II GSK 476/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 576/18 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lutego 2019 r. oddalił skargę H. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z [...] lipca 2018 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, a w niej na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w kwocie 36 000 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie decyzji w związku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz pozbawienia jego i jego rodziny podstawowego źródła utrzymania. Nadto, skarżący wskazał, że z obecnie prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje dochód w wysokości wystarczającej jedynie na pokrycie wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz utrzymaniem skarżącego i jego żony. Zdaniem skarżącego wniosek jest tym bardziej zasadny, iż w przypadku konieczności rezygnacji przez skarżącego z prowadzonej działalności poniesie on nie tylko straty finansowe, ale również wizerunkowe oraz marketingowe. W przypadku uchylenia decyzji niezmiernie trudny może okazać się powrót skarżącego do prowadzonej przez niego działalności biorąc pod uwagę dużą konkurencję w jego branży oraz konieczność prowadzenia od początku działań mających na celu przywrócenie zaufania dotychczasowych klientów oraz ponowne zdobywanie nowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Ponadto, skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie przedstawił żadnej dokumentacji na poparcie swoich twierdzeń. Rolą sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, gdyż to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.