonej w T., oznaczonej w operacie ewidencyjnym gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow.0,0361 ha, obr. [...]. Z decyzji tej wynika m.in., że ww. "działka w dniu 1 stycznia 1999 r. była zajęta pod drogę publiczną o kategorii gminnej ( ...), a przebieg drogi jest zgodny z dokumentami geodezyjnymi, a w szczególności z mapą ewidencyjną i mapą zasadniczą obr. [...] T. w zakresie działki [...] oraz metryką pl. S. (Lp. księgi inwet. [...]). Z metryki wynika również, że pl. S. jest urządzony...". Sąd zgodził się z organem, że prawomocna decyzja Wojewody M. pozostaje w obrocie prawnym tak długo, dopóki nie zostanie z tego obrotu wyeliminowana w sposób przewidziany obowiązującymi przepisami. W dacie rozstrzygania przedmiotowa decyzja nie została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, dlatego SKO zobligowane było do uwzględnienia treści tej decyzji przy ustalaniu stanu prawnego dotyczącego działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] w T. Stanowiska tego nie mogła zmienić okoliczność, że skarżący składali wnioski o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej przedmiotowej decyzji Wojewody M. Ponadto zgodnie z Uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia [...] listopada 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych w województwie t. do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, ulica – S. P. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Następnie Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] maja 2000 r. w sprawie pozbawienia dotychczasowej kategorii niektórych dróg wojewódzkich w granicach administracyjnych T. – miasta na prawach powiatu i zaliczenia ich do kategorii dróg gminnych, stosownie do § 1 ust. 3 tej Uchwały, dotychczasowe drogi lokalne miejskie, w tym ulica S. P. stały się z mocy prawa drogami gminnymi. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obr. [...] w T. jest drogą publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.p. i jest drogą w rozumieniu art. 4 pkt 2 tej ustawy . Droga natomiast jest częścią pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p. Spór między stronami dotyczył m.in. określenia linii granicznych pasa drogowego ulicy P. S., gdyż - jak twierdzą skarżący – w aktach sprawy brak jest dokumentu geodezyjnego określającego ww. linie graniczne . Sąd wskazał, że dokumenty takie jak, m.in.: uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia operatu pomiarowego nr [...] wznowienia punktów granicznych przedmiotowej działki nr ewidencyjny [...] oraz ww. wypis z rejestrów gruntów dotyczący tej działki oraz pozostałe dowody zgromadzone przez SKO, w tym m.in. decyzja Wojewody M. z dnia [...] maja 2005 r. uzasadniają stanowisko organu, że decyzje wydane w trybie art. 40 ust. 1 u.d.p., których stwierdzenia nieważności domagali się skarżący, tj. zezwolenia zarządcy drogi – Dyrektora T. Zarządu Dróg Miejskich dotyczyły zajęcia chodnika w rozumieniu art. 4 pkt 6 u.d.p. znajdującego się w pasie drogowym ulicy P. S. w T. W związku z powyższym wydanie przedmiotowych decyzji , zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p., obligowało zarządcę drogi – Dyrektora T. Zarządu Dróg Miejskich do obciążenia skarżących stosownymi opłatami. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca i [...] kwietnia 2008 r., bowiem decyzje te zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. M. i M. M., zaskarżając go w całości. Wnieśli o uchylenie wyroku w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. – w związku z nieprawidłowym ustaleniem stanu sprawy oraz brak wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, a w konsekwencji naruszenie: 2. art. 135 p.p.s.a. - w związku z nie podjęciem działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, w konsekwencji czego z kolei naruszono: 3. art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 151 p.p.s.a. – w związku z oddaleniem skargi i brakiem uchylenia decyzji SKO, wydanych z naruszeniem prawa. Organ nie zajął stanowiska i nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. przedstawili dodatkową argumentację odnośnie zgłoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że Sąd ten nie może się domyślać argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać więc m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd I instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. W sytuacji, jak w omawianej sprawie, kiedy postawiono jedynie zarzuty oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść przepisu art. 176 stwierdzić należy, że w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, Lex nr 1372091). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385, 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1127/13, Lex nr 1364199). Kierując się powyższymi wytycznymi należy uznać, że skarga kasacyjna A. M. i M. M. nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu sprawy oraz brak wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, jak i brak ustosunkowania się do zarzutów i twierdzeń skarżących przedstawionych w skardze, nie można podzielić jego zasadności. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jak wynika z obszernego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji na potrzeby kontroli zaskarżonej decyzji wskazał i wyjaśnił podstawę prawą rozstrzygnięcia oraz ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżących przedstawionych w skargach. Akceptacja stanowiska SKO i przedstawienie argumentów w tej kwestii, przy jednoczesnym braku uwzględnienia przez Sąd I instancji stanowiska skarżących nie może zostać uznane za naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 16/12, Lex nr 1328793). Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego dotycząca stanowiska tego Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; Lex nr 590810, 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 412/12, Lex 1374780). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1262/12, Lex nr 1329408). Ocena prawna ustaleń faktycznych zaś mieści się w podstawie proceduralnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, Lex nr 1342098). Skarżący zaś poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. próbowali przede wszystkim podważyć ustalenia faktyczne dokonane przez SKO oraz ich ocenę przeprowadzoną przez Sąd I instancji, jak i przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zakończenie postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji Wojewody M. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] decyzją Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] stwierdzającą wydanie rozstrzygnięcia z 2005 r. z naruszeniem prawa nie miało wpływu na wynik sprawy. Tryb wznowienia bowiem powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez jej uchylenie czyli od daty jej uchylenia, a w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji bada się stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności i decyzja stwierdzająca nieważność wywołuje skutki ex tunc (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej , Wydawn. C.H.BEC, Warszawa 2013, s. 843-844). Przy tym decyzja Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2013 r. wskazywała, że części składowe budynku przy ul. P. S. w T. posadowione na działce nr [...] nie mogły być częścią pasa drogowego, czego nie uwzględniono w decyzji tego organu z dnia [...] maja 2005 r., a decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego odnosiły się natomiast do zajęcia chodnika pod rusztowania i zostały wydane w 2008 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a., przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten umożliwia sądowi administracyjnemu wyjście poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Jednakże o naruszeniu art. 135 p.p.s.a. nie sposób mówić w sytuacji, gdy - jak w sprawie - zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalono skargę. Z treści art. 135 p.p.s.a. wynika bez wątpienia, że przepis ten ma zastosowanie tylko w razie uwzględnienia skargi - podstawą do jego zastosowania jest bowiem stwierdzenie przez sąd, że nie tylko akt lub czynność bezpośrednio do sądu zaskarżone, ale także akt lub czynność poprzedzająca wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego (por. np. wyroki NSA: z 16 lutego 2006 r., I OSK 440/05, z 16 maja 2006 r., II OSK 822/05, z 28 lipca 2004 r., OSK 678/04, z 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1678/11, Lex nr 1218339). Zatem zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za niezasadny. Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Przede wszystkim wyklucza się równoczesne powoływanie na naruszenie obu przepisów, a przy tym są to przepisy blankietowe i zastosowanie ich stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z dnia: 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11, Lex nr 1219041, 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1909/10, Lex nr 1410598). Na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia którejś z tych regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Z przyczyn wyżej wskazanych, Naczelny Sąd Administracyjny uznając iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.