II GSK 342/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1485/14 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. z siedzibą w O. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz C. Spółki z o.o. z siedzibą w O. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 1 grudnia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 1485/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. Spółki z o.o. w O. (dalej: Spółka) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako ARiMR lub Agencja) z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i zasądził od organu na rzecz Spółki koszty postępowania sądowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Wnioskiem z [...] maja 2013 r. Spółka wystąpiła do ARiMR o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W toku postępowania Spółka dokonywała uzupełnień złożonej dokumentacji. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Agencja, na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.; dalej: ustawa), poinformowała Spółkę o odmowie przyznania pomocy z powodu niespełnienia warunków określonych w § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 ust. 1 i § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji roślinnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 261 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Agencja wyjaśniła, że we wniosku Spółka podała, iż operacja planowana do realizacji w ramach działania 123 będzie związana z kodem PKD 10.62.Z – Wytwarzanie skrobi i produktów skrobiowych - dotyczy podmiotów zajmujących się działalnością w zakresie przetwarzania ziemniaków lub zboża na skrobię, zaś jako planowane do wytwarzania produkty wskazała skrobię kukurydzianą oraz olej kukurydziany. W ocenie organu wytwarzanie skrobi z kukurydzy podlega wsparciu w ramach powyższego kodu PKD działalności, ale wytwarzanie oleju kukurydzianego zostało ze wsparcia wyłączone. Po analizie dokumentacji dostarczonej w ramach dwóch uzupełnień, organ stwierdził, że wnioskująca będzie się zajmowała produkcją oleju kukurydzianego równorzędnie do produkcji skrobi z kukurydzy. Ze względu na cel operacji określony jako "uruchomienie zakładu produkcji skrobi płynnej i oleju kukurydzianego" organ uznał ponowne wezwanie do uzupełnienia dokumentacji/poprawienia wniosku oraz złożenia wyjaśnień za bezprzedmiotowe. Organ przyjął, że wprowadzenie zmian w planowanej inwestycji, poprzez rezygnację z wytwarzania oleju kukurydzianego spowodowałoby konieczność modyfikacji celu operacji, co stoi w sprzeczności z § 10 ust. 6 rozporządzenia. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Agencja pismem z dnia [...] maja 2014 r. podtrzymała stanowisko o braku możliwości wsparcia planowanej przez Spółkę produkcji skrobi z kukurydzy i oleju kukurydzianego. Uwzględniając skargę i uchylając zaskarżony akt na postawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) WSA wskazał, że skarżąca ubiegała się o wsparcie finansowe w zakresie działania 123 – Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia pomoc jest przyznawana na operację obejmującą wyłącznie inwestycje związane z prowadzeniem działalności, o której mowa w art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia nr 1698/2005, w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia lub w zakresie przetwórstwa roślin na produkty, które są wykorzystywane na cele energetyczne: 1/ spełniają wymagania PROW na lata 2007-2013, 2/ która nie jest finansowana z udziałem innych środków publicznych. Co więcej, pomoc w ramach działania 123 może być przyznana na produkty pochodzące z przetworzenia zboża, którym bez wątpienia jest kukurydza. Sąd wskazał dalej, że zał. nr 1 do rozporządzenia stanowi wykaz wykonywanych rodzajów działalności, w zakresie których może być przyznana pomoc. Działalności te są określone są poprzez numery Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), a wśród nich wymieniono numer 10.62.Z – Wytwarzanie skrobi i produktów skrobiowych - dotyczy podmiotów zajmujących się działalnością w zakresie przetwarzania ziemniaków lub zboża na skrobię. Podklasa 10.62.Z obejmuje m.in. mielenie kukurydzy metodą mokrą i wytwarzanie oleju kukurydzianego. Sąd zauważył, że w ramach tej podklasy możliwe jest wytwarzanie skrobi z ziemniaków, ryżu, kukurydzy i mielenie kukurydzy metodą mokrą oraz wytwarzanie oleju kukurydzianego, które to procesy są odrębne. Sąd stwierdził, że w ramach podklasy 10.62.Z Spółka zgłosiła działanie (proces) polegający na mieleniu kukurydzy metodą mokrą, którego efektem będzie pozyskiwanie skrobi w formie płynnej, a w procesie tym będzie też pozyskiwać olej kukurydziany. Systemu pozyskiwania skrobi i oleju kukurydzianego dotyczy przedłożony przez stronę opis procesu technologicznego jaki będzie się odbywał w związku z zakupem przez nią linii technologicznej. W ocenie Sądu z twierdzeń strony wynika, że linia technologiczna (i sam proces technologiczny, będący wynikiem jej zastosowania) jaką zamierzała kupić by rozpocząć produkcję, jest innowacyjną metodą mielenia kukurydzy na mokro. Nowa metoda (inna od tradycyjnej) spowoduje, że produkcja będzie tańsza. Sąd przyznał rację Agencji, że wsparcia w ramach działania 123 na podstawie rozporządzenia może oczekiwać jedynie podmiot, który prowadzi działanie określone w zał. nr 1 do rozporządzenia, czyli także w ramach PKD 10.62.Z podanego przez stronę, z tym, że w ramach tej podklasy jest to jedynie wytwarzanie skrobi. Sąd podkreślił, że załącznik nr 1, wskazując w odniesieniu do podklasy 10.62.Z na ograniczenie finansowania jedynie do działania w postaci wytwarzania skrobi z ziemniaków lub zboża, nie odnosi się do żadnej metody jej wytwarzania. Sąd uznał zatem, że jakkolwiek podklasa ta wskazuje jako odrębne działania wytwarzanie skrobi z ziemniaków, ryżu, kukurydzy i mielenie kukurydzy na mokro, to możliwe jest wybranie właśnie tej metody, przy pomocy której – co jest niesporne – da się wytwarzać skrobię. Zdaniem Sądu brak jest jednak podstaw do udzielenia wsparcia również na wytwarzanie oleju kukurydzianego, bo – mimo że jest on wymieniony we wspomnianej podklasie – jest innym od wytwarzania skrobi działaniem (procesem), więc nie podlega finansowaniu. Jego finansowanie byłoby możliwe, gdyby wybrana metoda (działanie) wytwarzania skrobi w ramach procesu jej wytwarzania przy pomocy wybranej linii technologicznej, przewidywała jako element niezbędny (uboczny) wytwarzanie również oleju jako produktu. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że podmiot ubiegający się o pomoc finansową, może ją uzyskać wyłącznie na działanie wykonywane znanymi, tradycyjnymi metodami, ponieważ przepisy nie przewidują tego rodzaju ograniczenia. Wobec tego, w ocenie WSA, okoliczności związane z procesem technologicznym, powinny być jednoznacznie wyjaśnione przez organ tak, ażeby można było prawidłowo ocenić czy możliwe jest udzielenie skarżącej pomocy finansowej. W tym kontekście WSA ocenił jako zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez brak wyczerpującego zebrania i oceny dowodów. Skargą kasacyjną Agencja domagała się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, § 3 ust. 1 rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wytwarzanie oleju kukurydzianego podlega finansowaniu w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego PROW na lata 2007-2013, gdyby wybrana metoda wytwarzania skrobi w ramach procesu jej wytwarzania przy pomocy wybranej linii technologicznej, przewidywała jako element niezbędny (uboczny) wytwarzanie również oleju jako produktu, podczas gdy przyznanie pomocy na operację dotyczącą wytwarzania oleju kukurydzianego jest niedopuszczalne, niezależnie od tego, czy technologia, w jakiej olej ten jest pozyskiwany, przewiduje wytwarzanie oleju jako produktu głównego czy też jako produktu niezbędnego (ubocznego) w procesie wytwarzania skrobi kukurydzianej; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 2 zd. pierwsze ustawy poprzez zarzucenie organowi braku wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego, podczas gdy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania do postępowań w sprawie przyznania pomocy na podstawie umowy, a w konsekwencji naruszenie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 zd. drugie ustawy wobec niedostrzeżenia faktu, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których wywodzi on skutki prawne; b) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 2 zd. drugie ustawy poprzez zarzucenie organowi braku właściwego wyjaśnienia okoliczności sprawy, podczas gdy z dokumentacji sprawy zgromadzonej w toku postępowania prowadzonego przed organem wynikało jednoznacznie, że olej kukurydziany stanowi jeden z głównych produktów działalności, o której dofinansowanie wystąpił wnioskodawca; c) art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jego uchyleniem. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla kwestii możliwości przyznania pomocy na wytwarzanie oleju kukurydzianego okoliczność, że olej kukurydziany stanowi element niezbędny (uboczny) w procesie wytwarzania skrobi. Gdyby prawodawca dopuszczał taką możliwość, znalazłoby to odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem WSA w W. dokonał w sposób dowolny prawotwórczej wykładni przepisów rozporządzenia i wbrew wyraźnej woli prawodawcy sformułował warunki, na jakich działalność polegająca na wytwarzaniu oleju kukurydzianego podlega wsparciu. Świadczy to o naruszeniu przez WSA § 3 ust. 1 rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia. Skarżący kasacyjnie stwierdził ponadto, że wskazane przez Sąd I instancji jako naruszone przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie znajdują w tej sprawie zastosowania, z uwagi na treść art. 22 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy. Poza tym to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, od których zależy możliwość udzielenia mu wnioskowanego wsparcia finansowego. W postępowaniu przed Agencją skarżąca nie podnosiła kwestii zakwalifikowania operacji w związku z rodzajem użytej technologii produkcji oraz kwalifikacją powstających produktów: skrobi kukurydzianej jako produktu głównego i oleju kukurydzianego jako produktu ubocznego, niezbędnego w procesie produkcji. Kwestia kwalifikowania oleju kukurydzianego powstającego jako niezbędny produkt uboczny została podniesiona przez skarżącą dopiero przed Sądem, więc nie mogła być przedmiotem oceny na etapie rozpatrywania wniosku. Spółka udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem Sąd I instancji uznał, że odmowa przyznania skarżącej Spółce pomocy w ramach Działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" naruszała prawo, bowiem nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy dotyczące procesu technologicznego uzyskiwania skrobi. W ocenie Sądu żadne obowiązujące przepisy nie stawiały ograniczeń co do metody uzyskiwania skrobi kukurydzianej, a jeśli tak, to należało ustalić czy zastosowanie proponowanego przez skarżącą procesu produkcji metodą mielenia kukurydzy na mokro przewidywało, jako nieodłączny produkt uboczny, produkcję oleju kukurydzianego. Skarga kasacyjna, oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., kwestionuje powyższy pogląd, a postawione w ich ramach zarzuty i argumentacja, poza zarzutami natury procesowej, związanymi z podstawą uchylenia zaskarżonego aktu, koncentrują się na wadliwej wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji roślinnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie okoliczność, czy olej kukurydziany stanowi lub nie produkt uboczny w procesie wytwarzania skrobi, jest bez znaczenia dla możliwości przyznania pomocy, bowiem produkcja oleju kukurydzianego została wyłączona z pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z przedstawionym w skardze kasacyjnej stanowiskiem, aczkolwiek nie podziela poglądu Sądu I instancji, że sprawa wymagała wyjaśnienia w zakresie wskazanym przez Sąd. Tym samym należało uznać, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia, wyrok odpowiada prawu. Istota problemu jaki wystąpił w rozpoznawanej sprawie wyraża się w wykluczających się twierdzeniach stron: organu, że wytwarzanie oleju kukurydzianego zostało wyłączone ze wsparcia i skarżącej Spółki, że jest wręcz przeciwnie i wsparciem objęte jest działanie o numerze PKD wskazanym przez Spółkę. Spór ma więc charakter merytoryczny i znajduje wyraz w zarzucie kasacyjnym organu naruszenia prawa materialnego tj. § 3 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia krajowego w związku z załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia. Jak stanowi wskazany przepis rozporządzenia, pomoc jest przyznawana na operację obejmującą wyłącznie inwestycje związane z prowadzeniem działalności, o której mowa w art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia lub w zakresie przetwórstwa roślin na produkty, które są wykorzystywane na cele energetyczne: 1) spełniającą wymagania określone w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem kosztów oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celów działania, o którym mowa w § 1, a także 2) która nie jest finansowana z udziałem innych środków publicznych. Odwołanie się do treści przepisu art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) wymaga jego przypomnienia. Zgodnie z treścią owej normy unijnej wsparcia, o którym mowa w art. 20 lit. b pkt iii) [zwiększenie wartości dodanej produktów rolnych i leśnych], udziela się z tytułu materialnych lub niematerialnych inwestycji, które dotyczą przetwarzania lub obrotu produktami objętymi załącznikiem I do Traktatu (rozdz. 10 nomenklatury brukselskiej – zboża), z wyjątkiem produktów rybołówstwa oraz przetwarzania lub obrotu produktami leśnymi. Mając na względzie treść przywołanych wyżej norm można więc powiedzieć, że pomoc w ramach działania nr 123 dotyczyć może wyłącznie inwestycji związanych z prowadzeniem działalności w zakresie przetwarzania lub obrotu produktami wymienionymi w załączniku I do Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a więc również w zakresie przetwarzania lub obrotu zbożami, w odniesieniu do – co należy podkreślić – co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie do rozporządzenia krajowego (załącznik nr 1). Jednym z rodzajów działalności wyszczególnionych w wykazie, o którym wyżej mowa jest działalność w sektorze wytwarzania skrobi i produktów skrobiowych, co dotyczy podmiotów zajmujących się działalnością w zakresie przetwarzania ziemniaków lub zboża na skrobię o nr klasyfikacji PKD 10.62.Z. W rozpatrywanej sprawie nie ma sporu, że skarżąca Spółka, składając wniosek o dofinansowanie, określiła swoją inwestycję jako sytuującą się w sektorze wytwarzania skrobi i produktów skrobiowych o nr PKD 10.62.Z, nie wskazała zaś sektora produkcji olejów i pozostałych tłuszczów płynnych objętych nr PKD 10.41.Z. Kierując się powyższym oraz opisem sektora 10.62.Z zawartym w załączniku do rozporządzenia krajowego, który wskazuje na możność przyznania pomocy na wytwarzanie skrobi i produktów skrobiowych, lecz tylko podmiotom zajmującym się działalnością w zakresie przetwarzania ziemniaków lub zboża na skrobię, organ wywodzi, że w ramach tego sektora możliwe jest jedynie przyznanie pomocy na produkcję skrobi, a finansowanie produkcji oleju kukurydzianego jako innego niż skrobia produktu skrobiowego jest z pomocy wyłączone, co również uzasadnia treść § 3 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia krajowego. Stanowisko organu jest wyrazem całkowicie dowolnej i niezrozumiałej interpretacji przepisów § 3 ust. 1 rozporządzenia oraz załącznika nr 1 do tego aktu prawnego. Poza zainteresowaniem organu pozostaje także szczegółowa treść podklasy nr PKD 10.62.Z, zamieszczona w załączniku Polska Klasyfikacja Działalności (PKD) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885 zał. ze zm.). Po pierwsze należy wyjaśnić, że załącznik nr 1 do cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi określa, oznaczony nr PKD 10.62.Z sektor wykonywanych rodzajów działalności objętych pomocą, w taki sam sposób jak to czyni PKD przyjętym cyt. wyżej rozporządzeniem Rady Ministrów dla tej podklasy. Przyjęta tą normą możliwość wytwarzania skrobi i produktów skrobiowych nie zawiera żadnego ograniczenia wytwarzania produktów określonych w podklasie 10.62.Z. Jedyny warunek, jaki wynika z treści przyjętego załącznikiem do rozporządzenia krajowego sektora pomocy, ma charakter podmiotowy i przesądza, że pomoc dotyczyć może tylko podmiotów, które zajmują się działalnością w zakresie przetwórstwa zboża i ziemniaków na skrobię. Warunek ten w niniejszej sprawie trudno uznać za niespełniony, jeśli skarżąca Spółka deklaruje we wniosku produkcję skrobi określoną metodą, której nieodłącznym produktem jest olej kukurydziany. Po wtóre, jeśli akt prawny wskazuje bez żadnych wyłączeń dopuszczalny zakres działalności w zakresie określonego PKD, to w razie wątpliwości należy odwoływać się do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów wprowadzającego PKD, w tym do szczegółowych zasad klasyfikowania zawartych w załączniku do tego aktu prawnego, który sytuuje wyroby skrobiowe w klasie 10.6 - Wytwarzanie produktów przemiału zbóż, skrobi i wyrobów skrobiowych, a identyfikując podklasę 10.62.Z wymienia m.in.: wytwarzanie skrobi z ziemniaków, ryżu, kukurydzy itp., mielenie kukurydzy metodą mokrą i wytwarzanie oleju kukurydzianego. Co istotne, określając co obejmuje podklasa 10.41.Z, zawierająca się w klasie 10.4 Produkcja olejów i tłuszczów pochodzenia roślinnego, wyłączono z niej to działanie, które zgłosiła do pomocy skarżąca Spółka – mielenie kukurydzy metodą mokrą i wytwarzanie oleju kukurydzianego sklasyfikowanych w 10.62.Z. Już samo połączenie tych dwóch produktów w ramach jednego wyłączenia wskazuje na związek tych dwóch działań jako uzyskiwanych w jednym procesie technologicznym, którego opis skarżąca Spółka zawarła we wniosku. W świetle argumentacji skargi kasacyjnej oraz stanowiska organu zawartego w zaskarżonej odmowie przyznania dofinansowania, trudno jest ostatecznie dociec jakie konkretnie motywy kierowały organem, który ograniczył sektor dopuszczonej działalności ze wskazanego nr PKD wyłącznie do produkcji skrobi, negując dopuszczoną prawem taką metodę uzyskiwania tego produktu z produktem ubocznym jakim jest wyrób skrobiowy – olej kukurydziany. Jeśli uczynił to ze względu na, niewskazany przez Spółkę, sektor produktów oznaczonych nr PKD 10.41.Z (produkcja olejów), to w konkretnej sytuacji podjęcia działalności określonej we wniosku, uzasadnienie takie nie mogło zyskać akceptacji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeśli odmowa pomocy motywowana była niespełnionym, zdaniem organu, warunkiem podmiotowym, to zważywszy na cele i strategię udzielania pomocy w ramach działania 123, przyjęta interpretacja jako nazbyt wąska, bo wykluczająca producenta, który przecież deklaruje produkcję skrobi, również nie mogła znaleźć uznania sądu kasacyjnego. Należy wreszcie pamiętać, że w § 3 ust. 1 rozporządzenia krajowego podkreśla się, że pomoc dotyczy co najmniej jednego z rodzajów działalności, co należy rozumieć tak, że wnioskujący o pomoc przedsiębiorca może podjąć zarówno dwa rodzaje działalności o różnych nr PKD, a może też zdecydować się na działalność, która będzie mieściła się w jednym sektorze pomocy i będzie obejmowała uzyskiwanie dwóch produktów, tak jak to może być w przypadku produkcji skrobi i produktów skrobiowych. Jeśli nie ma wątpliwości, że produkcja skrobi może nastąpić w wyniku mielenia kukurydzy metodą mokrą i nie ma wątpliwości, że w wyniku procesu tego mielenia ma powstać olej kukurydziany, które to działania (oba) mieszczą się w pozycji PKD 10.62.Z sektora wskazanego w załączniku do rozporządzenia krajowego, wyłączenie wniosku z pomocy z tego tylko powodu, że poza produkcją skrobi, zgłoszono produkcję oleju kukurydzianego jest wynikiem nieprawidłowej interpretacji wyżej omówionych norm. Powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego czyni niezasadnym rozpatrzenie zarzutów naruszenia prawa procesowego związanych ze wskazówkami Sądu I instancji dotyczącymi konieczności ustalania szczegółów w zakresie procesu technologicznego mielenia kukurydzy metodą mokrą. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że z powodu braku ograniczeń metod uzyskiwania skrobi, możliwe jest finansowanie jej wytwarzania metodą wybraną przez skarżącą Spółkę, nawet jeśli metoda ta zakłada wytwarzanie jako produktu ubocznego oleju kukurydzianego, błędnie jednak uznał, iż niezbędne jest ustalenie szczegółowych okoliczności procesu technologicznego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, to mimo że organ ma słuszność co do wadliwej oceny WSA naruszenia przez organ art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które nie mają zastosowania, ze względu na art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) oraz art. 21 ust. 2 i 3 tej ustawy, to wyrok z tego powodu uchylony zostać nie może. Jak już wyżej zaznaczono, istotę sprawy określał spór na tle przepisu prawa materialnego, nie zaś naruszone w sposób niemający wpływu na wynik sprawy przepisy prawa procesowego. Ponownie oceniając spełnianie warunków przyznania Spółce pomocy, organ uwzględni dokonaną niniejszym wyrokiem wykładnię § 3 ust. 1 oraz załącznika nr 1 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Uznając, że zaskarżony wyrok, mimo błędnego w części uzasadnienia odpowiada prawu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).