II GSK 544/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2018 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1308/18 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2018 r., nr Sp. [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru zdobniczego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1308/18, oddalił skargę J. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] marca 2018 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór zdobniczy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: J. C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWO-HANDLOWE "[...] " z siedzibą w Ł. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") wystąpił [...] maja 2017 r., do Urzędu Patentowego RP w trybie postępowania spornego z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru zdobniczego pt.: "Kaseta cyfrowej centrali domofonu" nr Rz - 15 216 udzielonego na rzecz Projektowanie i Produkcja Urządzeń Elektronicznych G. P., P. Z. "[...] " Sp. j. z siedzibą w W. (dalej: "Uprawnieni", "Uczestnicy"), z pierwszeństwem od [...] października 1995 r., wygasłego z mocy prawa 16 października 2000 r. Swój interes prawny Wnioskodawca wywodził z okoliczności, że pomiędzy stronami od roku 1997 toczy się spór sądowy (sygn. akt [...],[...],[...] i [...]) rozszerzony w 1998 r. o roszczenia majątkowe i niemajątkowe wynikające z naruszenia prawa z rejestracji spornego wzoru zdobniczego w okresie od 16 października 1995 r. do 16 października 2000 r., przy czym strony są konkurentami w zakresie wprowadzania do obrotu centrali domofonu. Jako podstawę swojego żądania Wnioskodawca wskazał art. 68 w związku z art. 82 ustawy o wynalazczości w związku z § 1 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów w związku z art. 315 ust. 1 i ust. 3 P.w.p. podnosząc, że w dacie jego zgłoszenia do rejestracji sporny wzór nie spełniał wymogów nowej postaci przedmiotu oraz/lub nie posiadał swoistego i oryginalnego wyglądu w świetle znanych powszechnie wzorów, tj. wzoru US D348056, wzoru kasety rosyjskiej o oznaczeniu A02 oraz wzoru kasety przedstawionej na Fig. 2 zgłoszenia patentowego P 300912. Uprawnieni w odpowiedzi podnieśli, że z treści przepisów wynika brak możliwości skutecznego domagania się unieważnienia spornego prawa. Ponadto, zdaniem Uprawnionych, decyzja UPRP z 26 lutego 2004 r., sygn. akt Sp. 123/03, oraz wyrok WSA z 2 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 885/04 przesądziły prawomocnie, że zgłoszenie P.300912 nie stanowi podstawy do unieważnienia spornego wzoru zdobniczego, i że kaseta produkowana przez Uprawnionych jest tożsama z kasetą według zgłoszenia P.300912. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] marca 2018 r. nr Sp. 109.2017, wydaną na podstawie art. 68 w związku z art. 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz, U, z 1993 r. Nr 26 poz. 117 ze zm.) w związku z § 1 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz. U. Nr 8 poz. 45, dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów") w związku z art. 315 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 nr 119 r. poz. 1117 ze zm., dalej: "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., oddalił wniosek. Organ, opierając się na dokumentacji rejestrowej opisał sporny wzór zdobniczy, wskazując, że stanowi go kaseta cyfrowej centrali domofonu, posiadająca obudowę z prostokątną płytą czołową, charakteryzująca się tym, że w płycie czołowej centralnie po prawej stronie ma klawiaturę cyfrową w postaci wyodrębnionych pól oznakowanych cyframi, nad nią w pobliżu górnej krawędzi płyty znajdują się szczeliny mikrofonowe, po lewej górnej stronie klawiatury ma prostokątny wyświetlacz, pod wyświetlaczem w dolnej części płyty czołowej występują szczeliny głośnikowe, przy czym jedno z pół klawiatury oznakowane jest wizerunkiem klucza. UP uznał następnie, że kaseta stanowiąca przedmiotowy wzór zdobniczy, w dacie zgłoszenia do ochrony odznaczała się "nowością postaci", tj. wyglądem nowym w stosunku do wszystkich wzorów przedstawionych w przeciwstawionych dokumentach. Organ stwierdził, że wzór US D348056 z 21 czerwca 1994 r., stanowi kaseta wideofonu o prostokątnej płycie czołowej z mocno zaokrąglonymi narożami, w której po prawej stronie górnej części znajduje się obramowane pole klawiatury, widoczne jako wydzielone jedno pole złożone z 16 prostokątnych przycisków, przy czym żadne z pól klawiatury nie jest oznakowane wizerunkiem klucza, zaś cała dolna część płyty czołowej jest zajęta osłoną mikrofonu i głośnika, a pole ekranu zajmuje praktycznie całą lewą stronę jej części górnej, co odróżnia wyraźnie wygląd tego wzoru od wyglądu kasety przedmiotowej. W ocenie UP, posiadane przez sporny wzór zdobniczy ukształtowanie i rozmieszczenie poszczególnych elementów kasety, w szczególności wyrażone przez zespół dwunastu okrągłych odrębnych pól nie objętych żadnym obramowaniem, różniące ją od przeciwstawianych wyrobów, nadaje temu przedmiotowi swoisty wygląd, co przesądza również o oryginalności tego przedmiotu. Na marginesie UP zauważył, że merytoryczna ocena nowości i oryginalności spornego wzoru zdobniczego, stwierdzająca jego zdolność rejestrową w stosunku do kasety pokazanej w zgłoszeniu P-300912 na Fig. 2 (k.5 akt) oraz wprowadzanej do obrotu przez uprawnionych kasety oznaczonej jako KDC 1803 o postaci przedstawionej np. na karcie 164 akt, została już dokonana w decyzji UP z 26 lutego 2004 r. nr Sp. 123/03 oddalającej wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji tego wzoru. Prawomocnym wyrokiem z 2 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 885/04 WSA potwierdził prawidłowość tej oceny. W tej sytuacji UP stwierdził, że nie mógł kierować się odmiennymi opiniami biegłych i stanowiskiem Uprawnionych przed Sądem Okręgowym w Łodzi sugerującymi identyczność kasety produkowanej przez Uprawnionych z kasetą przedstawioną w spornym wzorze zdobniczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a organ właściwie uznał prawidłowość podstaw prawnych wniosku Skarżącego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór zdobniczy tj.: art. 68 w związku z art. 82 ustawy o wynalazczości w związku z § 1 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów. Sąd zgodził się z oceną organu, który uznał, że kaseta pokazana w zgłoszeniu P-300912 na Fig. 2, jak i kaseta oznaczona jako KDC 1803, różni się od spornego wzoru zagłębionym i obramowanym polem klawiatury, widocznym jako jedno pole cyfr, podczas gdy sporny wzór posiada w tym samym miejscu zespół dwunastu okrągłych odrębnych pól nie objętych żadnym obramowaniem. UP dokonał oceny przesłanek wskazanych w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów w świetle nowych dowodów przedstawionych przez Skarżącego, tj. wzoru US D348056 z 21 czerwca 1994 r. oraz kasety oznaczonej symbolem A02. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w tej ocenie UP, tak jak zresztą Skarżący, który zaskarżył decyzję UP tylko w zakresie oceny nowości oraz swoistego i oryginalnego wyglądu spornego wzoru zdobniczego w kontekście kasety pokazanej w zgłoszeniu P-300912 na Fig. 2 i centrali domofonu o oznaczeniu handlowym CD 1803, której elementem składowym jest kaseta oznaczona jako KDC 1803. Ta natomiast kwestia została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 2 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 885/04. Z tych też względów niezasadny był zarzut, że dowolne są ustalenia UP wskazujące, iż kaseta objęta zgłoszeniem patentowym posiada zagłębione pole klawiatury, tę kwestię bowiem przesądził WSA we wskazanym powyżej wyroku. Sąd zgodził się również z oceną "swoistego i oryginalnego wyglądu" przedmiotowego wzoru. UP prawidłowo wskazał, że przesłanka ta odnosi się do takich cech wyglądu tego przedmiotu, które nadane mu zostały w celach estetycznych i, że o estetyce przedmiotowej kasety decydują ukształtowanie i rozmieszczenie poszczególnych elementów kasety, w szczególności wyrażone przez zespół dwunastu okrągłych odrębnych pól nie objętych żadnym obramowaniem, różniące ją od przeciwstawianych wyrobów, nadające temu przedmiotowi swoisty wygląd, co przesądza również o oryginalności tego przedmiotu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: I. przepisu prawa materialnego, tj. § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wygląd kasety objętej świadectwem ochronnym na wzór zdobniczy posiada cechy odróżniające tę kasetę od kasety objętej w zgłoszeniu patentowy P-300912 i tym samym spełnia przesłankę nowości wzoru zdobniczego, w rozumieniu ww. przepisu, a ponadto, iż ww. kaseta posiada swoisty i oryginalny wygląd; II. przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. na skutek dokonania nieprawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], pomimo występowania w granicach zaskarżenia naruszenia: a) przepisu prawa materialnego, tj. § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych, polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu przez Urząd Patentowy i uznaniu, iż wygląd kasety objętej świadectwem ochronnym na wzór zdobniczy posiada cechy odróżniające tę kasetę od kasety objętej w zgłoszeniu patentowy P-300912 i tym samym spełnia przesłankę nowości wzoru zdobniczego, w rozumieniu ww. przepisu; b) przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., polegającego na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego, w zakresie dotyczącym porównania kasety objętej świadectwem ochronnym na wzór zdobniczy a kasetą objętą zgłoszeniem patentowym nr P.300912 pod kątem spełnienia przez pierwszą z ww. kaset przesłanki nowości wymaganej § 1 wskazanego rozporządzenia, a także w zakresie oceny przesłanki swoistego i oryginalnego wyglądu tej kasety; c) przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., polegającego na dowolnym i nie znajdującym oparcia w materiale dowodowym sprawy ustaleniu przez Urząd Patentowy, iż kaseta o postaci ujawnionej na karcie 164 stanowiła element urządzenia CD 1803 i jako taka stanowiła przedmiot obrotu od 1993 r., w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, iż elementem wskazanego urządzenia była kaseta, na którą udzielono prawa ochronnego na wzór zdobniczy, a ponadto polegającego na dowolnym ustaleniu, iż kaseta objęta zgłoszeniem patentowym P-300912 posiada zagłębione pole klawiatury. - które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. II. Naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które ma charakter ogólnikowy, ograniczony do przytoczenia przepisów prawa, pomija szereg okoliczności podnoszonych przez stronę, związanych z podniesionymi zarzutami, w tym przede wszystkim w zakresie dotyczącym oceny spełniania przez sporny wzór zdobniczy przesłanek z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych i tym samym uchylenie się przez WSA od rozważań prawnych w granicach zaskarżenia, poprzez przyjęcie i uznanie za własne niekorzystnych tez formułowanych przez Urząd Patentowy przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej ich przyjęcia, co w istocie uniemożliwia stwierdzenie jakimi motywami kierował się Sąd w granicach zaskarżenia i jak wykładał przepisy prawa, które przytaczał w treści zaskarżonego wyroku, które to naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2018 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wywołanych skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zarzuty w niej podniesione nie są usprawiedliwione i trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zaistniała. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów procesowych skargi kasacyjnej, kwestionujących ustalony przez Organ stan faktyczny w sprawie, a konkretnie nową postać kasety domofonowej, stanowiącą sporny wzór zdobniczy. Zarówno Urząd Patentowy uzasadniając kwestionowaną przez skarżących decyzję oddalającą wniosek o unieważnienie spornego wzoru zdobniczego, jak również Sąd I Instancji w swoim uzasadnieniu, przyjęli stan faktyczny ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sposób wyczerpujący i prawidłowy, bez pominięcia istotnych dowodów i naruszenia zarzucanych przepisów postępowania, i stwierdziły w sposób jednoznaczny, że różnice w ogólnym wyglądzie zarejestrowanej spornej kasety domofonowej a przeciwstawionymi wzorami przez skarżącego są na tyle istotne, że pozwalały na uznanie, że sporny wzór kasety zarejestrowany na rzecz uprawnionych spełniał wszystkie przesłanki z przepisu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych. Sąd I Instancji miał pełne podstawy do zaakceptowania powyższych ustaleń Urzędu Patentowego, tym bardziej, że Organ, wbrew zarzutom skargi, przestrzegał przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. i nie popełnił istotnych błędów, co wymagałoby zastosowania przez Sąd I Instancji przepisu art. 151 p.p.s.a. Istotne znaczenie dla postępowania dowodowego miał prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 2 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 885/04, w której to sprawie ustalono, że przeciwstawiony wzór przemysłowy kasety pokazanej w zgłoszeniu P-300912 na Fig. 2 i centrali domofonu o oznaczeniu handlowym CD 1803, której elementem składowym jest kaseta oznaczona jako KDC 1803, nie szkodzi nowości i oryginalności spornego wzoru zdobniczego, zarejestrowanego na rzecz uprawnionych. Mimo wszystko skarżący nadal odwołuje się w skardze oraz skardze kasacyjnej do wzoru ze zgłoszenia patentowego P-300912, który według skarżącego pozbawia sporny wzór zdobniczy cechy oryginalności, nie licząc się z ustaleniami prawomocnego wyroku o sygn. akt VI SA/Wa 885/04. Niewątpliwie Urząd Patentowy nie mógł zignorować ustaleń powyższego wyroku WSA z dnia 2 marca 2005 r. i nie zachodziła potrzeba powtarzania przez Sąd w niniejszej sprawie wszystkich argumentów zawartych w poprzednich rozstrzygnięciach. Natomiast usprawiedliwione było stanowisko w sprawie zgłaszanych przez skarżącego dowodów w postaci opinii biegłych w sprawach cywilnych dotyczących zasadniczo innych roszczeń cywilnoprawnych związanych z naruszeniem praw autorskich, tylko pośrednio dotyczących postaci zrejestrowanego wzoru zdobniczego kasety domofonowej. Sąd I Instancji odniósł się prawidłowo do zarzutów w tym zakresie. Sam skarżący przyznał, że sporny wzór zdobniczy różni się od wzoru ze zgłoszenia patentowego P-300912. Wskazane różnice w postaci wyglądu klawiatury i ogólnego wyglądu kasety zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i prawidłowo zostały ocenione w zakresie przesłanek rejestracyjnych wzoru zdobniczego na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej, polegające na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego, w zakresie dotyczącym porównania kasety objętej świadectwem ochronnym na wzór zdobniczy a kasetą objętą zgłoszeniem patentowym nr P.300912 pod kątem spełnienia przez pierwszą z ww. kaset przesłanki nowości wymaganej § 1 wskazanego rozporządzenia, a także w zakresie oceny przesłanki swoistego i oryginalnego wyglądu tej kasety, są nieusprawiedliwione i nietrafne. Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów, za wzór zdobniczy w rozumieniu rozporządzenia uważa się nową postać przedmiotu przejawiającą się w kształcie, właściwościach powierzchni, układzie linii, rysunku lub barwie, nadającą przedmiotowi swoisty i oryginalny wygląd, przeznaczoną do odtworzenia w produkcji przemysłowej lub rękodzielniczej i zmierzającej do celów estetycznych. Jeszcze raz należy podkreślić, że dokonane przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 885/04 porównanie spornego wzoru zdobniczego z przeciwstawionymi wzorami, nie dawało powodów do zmiany ustaleń dokonanych w tym prawomocnym wyroku WSA. Sąd I instancji w omawianym wyroku uznał, że sporny wzór zdobniczy odznacza się nowością postaci względem wszystkich przeciwstawionych materiałów, w tym kasety pokazanej ze zgłoszenia P-300912. Zatem zrozumiałym było wykorzystanie wyroku WSA, który wiązał w zakresie rozstrzygniętym w poprzednim wyroku Organ rozpatrujący niniejszą sprawę. Sąd I Instancji nie naruszył również przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, który ma - zdaniem skarżącego - charakter ogólnikowy, ograniczony do przytoczenia przepisów prawa, pomija szereg okoliczności podnoszonych przez stronę, związanych z podniesionymi zarzutami, albowiem uzasadnienie tegoż wyroku spełnia wszystkie wymagania płynące z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., a przede wszystkim zawiera pełne odniesienie się do zarzutów skargi. To, że skarżący nie zgadza się z argumentacją Sądu zawartą w uzasadnieniu wyroku, nie oznacza, że to uzasadnienie jest wadliwe. Sąd I Instancji odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu do różnic porównywanych wzorów i prawidłowo wskazał na istotne różnice, takie jak zagłębienie i obramowanie pola klawiatury, widoczne jako jedno pole cyfr, w odróżnieniu do spornego wzoru, który charakteryzuje się zespołem dwunastu okrągłych odrębnych pół nie objętych żadnym obramowaniem. Ocena tych różnic w aspekcie nowości i oryginalności spornego wzoru należała do ekspertów Organu i nie może być zakwestionowana tylko na podstawie subiektywnego przekonania skarżącego. Wbrew stwierdzeniom skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i właściwą wykładnię przepisów prawa materialnego zastosowanych w niniejszej sprawie, a w szczególności przepisu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych. Ponadto skarżący zarzucał naruszenie prawa materialnego, poprzez wadliwe ustalenia faktyczne, co jest niedopuszczalne z uwagi na sformułowanie ustawowe podstaw kasacyjnych w art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., polegające na tym, że przepisy prawa materialnego można naruszyć jedynie poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, a nie błędne ustalenia faktyczne, kore należy zaskarżyć w ramach podstawy z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., czyli naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący w zarzutach kasacyjnych podejmuje jedynie niedozwoloną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi Organu przyjętymi jako swoje przez Sąd I Instancji, sprowadzającymi się do ustalenia na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, że sporny wzór zdobniczy cechował się zarówno nowością względem porównywanych wzorów wskazywanych przez skarżącego oraz, że różnice pomiędzy porównywanymi wzorami wskazują na oryginalny charakter spornego wzoru. Skoro okazało się, że zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do podważenia zarówno postawy faktycznej, jak i podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia o braku możliwości unieważnienia spornego wzoru zdobniczego, są pozbawione usprawiedliwionych argumentów, to skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i dlatego podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.