II GSK 455/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1429/07 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia biegłym sądowym oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. o sygnaturze akt VI SA/Wa 1429/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia biegłym sądowym. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r. o nr [...]. Poprzednie podjęte w sprawie decyzje (Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] października 2004 r. i Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2005 r.) zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 490/05, z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez organy administracji dodatkowego postępowania dowodowego. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów administracji, które stwierdziły, że Sąd Rejonowy w Ł. oddalił w sprawie o sygn. akt XVI P 185/96 powództwo skarżącej o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez pozwany P. Z. O. Z. w Ł. Z materiału dowodowego zawartego w aktach wspomnianej sprawy cywilnej wynika, że M. W. dokonywała w ostatnim okresie pracy niezgodnych z rzeczywistością wpisów do prowadzonej w placówce służby zdrowia dokumentacji (w tym historii chorób pacjentów), naruszała dyscyplinę pracy poprzez spóźnianie się do miejsca pracy i wcześniejsze jego opuszczanie, będąc na zwolnieniu lekarskim taką samą pracę świadczyła za wynagrodzeniem na rzecz innego pracodawcy, a ponadto w kierowanej przez siebie placówce służby zdrowia skarżąca wprowadzała złą atmosferę, zastraszając swoich podwładnych zwolnieniami i likwidacją miejsca pracy. Zarówno apelacja od powyższego wyroku, jak i kasacja od wyroku oddalającego apelację zostały oddalone. Oddalona została także skarga M. W. o wznowienie wspomnianego postępowania cywilnego. Powyższe oznaczało, że M. W. nie spełniała przesłanki rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Oceny tej nie zmieniała odpowiedź Dyrektora S. P. Z. O. Z. w Ł. na zawarte w piśmie z dnia 6 października 2006 r. pytanie organu I instancji, z której wynikało, że poza wypowiedzeniem umowy o pracę nie były prowadzone wobec skarżącej żadne inne postępowania. Na zmianę tej oceny nie wpływały ponadto dowody z dokumentów przedstawione przez skarżącą (pismo H. K. z dnia 12 stycznia 2003 r., oświadczenie E. B. z dnia 14 stycznia 2003 r., rekomendacje osób ze środowiska lekarskiego), a także dowody z zeznań świadków H. K. i E. B. Sąd I instancji stwierdził, że decyzja w przedmiocie ustanowienia biegłym sądowym jest wydawana w trybie uznania administracyjnego, z zastrzeżeniem spełnienia przez kandydata na biegłego przesłanek, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), dalej jako: rozporządzenie w sprawie biegłych, i których spełnienie sprawdza Prezes Sądu. Jedną z takich przesłanek jest rękojmia należytego wykonywania obowiązków biegłego (§ 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych). Przesłanka ta odnosi się do sfery moralno-etycznej kandydata na biegłego, zaś jej spełnienie podyktowane jest charakterem funkcji sprawowanej na rzecz wymiaru sprawiedliwości. Od biegłego sądowego, będącego organem pomocniczym sędziego, należy wymagać wysokich kryteriów moralno-etycznych, bowiem niejednokrotnie to od rzetelności i uczciwości biegłego zależy wynik postępowania sądowego. Za niezasadny uznał Sąd I instancji generalny zarzut skarżącej kwestionujący podejmowanie przez organy administracji z urzędu działań zmierzających do zbadania przedmiotowej kwestii. Z art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako: k.p.a., wynika, że organy administracji mają nie tylko prawo, ale i obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zasadnie zatem organy dopuściły dowód z akt sądowych spraw toczących się z udziałem skarżącej, które naraziły na szwank jej reputację w kontekście rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca niezasadnie marginalizuje zawarte w sprawie o sygn. akt XVI P 185/96 ustalenia, które były powodem niekorzystnych dla skarżącej wyroków. Fakty ustalone w postępowaniu sądowym, w tym także na podstawie dowodu z zeznań świadków, przyjęte za podstawę dla wydania prawomocnego wyroku, aczkolwiek niemające waloru niepodważalnego, należy traktować jako w dużym stopniu wiarygodne. Sąd I instancji uznał, że przyjęte przez organy na potrzeby niniejszej sprawy ustalenia zapadłe w sprawie XVI P 185/96 były istotne dla dokonania przez organy administracji własnych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą kryterium rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Stwierdzone w sprawie cywilnej ustalenia, tj. dokonywanie przez skarżącą niezgodnych z rzeczywistością w prowadzonej w placówce zdrowia dokumentacji, naruszanie dyscypliny pracy, świadczenie pracy na rzecz innego pracodawcy podczas zwolnienia lekarskiego i wprowadzania złej atmosfery w pracy, w szczególności poprzez zastraszanie podwładnych, są trudne do pogodzenia z rękojmią należytego wykonywania obowiązków biegłego. Sąd I instancji uznał, że organy słusznie przyjęły, że powoływanie się przez skarżącą na korzystne dla niej opinie pochodzące od przedstawicieli środowiska medycznego nie eliminowało obaw co do spełniania przez skarżącą omawianej przesłanki. Sąd podkreślił, że we wspomnianych opiniach nie ma najmniejszego odniesienia się do stawianych skarżącej zarzutów, zaś zdecydowana większość z tych opinii jest w swej treści skrótowa. Nie zasługiwał ponadto na uwzględnienie, zdaniem Sądu I instancji, zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) poprzez stwarzanie wobec skarżącej innych zasad oceny spełnienia przesłanki rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego, niż w przypadku pozostałych osób ubiegających się o powołanie na tę funkcję. Skarżąca nie wykazała bowiem, że na listę biegłych wpisane zostały osoby, wobec których wysunięte zostały analogiczne zarzuty. Zdaniem Sądu I instancji nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut rozpoznania przez organy sprawy w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z obszernych uzasadnień kwestionowanych przez skarżącą decyzji wynika bowiem, że organy cały materiał dowodowy sprawy rozpatrzyły. Niezasadny okazał się również, w ocenie Sądu I instancji, zarzut niewykonania przez organy zaleceń zawartych w wyroku WSA w W. z dnia 18 sierpnia 2005 r. o sygn. akt VI SA/Wa 490/05. Sąd uznał, że postępowanie dowodowe, mimo iż napotkało na pewne bariery (w szczególności upływ dość długiego czasu od zaprzestania przez skarżącą pracy w P. Z. O. Z. w Ł.), było prowadzone wnikliwie i to, co można było ustalić w sprawie dla jej dogłębnego zbadania, zostało uczynione. Z uwagi na powyższe, skoro zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej M. W. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powołując się na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zarzuciła uchybienie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a także art. 153 powyższej ustawy w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu podała, że w ustaleniach faktycznych dokonanych przez poszczególne organy administracji znalazły się rozbieżności. Prezes Sądu Okręgowego stawiał skarżącej zarzut dokonania fikcyjnych wpisów do historii choroby pacjentów, zaś Minister Sprawiedliwości zarzucił skarżącej zlecenie dokonania takich wpisów podległemu personelowi. Wykluczone zatem było oparcie na tych ustaleniach decyzji administracyjnej. Ponadto, wpisów takich nigdy skarżącej nie okazano, podobnie jak i zeznań świadka P., na które powołuje się organ, a których nie ma w aktach administracyjnych. Organy administracji nie przeprowadziły postępowania w zakresie dokonania własnych ustaleń co do rękojmi wykonywania obowiązków biegłego sądowego przez skarżącą, lecz, wbrew wiążącym je wytycznym zawartym w wyroku WSA w W. z dnia 18 sierpnia 2005 r., oparły swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach Sądu Pracy z 1996 r. W sprawie XVI P 185/96 ocena zachowania skarżącej została sformułowana na podstawie zeznań świadków, które następnie zostały odwołane. Niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie akt innej sprawy, zwłaszcza gdy ustalenia te są istotne dla rozstrzygnięcia, a strona przeciwna neguje te okoliczności. Sąd I instancji nie dokonał oceny okoliczności świadczących na korzyść skarżącej, m.in. dokumentów potwierdzających kwalifikacje oraz ustalenia, że w stosunku do skarżącej nie toczyło się żadne postępowanie dyscyplinarne, czy karne. Sąd dodał za to w uzasadnieniu wyroku nowe zarzuty (praca w czasie zwolnienia lekarskiego), których brak w zaskarżonych decyzjach i których nietrafność została udowodniona we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym, przez co naruszył art. 134 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji w sposób lakoniczny i niepełny odniósł się do części stawianych przez skarżącą zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podał, że przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu. Natomiast w jednym z zarzutów skarżąca nie odnosi się do błędów popełnionych przez Sąd, lecz kwestionuje ustalenia dokonane na podstawie procedury administracyjnej przez organy. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2008 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39). Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione zarzuty obejmują art. 134 § 2, art. 141 § 4 i art. 153 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są zasadne. Odnosząc się do powyższych zarzutów w pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność naruszenia art. 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy, a więc braków w uzasadnieniu wyroku. Przepis ten nakazuje zamieszczenie określonych elementów w uzasadnieniu wyroku. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej w tym zakresie zasadniczo koncentrują się wokół lakonicznego przedstawienia przez Sąd I instancji stanu faktycznego i niepełnego odniesienia się do części stawianych zarzutów przedstawionych w złożonej skardze kasacyjnej, a także w piśmie z dnia 28 października 2008 r. stanowiącym uzupełnienie uzasadnienia złożonej skargi kasacyjnej. Do nich należy zaliczyć: naruszenie zasady dwuinstancyjności i bezpośredniości, niezweryfikowaną ocenę w zakresie dokonywania fikcyjnych wpisów do historii choroby pacjentów, potwierdzone kwalifikacje zawodowe, brak zastrzeżeń do pracy w charakterze biegłego, brak toczącego się postępowania dyscyplinarnego bądź karnego, niekaralność, nietrafność zarzutu dotyczącego pracy w czasie zwolnienia lekarskiego, stosowanie mobbingu przez pracodawcę, który wypowiedział umowę o pracę. Odwołanie się do tych zarzutów spowodowane jest próbą wykazania bezzasadności przyjęcia braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego. Podniesiony zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności jest najdalej idący i wymaga oceny w pierwszej kolejności. Zasada ta wynika z art. 15 k.p.a. i oznacza, że każda sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego i konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980 r., str. 144 i następne; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, str. 81). W ramach tego rozpoznania organ II instancji obowiązany jest zastosować stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. O ile w sprawie niniejszej Minister Sprawiedliwości dodatkowo powołał obok § 12 ust. 1 pkt 4 także § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), określający uprawnienie prezesa sądu okręgowego do oceny wykazania posiadania wiadomości specjalnych, to był do tego zobligowany jako organ II instancji w ramach art. 136 i art. 138 k.p.a. i nie można zarzucić, że naruszył zasadę dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a., a tym samym art. 134 § 2 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odwołanie się do naruszenia zasady bezpośredniości, na którą także powołała się skarżąca przy ocenie zeznań świadka J. P., doznaje ograniczenia przy naczelnej zasadzie postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Z zasady tej ustanowionej w art. 7 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej do "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, Warszawa 1962 r., str. 106). Postępowanie dowodowe jest zatem jednym z podstawowych etapów procesu stosowania normy prawa materialnego (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972 r., str. 52). Szczególne znaczenie postępowania dowodowego podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w wyroku z dnia 11 marca 1981 r., sygn. akt SA 272/81 (ONSA 1981 r. Nr 1, poz. 19) stwierdzono, że "przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji publicznej obowiązek m.in. podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego". Przepis zaś art. 75 k.p.a. określił, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Pod pojęciem "środki dowodowe" w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć wszelkie źródła prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie. Nie ma przy tym znaczenia, czy są to środki bezpośrednie, czy pośrednie. Oznacza to, że Kodeks postępowania administracyjnego (poza zeznaniami stron) przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczenia co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, str. 337 i następne). O ile świadek J. P. nie została przesłuchana na potrzeby sprawy administracyjnej, to nie można odrzucić jej zeznań w zakresie dokonywania przez skarżącą fikcyjnych wpisów do historii choroby pacjentów. Zeznania tego świadka wynikają z akt sprawy Sądu Pracy o sygnaturze XVI 185/96 dotyczących postępowania zainicjowanego przez samą skarżącą. Wyrok zapadły we wspomnianej sprawie jest dla skarżącej niekorzystny, a ustalenia wyroku są wiążące w niniejszym postępowaniu, czemu trafnie dały już wyraz organy obu instancji. Wiążące są także inne ustalenia z tej sprawy, z którymi skarżąca błędnie polemizuje. Brak skorzystania przez byłego pracodawcę skarżącej z rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę w trybie natychmiastowym (art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy) pozostaje poza oceną niniejszego postępowania i może rzutować tylko na pozytywną ocenę w zakresie braku karalności, braku toczących się postępowań dyscyplinarnych bądź karnych. Przesłanki te nie są jednak wystarczające do uzyskania wpisu na listę biegłych. Odwołanie się skarżącej do stosowania wobec niej mobbingu przez pracodawcę, w świetle wymienionego już wyżej postępowania w sprawie uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, a następnie wznowienia postępowania w tej sprawie i oddalenia skargi, jest nieuzasadnione. Trafnie Sąd I instancji podkreślił, że kwalifikacje zawodowe są jednym z wymogów bycia biegłym. Toczące się postępowanie nie podważa kwalifikacji zawodowych skarżącej. Przedmiotem oceny była rękojmia należytego wykonywania obowiązków biegłego, a więc sfera moralno - etyczna. Decyzję w przedmiocie ustanowienia biegłym sądowym zalicza się do decyzji wydanych w trybie uznania administracyjnego. O ile w § 12 ust. 1 omawianego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości jest mowa, że organ administracyjny "może" podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, to nie ma w nim mowy o nakazie lub zakazie ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia. Decyzje takie podlegają kontroli pod względem ich zgodności z prawem. Zbadaniu wymaga wówczas to, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne, czy nie przekroczono jego granic przy wydawaniu decyzji, jak również czy prawidłowo uzasadniono w zgodzie z art. 7 k.p.a. wybór danego rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, a nie tylko ogólną niechęcią czy generalnymi założeniami polityki administracyjnej. Władza sądownicza w swoich funkcjach kontrolnych nie może zastąpić władzy wykonawczej, a pełna kontrola decyzji wydanych na zasadzie uznania administracyjnego może rodzić takie obawy. O ile prawodawca pozostawia organowi wydającemu decyzję swobodę w ocenie lub wyborze konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej, to naruszeniem prawa jest tylko szczególnie istotne (rażące) naruszenie wymienionych ram swobody oceny lub uznania (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, str. 412, 443). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny w powyższym zakresie, a podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić także należy, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji odniósł się do kwestii wykonania przez organy administracyjne zaleceń określonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 490/05. Chodzi jednak o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i dokonania własnych ustaleń w zakresie wykazania spełnienia przez skarżącą przesłanki rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Niewątpliwie niekorzystne dla skarżącej wyroki sądowe (w sprawach wszczętych z jej inicjatywy) wpłynęły na negatywną ocenę spełnienia tej przesłanki, skoro podstawą tych orzeczeń są zarzuty ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Skarga kasacyjna z pismem uzupełniającym uzasadnienie tej skargi w istocie stanowi polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną dokonaną przez Sąd I instancji i nie wskazuje na nowe istotne okoliczności, mogące mieć wpływ na zmianę oceny zachowania skarżącej w kontekście § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zasadniczych zarzutów podnoszonych przez skarżącą i nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej w zakresie lakoniczności stanu faktycznego i niepełnego odniesienia się do części stawianych przez skarżącą zarzutów. Powyższe oznacza, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga ta podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.