II GSK 549/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. H. H. GmbH, z siedzibą w B.-B., N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 297/10 w sprawie ze skargi B. H. H. GmbH z siedzibą w B.-B., N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 297/10 odrzucił skargę B. H. H GmbH, z siedzibą w B.-B. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w myśl § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM z 16 grudnia 2003 r.) wpis stały w sprawach skarg, dotyczących m.in. pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wynosi 3.000 złotych. Sąd uznał, że skarga na decyzję dotyczącą dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego podlega opłacie określonej w § 2 ust 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Wobec uiszczenia przez skarżącą - reprezentowaną przez adwokata wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł zamiast w wysokości 3000 zł - Sąd na podstawie art. 221 p.p.s.a. odrzucił skargę. B. H. H. GmbH, z siedzibą w B.-B. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - bezzasadne przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana na podstawie § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. w do uiszczenia wpisu stałego w wysokości 3000 zł, zamiast uiszczonego przez skarżącą wpisu w wysokości 200 zł - co stanowi równocześnie naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasady zaufania) poprzez bezzasadne przyjęcie odmiennej niż dotychczasowa praktyki w zakresie wpisu sądowego; - naruszenie art. 141 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wpis od skargi został przez skarżącą uiszczony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. w kwocie 200 zł, albowiem sprawa dotyczy rejestracji produktu leczniczego tj. kwestii dotyczącej dopuszczenia tego produktu do obrotu. Zaskarżoną decyzją nie załatwiono zatem sprawy mieszczącej się w kategorii spraw wymienionych w § 2 ust 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Według strony skarżącej skarga na decyzję w sprawie przedłużenia rejestracji produktu leczniczego, tj. pozwolenia na dopuszczenie tego produktu do obrotu, będąca aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień/obowiązków wynikających z przepisów prawa podlega wpisowi stałemu w wysokości 200 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Pismem, które podlega opłacie jest między innymi skarga. W wypadku gdy od skargi nie zostanie uiszczona należna opłata, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a. obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną przez pełnomocnika skarżącej - adwokata i opłaconą wpisem w wysokości 200 zł. Sąd wskazał, że skarga nie została opłacona prawidłowo, tj. w wysokości wskazanej w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wpis należny w sprawach skarg dotyczących zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi. W tym stanie sprawy należało rozważyć, czy skarga na decyzję Ministra Zdrowia w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego dotyczy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi. Stosownie do art. 75 pkt 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wymaga uzyskania zezwolenia w zakresie określonym w ustawie z dnia 6 września 2001 – Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: ustawa - Prawo farmaceutyczne). Powołana ustawa, regulując kwestie związane z wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi, wymaga dla podejmowania działalności polegającej na wytwarzaniu produktów leczniczych zezwolenia na wytwarzanie (art. 38 ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne), a dla działalności polegającej na imporcie tych produktów - zezwolenia na import (art. 38 ust. 1a ustawy – Prawo farmaceutyczne). Zezwolenie jest również konieczne dla podjęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, zastrzeżonego dla hurtowni farmaceutycznych, składów celnych i konsygnacyjnych produktów leczniczych (art. 72 ustawy – Prawo farmaceutyczne ). W obu przypadkach organem właściwym do wydania pozwoleń jest Główny Inspektor Farmaceutyczny, a adresatem tych decyzji jest podmiot wyrażający wolę prowadzenia tego rodzaju działalności. W rozpoznawanej sprawie skarga nie dotyczy zezwolenia na produkcję lub obrót hurtowy środkami farmaceutycznymi lecz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu konkretnego farmaceutyku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 26 ustawy - Prawo farmaceutycznego "pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu - jest decyzja wydana przez uprawniony organ, potwierdzająca, że dany produkt leczniczy może być przedmiotem obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Organem uprawnionym, zgodnie z art. 7 ust 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne – jest minister właściwy do spraw zdrowia. Z przytoczonej definicji ustawowej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wprost wynika, że nie jest to decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionym w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. W związku z tym określenie wpisu należnego od skargi na podstawie tego ostatnio wymienionego przepisu było nieuzasadnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również skarżąca nietrafnie wskazała jako podstawę ustalenia wpisu od skargi § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wpis w sprawie skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak już wspomniano przedmiotem skargi wniesionej przez Spółkę jest decyzja Ministra Zdrowia, która w żadnym razie nie może być zaliczona do aktów wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpis od skargi powinien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. w wysokości 200 zł. Skargę wniesioną przez adwokata opłacono wpisem w wysokości 200 zł, a więc niezależnie od przyjętej przez stronę skarżącą podstawy jego określenia należało uznać, że uiszczono wpis od skargi w pełnej wysokości. W związku z prawidłowym opłaceniem skargi należało stwierdzić, że nie istniała podstawa do jej odrzucenia. Skarżąca zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 p.p.s.a. nie wskazała, która jednostka redakcyjna tego przepisu (paragraf) została naruszona w zaskarżonym postanowieniu. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, określonym w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę i nie może z własnej inicjatywy ustalać, który przepis stanowi podstawę skargi kasacyjnej. W związku z nieprecyzyjnym powołaniem przepisu art. 141 p.p.s.a. w podstawie kasacyjnej należy jedynie zauważyć, że wadliwość uzasadnienia postanowienia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia postanowienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 185 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).