II GSK 3213/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 67/17 w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 67/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K., na podstawie art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 612; dalej: u.g.h.), wymierzył T. N. karę pieniężną w wysokości 12000 zł z tytułu urządzania gier na automacie HOT SLOT poza kasynem gry, tj. w należącym do niego Barze [...] w O., [...][...]. Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] listopada 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Sądu I instancji wniósł T. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzasadniając oddalenie skargi na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - z uznanych za bezsporne i istotne okoliczności faktycznych - wywiódł, że skarżący nie posiada stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, a także że gry oferowane na wskazanym wyżej urządzeniu są grami na automacie w rozumieniu u.g.h. Z kolei za sporną w pierwszej kolejności, Sąd I instancji uznał wykładnię pojęcia "urządzający", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. WSA podzielił stanowisko, zgodnie z którym wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko, zaś warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W ocenie Sądu, uznanie osoby fizycznej za "urządzającego gry", każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka podejmowała czynności, polegające m.in. na opisanych powyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Zdaniem Sądu, o takich zachowaniach można mówić w przypadku skarżącego, na co wskazuje analiza umowy najmu zawartej przez niego [...] listopada 2014 r. ze spółką A. (najemcą). Z treści tej umowy wynika, że skarżący udostępnił powierzchnię w lokalu w celu zainstalowania automatu do gier, zapewnił możliwość podłączenia urządzenia do instalacji elektrycznej oraz poprawne jego funkcjonowanie. Z tytułu eksploatacji urządzenia do gier skarżący czerpał korzyści finansowe w wysokości 100 zł miesięcznie. Ponadto WSA zwrócił uwagę, że w pkt 9 umowy wskazano, że za miesiące, w których urządzenie najemcy nie będzie działało, czynsz najmu nie będzie pobierany. W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, że organy celne nie naruszyły przepisów prawa materialnego przez zastosowanie wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Okoliczności sprawy świadczą bowiem o istotnym udziale skarżącego w procesie urządzania gier na wskazanym wyżej automacie. Zdaniem Sądu skarżący miał świadomość urządzania gier na automacie w prowadzonym przez niego lokalu na powierzchni, która nie została przestrzennie wyodrębniona od reszty pomieszczenia. To skarżący organizując działalność decydował o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu, a tym samym umożliwiał bądź nie dostęp do automatu. Dokonując kontroli przestrzegania prawa procesowego Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Organy ustaliły bowiem w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poddany analizie przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów, że urządzenie znajdujące się w lokalu, w którym skarżący prowadził działalność, było automatem do gier w rozumieniu przepisów u.g.h. Ponadto prawidłowo ustalono, że skarżący był urządzającym gry na automatach. W kwestii dopuszczalności stosowania nienotyfikowanego art. 89 u.g.h., WSA powołał się na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 oraz - wynikający z art. 269 § 1 p.p.s.a. - wiążący charakter tej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszeń przez organ w toku postępowania przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przedstawienia stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym, tj. art. 180 § 1, art. 122 § 1 i 187 § 1, art. 191 O.p. przejawiające się w niepodjęciu wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak też wszechstronnej i wnikliwej oceny jego wyników, w szczególności przez zaniechanie przesłuchania prezesa zarządu spółki A. celem ustalenia osób odpowiedzialnych za urządzanie gier na kwestionowanym automacie, w sytuacji gdy powyższe ustalenia miały kluczowe znaczenie dla sprawy; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszeń przez organ w toku postępowania przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przedstawienia stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym, tj. art. 122 § 1 i 187 § 1, art. 191 O.p. przez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak też wszechstronnej i wnikliwej oceny jego wyników, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia, czy strona wiedziała, jakiego rodzaju urządzenie zostanie wstawione do lokalu? Kto wstawił kwestionowane urządzenie do lokalu i kiedy? Czy zawarta z właścicielem automatu umowa nakładała na stronę obowiązek zajmowania się wskazanym urządzeniem?; 3) art. 151 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli decyzji organu administracji podatkowej oraz przez oddalenie skargi mimo podstaw do jej uwzględnienia w całości; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że nie zachodzą wątpliwości w zakresie podejmowania przez skarżącego aktywnych działań dotyczących automatu, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie tylko nie potwierdza powyższego, ale wręcz temu przeczy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto naruszenie przepisu art. 659 i nast. k.c. przez brak zrozumienia instytucji prawa cywilnego, którą jest umowa najmu. Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, o przeprowadzenie rozprawy, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że ustalenia faktyczne w sprawie nie wskazują dlaczego organ uznał, że skarżący miał świadomość, jakiego rodzaju i typu są urządzenia wstawione do lokalu. Poza tym, skarżący zakwestionował wykładnię pojęcia "urządzający gry", sprowadzoną do twierdzenia, że samo podnajęcie powierzchni podmiotowi trzeciemu jest równoznaczne z urządzaniem gier przez wynajmującego. Jako znaczący brak podstępowania dowodowego skarżący wskazał nieprzesłuchanie strony w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna, wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. W pierwszej kolejności, za niezasadny należy uznać sformułowany w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 u.g.h. w zakresie pojęcia "urządzający gry". Poza sporem przepisy u.g.h. nie zawierają definicji "urządzającego gry". Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie zasadnie jednak przyjmuje - na potrzeby postępowań w przedmiocie kar wymierzanych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - szerokie rozumienie podmiotu "urządzającego gry na automatach". Zdaniem składu orzekającego w pełni trafne jest stanowisko, że jest to niezbędne - jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. Przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (zob.: wyrok NSA z dnia 10 września 2019 r. II GSK 1583/17 i powołane tam orzecznictwo). Jak zatem przyjęto w judykaturze, przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w sprawie, należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Samo urządzanie gier hazardowych to z kolei ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności takie jak np.: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Nie tylko zatem podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej. Tak więc "urządzającym grę na automatach", jest ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. Przyjmując takie rozumienie pojęcia "urządzający gry" należy uznać, iż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał organy administracji do przyjęcia, że skarżący urządzał gry na automatach w powyższym rozumieniu. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta wyraża się m.in. w określonym w art. 187 § 1 O.p. obowiązku zebrania i rozpatrzenia przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Natomiast z art. 191 O.p. wynika, że na podstawie całego zebranego materiału dowodowego organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Postanowienia znajdującej się w aktach umowy łączącej skarżącego z dysponentem automatów – A. sp. z o.o., ale nie tylko - o czym niżej - wskazują, że na skarżącym ciążyły obowiązki zapewnienia stosownych warunków do prowadzenia niezakłóconej działalności w zakresie gier na automatach, a zatem jego rola w całym przedsięwzięciu wykraczała ponad zwyczajne udostępnianie swojego lokalu, odbywające się na podstawie umowy najmu. Po pierwsze, ze znajdującej się w aktach umowy wynika, że zapłata czynszu została uzależniona od eksploatacji urządzeń. Punkt 9 umowy stanowi bowiem wprost, że "Strony uzgadniają, że za miesiące, w których urządzenia najemcy nie będą działały na terenie najętej powierzchni, czynsz najmu nie będzie pobierany". W konsekwencji przyjęcia takiego warunku zapłaty czynszu, tj. jego uzależnienia od skuteczności eksploatowania urządzeń na wynajmowanej powierzchni, niewątpliwie skarżący kasacyjnie był ekonomicznie zainteresowany tym, aby gry na wstawionym automacie, były faktycznie organizowane. Po drugie, z treści protokołu kontroli wynika, że w dniu kontroli automat był włączony i gotowy do gry. Oznacza to, że faktyczna eksploatacja urządzenia miała miejsce. Dalej, na podstawie punktów 12 i 13 umowy zawarta została klauzula o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej - na terenie całego lokalu – zarówno przez samego skarżącego jak i potencjalnych innych najemców, zobowiązująca skarżącego do zaniechania udostępniania powierzchni lokalu innemu podmiotowi w celu prowadzenia działalności konkurencyjnej do działalności najemcy. Niezrozumiałe są przy tym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące braku dowodu świadomości skarżącego co do tego, jakiego rodzaju urządzenie zostanie wstawione do lokalu. Przede wszystkim, skarżący podpisał się przecież pod treścią umowy, w której wskazano, że część lokalu zostanie wynajęta "w celu umiejscowienia elektronicznych urządzeń zabawowych". Poza tym, podpisując wspomnianą już wyżej klauzulę o zakazie konkurencji, musiał mieć świadomość znaczenia zobowiązania, którego się podejmuje. Za sformułowaniem "działalność gospodarcza mogąca stanowić konkurencję dla najemcy", kryje się przecież konkretne zobowiązanie zaniechania. Również wyżej opisane uzależnienie wypłaty czynszu najmu od funkcjonowania automatów, wskazuje, że skarżący musiał być świadomy, że dopiero zapewnienie faktycznego funkcjonowania działalności polegającej na eksploatacji automatu, będzie wiązało się z zapłatą czynszu. Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że skarżący kasacyjnie już podpisując umowę najmu, musiał być świadomy, że działalność ta, to urządzanie gier na automacie. Z uwagi na treść zarzutu nr 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 180 § 1, art. 122 § 1 i art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez braki w prowadzonym postępowaniu dowodowym dotyczące ustalenia – w drodze przesłuchania świadka Prezesa Zarządu spółki będącej najemcą – kto urządzał gry na automatach? A także ustalenia, kto wstawił urządzenie do lokalu i kiedy? należy zwrócić uwagę, że - jak już wyżej zaznaczono - Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Przy takiej wykładni, należy uznać, że w sprawie, w której stroną jest skarżący, wobec którego niewadliwie ustalono i oceniono, że spełnia przesłanki urządzającego gry na automatach, nie ma żadnego znaczenia ani to, kim w ocenie prezesa zarządu najemcy jest urządzającym gry, ani też kto wstawił automat do gier do lokalu. Ewentualna odpowiedzialność osób, które również miały swój udział, np. poprzez serwisowanie tego samego automatu, może być bowiem przedmiotem odrębnych postępowań, zupełnie niezależnie od odpowiedzialności skarżącego ustalonej i kontrolowanej w tej sprawie. W konsekwencji, jeżeli okoliczności podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej jako nierozpatrzone czy pominięte, nie miały i nie mogły mieć wpływu na wynik tej konkretnej sprawy, cały zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być uznany za skuteczny. Podobnie na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut sfomułowany - co prawda nieprawidłowo, bo bez wskazania jednostki redakcyjnej - w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej, tj. nieprzesłuchania strony w sprawie. Mimo wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił go, mając na względzie uzasadnienie uchwały NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09. Zgodnie z art. 199 zd. 1 O.p. organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. W pierwszej kolejności, należy wskazać, że cytowany przepis jest przepisem prawa procesowego i jako taki może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jedynie w przypadku wykazania, że naruszenie tego przepisu mogło mieć wpływ na wynik sprawy (patrz art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Chodzi zatem o wykazanie, że gdyby uchybienia, które autor skargi kasacyjnej podnosi, nie było, wynik sprawy byłby inny. W rozpoznawanej sprawie takiej zależności nie wykazano. Nie wskazano nawet na jaką okoliczność to przesłuchanie miałoby nastąpić. Już z tego względu zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Poza tym, odnośnie do samej możliwości naruszenia art. 191 O.p., trzeba zauważyć, że skoro w myśl powołanego przepisu w sytuacji w nim opisanej organ "może" przesłuchać stronę, to sam fakt nieprzesłuchania strony nie może być podstawą do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 659 i nast. k.c. przez brak zrozumienia instytucji prawa cywilnego, którą jest umowa najmu. Zasady prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonych dowodów w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie regulują - stosownie do art. 8 u.g.h. - przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Działając zgodnie z tymi przepisami, organy, a także kontrolujący ich działalność WSA, nie dokonywały klasyfikacji umowy i analizy jej zgodności z przepisami prawa cywilnego, a prawidłowo zwróciły uwagę na te elementy umowy, które są istotne z punktu widzenia norm prawa administracyjnego. Z tego samego względu niezasadne jest też twierdzenie, jakoby ustalenie, że skarżący był urządzającym gry wywiedziono z samego faktu zawarcia umowy najmu. Autor skargi kasacyjnej zarzucił również naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten jest jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, a ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z powyższej regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną. Wskazanie na naruszenie przytoczonego przepisu jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. (określającego jedynie elementy uzasadnienia wyroku) nie może zatem być ocenione jako skuteczny zarzut wadliwego uznania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych za wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Art. 1 powołanej ustawy wskazuje zakres unormowany ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie zawiera wskazanych jednostek redakcyjnych. Z kolei art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, jest przepisem wynikowym i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).