II GSK 3343/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) sędzia NSA Joanna Zabłocka sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3881/14 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od P. O. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2625 (dwa tysiące sześćset dwadzieścia pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 25 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., stwierdził że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 27 marca 2014 r. na drodze krajowej nr [...] pomiędzy miejscowością L., a miejscowością R., dokonano kontroli pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika wraz z trzyosiową naczepą, którym wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem okrywy torfowej umieszczonej w opakowaniach na paletach (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego. W jej toku stwierdzono, że pojazd przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego. Dokonane za pomocą przenośnych legalizowanych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C o numerach fabrycznych [...], [...], ważenie wykazało, że rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego wynosił 13,4t i został przekroczony o 3,4t co stanowiło przekroczenie o 34%. Stwierdzono również, że rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 42,5t co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej masy dla tego typu pojazdu o 2,5t - przekroczenie o 6,25%. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli, żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., którą organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Objęta skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektora Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy w motywach wskazało, że droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało zatem nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które jest wydawane na przejazd pojazdu: o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnymi nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 24 lutego 2014 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C, które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L. z datą ważności do 31 lipca 2015 r. dokumenty te zostały okazane kontrolowanemu. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ nie podzielił w zakresie przeprowadzonego ważenia stanowiska strony, że zastosowane wagi typu SAW 10C nie służą do wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej. Uznał również, że sama procedura ważenia została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Organ za błędną uznał argumentację strony, że podmiotem wykonującym przejazd był kierowca, a nie zaś skarżący. Wskazał, że kierowca wykonuje jedynie czynności kierowania pojazdem, jest dzierżycielem pojazdu, nie wykonuje przejazdu dla siebie lecz dla innej osoby. Odnosząc się do kwestii art. 43 ustawy Prawo przewozowe, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona jako podmiot wykonujący przejazd nie mogła przenieść odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na załadowcę, czy nadawcę. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd została bowiem uregulowana w treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260, dalej: p.r.d.) i jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności m.in. załadowcy, nadawcy. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję w pierwszej kolejności stwierdził, że organ ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kierował się prawidłowymi kryteriami. Prawidłowo stwierdził, że jeżeli pomimo dokonania badania nie było możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełniał warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii, drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Również prawidłowo, zdaniem Sądu ustalono, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów zaś użyte wagi typu SAW 10C, w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L. z datą ważności do 31 lipca 2015 r., które to dokumenty okazano kontrolowanemu oraz poinformowano go o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że podmiotem wykonującym przejazd był kierowca, a nie skarżący, Sąd stwierdził, że organ w tym zakresie dokonał prawidłowych ustaleń, gdyż zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Powołany przepis nie określa natomiast kierującego pojazdem jako strony postępowania administracyjnego. Podmiotem wykonującym przejazd jest natomiast ten na rzecz kogo jest on wykonywany. Zdaniem Sądu, organ również prawidłowo uznał za niezasadny zarzut dotyczący przeprowadzenia kontroli przez osobę nie będącą inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. Przywołując treść art. 76 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Sąd zauważył, że kontrolujący ukończył szkolenie zakończone egzaminem państwowym z wynikiem pozytywnym i uzyskał tytułu inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, co jednoznacznie wynikało z pieczęci na protokole kontroli "Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego". Natomiast "starszy kontroler transportu drogowego" to, jak wykazano, stanowisko urzędnicze zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Odnosząc się do kwestii opisanej w art. 43 ustawy Prawo przewozowe, Sąd stwierdził, że organ prawidłowo wskazał, iż strona jako podmiot wykonujący przejazd nie mogła przenieść odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na załadowcę, czy nadawcę. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd została uregulowana w treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. i jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności m.in.: załadowcy, nadawcy. Sąd I instancji za niewystarczające uznał wyjaśnienia organu, że użytych podczas kontroli wag można było użyć do pomiarów DMC oraz nacisków osi pojazdu poddanego kontroli w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że zasady użytkowania urządzeń określają ich producenci, co potem jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zarówno w świadectwach homologacji, certyfikatach zatwierdzenia typu oraz świadectwach legalizacji. Organ natomiast nie wskazał, czy ze świadectwa wynikało, że waga nieautomatyczna SAW 10C służy jedynie do pomiaru nacisków kół i osi. Nie wykazał, że przedmiotowe wagi nadają się do pomiaru obciążenia osi składowych, osi wielokrotnych. Sąd zauważył, że wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C, nie zostały opisane przez organ z powołaniem się na świadectwo homologacji. Zauważył również, że w "Instrukcji postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych" wprowadzonej zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r., polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP), o 200 kg i 2% celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Zdaniem Sądu, dokonano kompensowania ograniczeń w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z treści świadectw homologacji i instrukcji ich użytkowania, a te nie zostały powołane. Tymczasem wartość pomiaru nacisków osi oraz DMC ustalonego w niniejszej sprawie, przekładająca się na wysokość kary pieniężnej, została stwierdzona nie tylko na podstawie przeprowadzonego ważenia ale również przy zastosowaniu współczynnika korygującego podanego w powołanym zarządzeniu nr 3/2006. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pakt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w zakresie ustaleń faktycznych sprawy organ nie wyjaśnił wątpliwości, czy wagi typu SAW 10C mogły zostać użyte do pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisków na osi pojazdu poddanego kontroli, podczas gdy okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia w sprawie, skoro pojazd samochodowy poddany kontroli wyposażony był w dwie osie pojedyncze oraz jedną oś potrójną, których sposób pomiaru nacisku odpowiadał przewidzianemu w Instrukcji obsługi tych wag, natomiast naruszenie stwierdzono jedynie w odniesieniu do przekroczenia masy całkowitej i samo już tylko naruszenie w zakresie przekroczenia odpuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej – wobec jego rozmiarów uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w orzeczonej przez organ wysokości, natomiast skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wyniki pomiaru ww. parametrów uzyskane za pomocą wag SAW 10C w trakcie kontroli były błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, natomiast organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń w zakresie nacisku pojedynczej osi napędowej, a w konsekwencji także masy całkowitej kontrolowanego pojazdu ciężarowego; 2. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pakt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie wyjaśnił w oparciu o Świadectwo Zgodności jak i Instrukcję Obsługi wag typu SAW 10C, że za pomocą tych wag możliwym jest pomiar nacisków wielokrotnych osi pojazdu oraz jego masy całkowitej, a sam pomiar nacisku na osie został dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określony w świadectwie legalizacji oraz instrukcji producenta, podczas gdy z dokumentów tych wynika, że taki sposób pomiaru wskazanych parametrów pojazdu jest prawnie i technicznie dopuszczalny oraz w pełni wiarygodny, do czego odniesiono się także u uzasadnieniu uchylonej decyzji (v. str. 5); 3. prawa materialnego (z ostrożności procesowej), art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz.U. WE L 2009.122.6) poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenia wag SAW 10C do użytkowania – art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r., nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 1990.189.1-16), § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r., Nr 4 poz. 23) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli mertologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152), polegające na mylnym przyjęciu, że wagi typu SAW 10C w przypadku wyznaczenia nacisków oraz masy całkowitej pojazdów nie mogą służyć do badania i pomiaru nacisków osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej, bez względu na liczbę osi, natomiast wytyczne zamieszczone w punkcie 2.5 Instrukcji obsługi wag mają charakter wyłącznie przykładowy co do sposobu ich użycia, przy czym w żadnym razie nie mogą być uznane jako wykluczające możliwość wyznaczania za ich pomocą masy całkowitej pojazdu. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zasadność podniesionych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a więc zarzutów pomieszczonych w punktach pierwszym i drugim petitum tegoż środka odwoławczego. Sąd I instancji uchylając decyzje organów obu instancji, wskazując na zajęte przez stronę skarżącą stanowisko o niemożności zastosowania użytych w toku kontroli wag typu SAW 10C do określenia masy całkowitej pojazdu, uznał, że wyjaśnienia przestawione w tej materii przez organ w odpowiedzi na skargę nie były wystarczające do przyjęcia, iż wymienionymi wagami można było przeprowadzić pomiary dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi. W dalszych wywodach Sąd I instancji w sposób nieprecyzyjny, nie w pełni jasny, stara się wytknąć organowi błędy przezeń poczynione, które miałyby zmierzać do wyjaśnienia za pomocą stosownych dokumentów – świadectwa i/lub homologacji oraz instrukcji obsługi producenta wag, czy możliwym jest za ich pomocą dokonywanie pomiaru obciążeń osi składowych, wielokrotnych i masy całkowitej pojazdu, czy służą one wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczej osi. Analiza akt sprawy, w tym przede wszystkim protokołu kontroli pojazdu, załączonych świadectw legalizacji ponownej użytych w sprawie wag oraz treści motywów decyzji organu odwoławczego, jak również jego odpowiedzi wniesionej w związku z wywiedzioną w sprawie skargą nie pozawala na uznanie oceny jakiej dokonał Sąd I instancji za prawidłową. Jak bowiem wynika już z samej odpowiedzi na skargę Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w kwestii możliwości zastosowania wag typu SAW 10C do przeprowadzenia konkretnych pomiarów wagowych pojazdów, organ wyjaśnił, że wagi te umożliwiają wyznaczenie masy całkowitej pojazdu. Organ przy tym powołał się na konkretne zapisy instrukcji obsługi producenta wag oraz sposób przeprowadzanego ważenia, przy uwzględnieniu maksymalnego obciążenia pojedynczej wagi. Jakkolwiek wywód organu w tej materii, zawarty w wymienionym piśmie procesowym jest sformułowany w sposób niejako minimalistyczny to jednak porównując go z wywodami zawartymi w objętej skargą decyzji twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę uznać należy za dopełnienie stanowiska organu odnośnie możliwości przeprowadzania ważenia pojazdów różnego typu, także tych z wieloma osiami, zmierzające do jak najklarowniejszego przedstawienia procedury dokonywania pomiaru zgodnie z zaleceniami producenta zawartymi w instrukcji obsługi. Organ wskazuje na możliwość przeprowadzenia pomiaru masy całkowitej poddanego kontroli pojazdu podpierając się konkretnymi zapisami (punktami) instrukcji obsługi wag gdzie producent dopuszcza sumowanie nacisków osi przy konfiguracji wag przy ważeniu różnego typu pojazdów. Wskazuje również w tym zakresie na świadectwo homologacji nr D98-09-08 załączone do instrukcji spełniające wymagania dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Powyższe, wbrew ocenie Sądu I instancji, wystarczyło od przyjęcia, a co najmniej pozwalało na przyjęcie, że sporne wagi mogły zostać wykorzystane do ustalenia masy całkowitej skontrolowanego pojazdu. Zasadnicze znaczenie miały, czego zadaje się Sąd I instancji nie wziął pod rozwagę, motywy zawarte w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ ten na stronie piątej i szóstej uzasadnienia decyzji wskazał w sposób szczegółowy na możliwość wynikającą z instrukcji obsługi wag, dokonywania pomiarów nacisków koła, nacisków osi, na grupę osi lub pomiarów ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów, co umożliwia praca wag w konfiguracji samodzielnej - pojedynczej wagi, bądź w parach lub grupach od 4 do 6 urządzeń. Wskazał w tym zakresie, że ustalenia wagi – pomiaru – masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu przeprowadza się poprzez jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu pod warunkiem, że wagi znajdują się jednocześnie pod wszystkimi kołami lub poprzez ważenie etapami w zależności od liczby osi pojazdu gdzie każda z osi ważona jest osobno zaś suma nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu. Podkreślenia wymaga, co również akcentował organ odwoławczy, że wynikający ze świadectw legalizacji ponownej współczynnik maksymalnego obciążenia wagi SAW 10C wynoszący 10t również pozwalał na ustalenie wagi osi pojazdu, jak i w efekcie również jego całkowitej masy rzeczywistej, poprzez sposób ważenia polegający na wykorzystaniu pary przez ich podłożenie pod każde koło i sumowaniu wyniku nacisku z dwóch wagi podstawionych pod jedną oś pojazdu. Tak zaprezentowane stanowisko organu w sposób jednoznaczny wskazywało, iż sporne wagi pozwalały inspektorom prowadzącym kontrolę na dokonanie ustaleń co do wagi kontrolowanego pojazdu, w niniejszej sprawie pojazdu członowego, oraz stwierdzenie zachowania norm wagowych bądź ich przekroczenia tak co do masy całkowitej pojazdu jak i poszczególnych jego elementów składowych, jego osi. Skoro zaś, co wynikało ze znajdujących się w aktach sprawy świadectw legalizacji ponownych użytych w toku przeprowadzonej w dniu 27 marca 2014 r, kontroli, wagi te były dopuszczone do użytkowania (świadectwa legalizacji wystawiono w dniu 5 lipca 2013 r. z ważnością do dnia 31 lipca 2015 r.), to ich użycie przez organ (inspektorów) zgodnie z instrukcją ich obsługi, stanowiącą ogólnie ujmując element świadectwa homologacji, pozwalało na ustalenie parametrów wagowych skontrolowanego pojazdu skarżącego – jego masy całkowitej oraz nacisków osi. Stwierdzone protokołem kontroli naruszenia dawały tym samym podstawę organom do nałożenia na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym – przewóz ładunku bez zezwolenia w kategorii VII, tym bardziej, że tak sama strona, na co zasadnie wskazywał organa, a co wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, na poparcie podniesionych w odwołaniu i skardze twierdzeń, nie przedłożyła jakiegokolwiek materiału dowodowego mogącego poddać w wątpliwość stanowisko organu zaprezentowane w decyzji II instancji i odpowiedzi na skargę. Również ustalenia poczynione podczas kontroli nie zostały zakwestionowane przez kierowcę kontrolowanego pojazdu, który protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń będąc poinformowanym przez kontrolerów o możliwości przeprowadzenia powtórnego ważenia pojazdu – drugiej kontroli pojazdu. W takim stanie sprawy brak było uzasadnionych podstaw do przypisania organom uchybień skutkujących wadliwością ustalenia stanu faktycznego sprawy – wadliwością przeprowadzonych pomiarów parametrów wagowych poddanego kontroli pojazdu, którym w imieniu skarżącego wykonywany był przewóz rzeczy, w sytuacji gdy kontrolujący użyli zatwierdzonych do użycia świadectwami legalizacji ponownej wag zaś sam proces ważenia przebiegł zgodnie z zaleceniami wynikłymi z instrukcji obsługi tychże urządzeń. Brak było zatem podstaw do uchylenia decyzji organów obu instancji nakładających na skarżącego, w oparciu o art. 140aa ust. 1 – 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kary za brak zezwolenia w kategorii VII w związku z wykonywanym transportem, wobec stwierdzonych naruszeń przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego o 3,4t oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego o 2,5t. Mając zaś na uwadze niewadliwe stwierdzenie przez Sąd I instancji braku podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów pomieszczonych przez stronę w skardze wywiedzionej od rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w jej punktach I – V, w świetle powyższych wywodów uznać należało również i zarzut zawarty w punkcie VI skargi, dotyczący niemiarodajnego wyjaśnienia stany faktycznego w zakresie nacisku osi przez użycie do jego wyznaczenia wag SAW 10C w sposób niezgodny z wynikającymi z instrukcji obsługi zaleceniami producenta oraz w sposób niezgodny z postanowieniami świadectwa legalizacji, za również niezasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę orzekając jak w punktach 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzekł zaś na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).