II GSK 429/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Cezary Pryca Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. skargi kasacyjnej P. P., U. i H. H. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 803/07 w sprawie ze skargi P. P., U. i H. H. Spółki z o.o. w K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku utrzymania zapasów paliw ciekłych obowiązkowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. P., U. i H. H. Spółki z o.o. w K. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 października 2007 r. o sygnaturze akt VI SA/Wa 803/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. P., U. i H. H. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2007 r. o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] grudnia 2006 r. o nr [...]. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów administracji, które stwierdziły, że w roku 2005 w ramach działalności w zakresie przywozu paliw ciekłych prowadzonej na podstawie posiadanej koncesji skarżąca spółka wprowadziła na polski rynek 1757,269 m3 oleju napędowego. Na dzień 31 grudnia 2005 r. skarżąca była zobowiązana do utworzenia i utrzymania zapasów obowiązkowych oleju napędowego w ilości 34,36 m3, przy czym obowiązku tego nie wykonała. W roku 2006 skarżąca spółka była zobowiązana do powiększenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych oleju napędowego tak, aby ich ilość na dzień 30 września 2006 r. wynosiła 245,464 m3, a na dzień 31 grudnia 2006 r. - 327,285 m3. Pismami z dnia [...] stycznia 2006 r. i [...] czerwca 2006 r. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wezwał skarżącą do utworzenia zapasów obowiązkowych za rok 2005 r. oraz uzupełnienia comiesięcznych informacji o ilości i strukturze m.in. tworzonych i magazynowanych paliw od stycznia 2006 r., zaś pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wezwano skarżącą spółkę do utworzenia należnych ilości zapasów w III kwartale 2006 r. Przeprowadzona przez organ w dniach [...] listopada 2006 r. w siedzibie spółki planowa kontrola dotycząca zapasów obowiązkowych paliw ciekłych, jakie powinny być utworzone i utrzymane przez skarżącą, wykazała brak zapasu obowiązkowego oleju napędowego w ilości 245,464 m3. W związku z powyższym, Prezes Agencji Rezerw Materiałowych pismem z dnia [...] listopada 2006 r. wezwał skarżącą do utworzenia zapasu obowiązkowego paliw ciekłych w terminie 15 dni od otrzymania wezwania i stwierdził, że "zgodnie z przeprowadzoną kontrolą (...) stan zapasów obowiązkowych winien na dzień kontroli wynosić 245,464 m3, natomiast na dzień 31 grudnia 2006 r. stan zapasów powinien wynosić 327,285 m3. W związku z tym, iż termin wyznaczony powyżej będzie upływał pod koniec grudnia, stan zapasów obowiązkowych, który przedsiębiorca ma obowiązek przedstawić dla ARM winien wynosić 327,285 m3". Niewykonanie powyższego obowiązku w terminie skutkowało nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 556929,59 zł (150% wartości niedoboru paliw ciekłych ustalonego na dzień kontroli) na podstawie art. 23a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o rezerwach państwowych oraz zapasach obowiązkowych paliw (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 197 ze zm.), dalej jako: ustawa o rezerwach. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 23a ust. 1 pkt 1 ustawy o rezerwach za naruszenia wymagań ustawy polegające na niedopełnieniu ciążącego na producencie lub przywożącym obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych, o którym mowa w art. 16 ust. 1, w przewidzianym terminie i wymaganej ilości, Prezes Agencji Rezerw Materiałowych, w drodze decyzji administracyjnej, wymierza karę pieniężną w wysokości do 150% wartości niedoboru paliw ciekłych. Sąd I instancji wskazał, że w celu uniknięcia uznaniowości wymierzanych kar ustawodawca określił w art. 23b ustawy o rezerwach przykładowe kryteria, którymi ma się kierować organ wymierzając karę w przedziale do 150% wartości niedoboru paliw. Przesłankami tymi są: okres trwania przewinienia, przyczyna i szkodliwość przewinienia, częstotliwość łamania przez karanego przedsiębiorcę przepisów ustawy w przeszłości. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, w tym przywozu i wywozu paliw z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, miała obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych zarówno w 2005 r., jak i w 2006 r. Obowiązek ten wynikał z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 12 maja 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i ustalania ilości zapasów obowiązkowych paliw ciekłych (Dz. U. Nr 92, poz. 642). Przepis ten stanowił, że producenci i przywożący tworzący zapasy obowiązkowe zobowiązani byli do dnia 30 czerwca 2006 r. dokonać obliczenia ilości zapasów obowiązkowych, do których utworzenia byli zobowiązani w 2006 r., zaś do dnia 30 września 2006 r. mieli obowiązek zgromadzenia zapasów obowiązkowych zgodnie ze sposobem ich tworzenia określonym w § 6 ust. 1 pkt 2 przedmiotowego rozporządzenia. Przeprowadzona przez organ kontrola w dniu [...] listopada 2006 r. wykazała, że skarżąca nie utworzyła zapasu obowiązkowego oleju napędowego w ilości 245,464 m3, który powinna zabezpieczyć na dzień 30 września 2006 r. W ocenie Sądu I instancji, do wyliczenia kary za naruszenie obowiązku tworzenia rezerw organy prawidłowo przyjęły parametry aktualne na dzień kontroli przeprowadzonej w spółce w dniu [...] listopada 2006 r. Za nieuzasadniony uznał Sąd I instancji zarzut wydania decyzji w przedmiocie kary "przedwcześnie". Błędne było, zdaniem Sądu I instancji, twierdzenie skarżącej, że do 31 grudnia 2006 r. strona miała prolongatę terminu do uzupełnienia niedoboru paliw za okres od 1 stycznia 2006 r. do 30 września 2006 r., a zatem decyzja mogła zostać wydana najwcześniej po 31 stycznia 2007 r. W szczególności wniosku takiego nie można wyprowadzać z treści pisma organu z dnia [...] listopada 2006 r., które może budzić pewne zastrzeżenia z punktu widzenia poprawności językowej zawartych w nim sformułowań, ale z całą pewnością nie wyznaczało nowych terminów do tworzenia obowiązkowych zapasów paliw. Sąd I instancji stwierdził, że końcowy termin utworzenia rezerw paliw został jednoznacznie wskazany w § 10 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki, a zatem organ nie miał możliwości modyfikacji tego terminu. Termin wyznaczony w piśmie z dnia [...] listopada 2006 r. w istocie miał znaczenie jedynie dla kwestii wymiaru kary pieniężnej. Zdaniem Sądu I instancji, stwierdzenia, które skarżąca zawarła w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazują, że nie miała ona wątpliwości co do treści i zakresu zadań wyznaczonych stronie przez organ w piśmie z dnia [...] listopada 2006 r. Spółka, po otrzymaniu w dniu 27 listopada 2006 r. wezwania, zdawała sobie sprawę, że nieutworzenie do dnia 12 grudnia 2006 r. (tj. w ciągu 15 dni od doręczenia wezwania) obowiązkowej rezerwy paliw w ilości 245,464 m3, a więc według stanu na dzień 30 września 2006 r., może skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Zdaniem Sądu I instancji, organ w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w zakresie zastosowania maksymalnego procentowego mnożnika wartości niedoboru paliw, a dokonana przez organ ocena nie nosi cech dowolności. Organ prawidłowo ocenił i wziął pod uwagę fakt, że skarżąca nie utworzyła zapasów w 2005 r., a tworzenie zapasów w 2006 r. następowało opieszale, pomimo wielokrotnych ponagleń ze strony organu. Ponadto, spółka nie dokonała w wymaganym terminie 30 dni od rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisu do rejestru producentów i przywożących prowadzonego przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, bowiem wniosek o wpis spółka złożyła z opóźnieniem wynoszącym około pół roku. Nie było zasadne w ocenie Sądu I instancji także twierdzenie skarżącej, że podejmowała kroki i starania zmierzające do utworzenia i utrzymywania zapasów paliw, o czym miał świadczyć fakt zawarcia w dniu 19 grudnia 2006 r. z O. L. umowy biletowej na gromadzenie zapasów obowiązkowych paliw ciekłych. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zapasy powinna była utworzyć już w 2005 r. i zwiększać je systematycznie w 2006 r., do poziomu 245,464 m3 na dzień 30 września 2006 r. Sąd I instancji wskazał, że w aktach sprawy brak jest odrębnego, zapowiadanego w wezwaniu z dnia [...] listopada 2006 r., zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Stanowiło to naruszenie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. W ocenie Sądu I instancji naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż z akt administracyjnych wynika, że spółka czynnie uczestniczyła w postępowaniu, brała udział w postępowaniu kontrolnym, składała wyjaśnienia i była informowana o prawnych konsekwencjach nieprzestrzegania przepisów ustawy o rezerwach. Z uwagi na powyższe, skoro zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej P. P., U. i H. H. Sp. z o.o. w K. zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, względnie - uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Powołując się na naruszenie prawa materialnego spółka wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła błędną wykładnię art. 23a ustawy o rezerwach. Powołując się na naruszenie przepisów prawa procesowego zarzuciła zignorowanie uchybienia, jakiego dopuściła się Agencja Rezerw Materiałowych w odniesieniu do obowiązku wszczęcia postępowania poprzedzającego wydanie decyzji oraz przeprowadzenie błędnej analizy stanu faktycznego i dowodów, nie wskazując jednocześnie żadnych przepisów, które miały zostać naruszone. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podała, że w treści pisemnego wezwania Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] listopada 2006 r., doręczonego skarżącej 27 listopada 2006 r., zobowiązano spółkę do utworzenia zapasu obowiązkowego paliw ciekłych w terminie 15 dni od dnia otrzymania wezwania oraz wskazano, że na dzień 31 grudnia 2006 r. stan zapasów obowiązkowych paliw ciekłych winien wynosić 327,285 m3. Oznacza to, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, że Agencja w sposób wyraźny przyzwoliła, aby przedsiębiorca utworzył wymagany zapas w pełnej wysokości (tj. 327,285 m3) nie w dniu 12 grudnia 2006 r. (tj. po upływie 15 dni od dnia otrzymania wezwania), lecz z końcem miesiąca grudnia 2006 r. i przedstawił sprawozdanie z utworzonych zapasów w ustawowym terminie, a więc do dnia 30 stycznia 2007 r. Skarżąca dopełniła tego ustawowego wymogu i przedstawiła przedmiotowe sprawozdanie już 5 stycznia 2007 r. Ze sprawozdania tego wynikało, że przedsiębiorca spełnił ciążący na nim obowiązek utworzenia zapasów paliw ciekłych w wysokości 327,285 m3 na dzień 31 grudnia 2006 r., a więc zgodnie z treścią wezwania z dnia [...] listopada 2006 r. Nałożenie na skarżącego kary przed dniem 31 grudnia 2006 r. było sprzeczne z treścią wezwania, gdyż było ewidentnie przedwczesne i jako takie niezasadne. Podniesiono także naruszenie art. 23b ustawy o rezerwach, skoro nałożenie kary pieniężnej w pełnej wysokości 150% wartości niedoboru paliwa było niewspółmierne do stopnia oraz czasu naruszenia, szczególnie w obliczu faktu, iż termin utworzenia zapasów obowiązkowych w wysokości 245,464 m3 przypadał na dzień 12 grudnia 2006 r., a de facto już w dniu 20 grudnia 2006 r. spółka miała utworzony zapas obowiązkowych paliw ciekłych w wielkości 328 m3, tj. stanu wymaganego realnie na koniec grudnia 2006 r. Ponadto, spółka wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że decyzja wydana przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych jest nieważna, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o odrzucenie tej skargi, ewentualnie jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniosek o odrzucenie uzasadnił naruszeniem art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż nie wskazano naruszenia konkretnych przepisów. Odwołanie się w zarzutach naruszenia prawa materialnego do przepisu w sposób ogólny też wymogów tych nie spełnia. Interpretacja przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji została dokonana prawidłowo i z tego też powodu, w razie nieodrzucenia skargi, jej oddalenie jest w pełni uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39). Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Brak jest natomiast przesłanek do jej odrzucenia, stanowiących najdalej idący wniosek zawarty w odpowiedzi Ministra Gospodarki na skargę kasacyjną. Chodzi także o to, że mimo uchybień formalnych skarga kasacyjna zawiera zarzuty prawa materialnego, które umożliwiają dokonanie ich merytorycznej oceny przez Sąd II instancji. Podkreślić należy, że zarzuty procesowe (nawet w zakresie oceny stwierdzenia nieważności decyzji) skierowane pod adresem zaskarżonego wyroku nie powołują żadnych przepisów procesowych, o których mowa w art. 174 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, choć treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wyraźnie odwołuje się do ich naruszenia. Chodzi o ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania spółka wnosząca skargę kasacyjną w istocie zarzuca niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego skarżąca opiera na innej ocenie tych samych dowodów. Błędna ocena dokonana przez Sąd I instancji miała polegać na przyjęciu, że skarżąca nie dopełniła obowiązku utrzymania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Odwoływanie się do tych zarzutów spowodowane jest próbą wykazania, że skarżąca dopełniła ustawowego wymogu i spełniła ciążący na niej obowiązek utworzenia zapasów paliw ciekłych w wymaganej wysokości i w wymaganym terminie. Zarzuty te były także podnoszone przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany jest granicami skargi kasacyjnej, a to oznacza konieczność wskazania jej podstaw. Chodzi zatem o powołanie konkretnych przepisów prawa, które w ocenie skarżącej zostały przez Sąd naruszone, a w przypadku zarzutów naruszenia prawa procesowego - na dodatkowym wykazaniu, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., sygn. akt IV CKN 1594/00). Naczelny Sąd Administracyjny nie może za stronę konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej. Interpretacja przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać także dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej, dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy. Oznacza to, że wymóg określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., sygn. akt III CKN 13/97, OSN z 1997 r. Nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie ogólnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, iż następstwa tego naruszenia były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1997 r., sygn. akt III CKN 491/97, LEX nr 50542 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt I CKN 317/01, LEX nr 7888). Także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, że skarga kasacyjna nieodpowiadająca wymaganiom zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymóg przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczny z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającemu się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Takie wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej, przewidziane w cytowanej wyżej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są adekwatne do ustanowionego w tej ustawie przymusu adwokacko-radcowskiego do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1 ustawy). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego należy oczekiwać i egzekwować stosownego poziomu profesjonalnego. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje danej sprawy po raz drugi od początku do końca. O ile ocenia sprawę, to jedynie w granicach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej. Chodzi wówczas o wykazanie naruszenia prawa przez Sąd, czyli naruszenia przepisów postępowania sądowego a nie postępowania administracyjnego. Powyższe wskazuje, że wobec braku sformułowania podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy procesowej) - Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy, będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. Podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty procesowe z omówionych wyżej powodów pozostały poza oceną w niniejszym postępowaniu. W konsekwencji, dla oceny trafności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Ustalony stan faktyczny uzasadniał przyjętą przez organy i Sąd I instancji podstawę do zastosowania w sprawie powołanych przepisów prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 23a i 23b ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o rezerwach państwowych oraz zapasach obowiązkowych paliw (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 197 ze zm.), nie jest trafny. Przepis ten określa zasadę, zgodnie z którą za naruszenie wymagań ustawy w zakresie niedopełnienia ciążącego na producencie lub przywożącym obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych w przewidzianym terminie i wymaganej ilości - Prezes Agencji Rezerw Materiałowych w drodze decyzji administracyjnej wymierza karę pieniężną w wysokości do 150% wartości niedoboru paliw ciekłych. Przyjęto na podstawie postępowania wyjaśniającego, że skarżąca prowadząc działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami ciekłymi miała obowiązek utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych i Sąd I instancji przyjął te ustalenia za prawidłowe. Kwestionowanie tej oceny należy do okoliczności zawartych w stanie faktycznym sprawy i nie może być podważane jako błędne zastosowanie przepisów powyższej ustawy o rezerwach. Oznacza to, że Sąd I instancji w świetle stanu faktycznego sprawy prawidłowo zinterpretował ten przepis prawa materialnego. Błędna wykładnia przepisu to mylne rozumienie treści określonej normy prawnej. Skarga kasacyjna, odwołując się do błędnej wykładni tego przepisu, łączy ten fakt jedynie z brakiem podstaw w stanie faktycznym do zastosowania tego przepisu. Chodzi zatem o błąd w subsumcji. Innych podstaw błędnej wykładni skarga kasacyjna nie wywodzi. Należy przy tym zauważyć, że wobec braku prawidłowego zarzutu naruszenia przepisów postępowania (z przyczyn podanych już wyżej), Sąd II instancji związany jest ustaleniami faktycznymi przyjętymi w zaskarżonym wyroku. Ustalenia te jednoznacznie wskazują na brak zgromadzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych, a więc na naruszenie zasady określonej w omawianym przepisie. Nie można zatem przyjąć błędnej wykładni tego przepisu, jak podniesiono w zarzucie skargi kasacyjnej. Nie jest także uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wymierzenia kary w maksymalnej wysokości w sytuacji, gdy stopień zawinienia i czas naruszenia nie były współmierne. Istotnie, wysokość kary pozostaje w gestii uznania organu, ale nie można przypisać mu dowolności. Sąd I instancji szczegółowo dokonał oceny, czy granice tego uznania nie zostały przekroczone. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę Sądu I instancji w tym zakresie, skoro przy ocenie tej nie pominięto celu tworzenia rezerw. Przedsiębiorcy działający w sektorze paliwowym przyjęli na siebie dodatkowe zobowiązanie wobec państwa polegające na tworzeniu i utrzymywaniu rezerw paliw, co ma prowadzić do wzmocnienia bezpieczeństwa paliwowego Polski. W związku z tym, że ocena dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, dlatego skarga ta podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 3 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).