II GSK 559/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "D. D." S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 172/10 w sprawie ze skargi "D. D." S.A. w W. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2009 r. nr[...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "D. D." S.A. w W. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 172/10, wydanym w sprawie ze skargi "D. D." S.A. w W. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, oddalono skargę. Sąd ustalił następujący stan sprawy: W dniu [...] lutego 2009 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, zwana dalej "agencją", ogłosiła konkurs na składanie wniosków do Działania 4.2 "Stymulowanie działalności B-R przedsiębiorstw oraz wsparcie w zakresie wzornictwa przemysłowego" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (w skrócie: PO IG), lata 2007-2013, Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa. Wnioski o dofinansowanie miały być składane w okresie od dnia 16 lutego 2009 r. do dnia 31 marca 2009 r. Jednocześnie, jak zaznaczono w ogłoszeniu o konkursie, nabór wniosków o dofinansowanie może zostać zamknięty przed dniem 31 marca 2009 r. w przypadku, gdy kwota dofinansowania w ramach złożonych wniosków osiągnie 150% budżetu wyznaczonego na daną rundę aplikacyjną. W związku z osiągnięciem tego progu, nabór wniosków został zamknięty w dniu 19 lutego 2009 r. W ramach powyższego konkursu w dniu [...] lutego 2009 r. wniosek o dofinansowanie złożyła "D. D." S.A. w W., zwana dalej "skarżącą", która pismem z dnia [...] marca 2009 r. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie w kierunku dostosowania go do wymogów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 19, poz. 103). Rozporządzenie to, zgodnie z jego § 3, weszło w życie z dniem ogłoszenia, to jest w dniu 5 lutego 2009 r. Tekst Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, został zaakceptowany decyzją Komisji Europejskiej nr K(2007) z dnia 1 października 2007 r. w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego objętego celem "konwergencja" w Polsce oraz przyjęty uchwałą Rady Ministrów z dnia 30 października 2007 r. w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. Skarżąca w dniu [...] marca 2009 r. złożyła skorygowany wniosek o dofinansowanie, jednakże odmówiła uwzględnienia zmian w zakresie wymaganym przez agencję, a dotyczącym intensywności wsparcia odnośnie szkoleń oraz pokrycia kosztów przeniesienia prawa własności budynku lub budowli i ceny nabycia robót i materiałów budowlanych. Według skarżącej powołane rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r., które zmniejszyło wskaźnik intensywności pomocy na część szkoleniową z 35% na 25% oraz wprowadziło 50% limitu wydatków dla kategorii cena nabycia robót i materiałów budowlanych, nie jest źródłem prawa dla dofinansowania realizacji projektu. Wejście w życie tego rozporządzenia z dniem 5 lutego 2009 r. naruszało bowiem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 68, poz. 449). W myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Zgodnie zaś z ust. 2 w uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym. W rezultacie, jak wywodziła skarżąca, do wszystkich podmiotów startujących w ramach powyższego konkursu powinny mieć zastosowanie dotychczasowe przepisy rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 414). Pismem z [...] marca 2009 r. agencja poinformowała skarżącą o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie z uwagi na nieusunięcie wszystkich braków formalnych wniosku. We wniosku skarżącej intensywność wsparcia na zakup szkoleń specjalistycznych przekracza dopuszczalną intensywność wynoszącą 25% wydatków ponoszonych na szkolenia oraz łączna wartość wydatków na pokrycie kosztów przeniesienia prawa własności budynku lub budowli oraz ceny nabycia robót i materiałów budowlanych wynosi ponad 50% całkowitych wydatków kwalifikowanych, które to wymogi, jak to wyżej wskazano, wynikają z rozporządzenia z dnia 2 lutego 2009 r. Zdaniem agencji termin wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego jest zgodny z art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych i nie naruszył demokratycznych zasad państwa prawa. Jak wskazano, wobec utraty z dniem 31 grudnia 2008 r. mocy prawnej Programu, dla zachowania jego ciągłości oraz konieczności uruchamiania kolejnych konkursów w ramach poszczególnych działań Programu, niezmiernie ważne było, aby projektowana nowelizacja powołanego rozporządzenia weszła w życie z jego dniem ogłoszenia. Rozporządzenie zmieniające nie nakłada na podmioty objęte jej oddziaływaniem żadnych dodatkowych obowiązków, a jedynie reguluje warunki przyznawania wsparcia ze środków publicznych na projekty przez nią realizowane. W dniu [...] kwietnia 2009 r., skarżąca wniosła do agencji protest, domagając się stwierdzenia poprawności formalnej wniosku i skierowania go do oceny merytorycznej. Pismem z [...] kwietnia 2009 r. agencja poinformowała skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W dniu [...] maja 2009 r. do Ministerstwa Gospodarki wpłynęło odwołanie skarżącej od negatywnego wyniku rozpatrzenia protestu. Pismem z [...] czerwca 2009 r. Minister Gospodarki poinformował wprawdzie skarżącą o pozytywnym rozpatrzeniu odwołania, tym niemniej w spornej kwestii podtrzymał stanowisko agencji, iż wypełniając wniosek o dofinansowanie skarżąca była zobowiązana zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r. Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia, weszło ono w życie z dniem ogłoszenia, tj. dnia 5 lutego 2009 r. Z tą datą został również ogłoszony konkurs. Rozporządzenie zmieniające nie zawiera przepisów przejściowych, które dopuszczały by stosowanie przepisów dotychczasowych. W ramach ponownej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie przeprowadzanej przez agencję, jako Instytucję Wdrażającą, skarżąca została wezwana do korekty wniosku w zakresie łącznej wartości wydatków kwalifikowanych na pokrycie kosztów przeniesienia prawa własności budynku lub budowli i ceny nabycia robót i materiałów budowlanych oraz w zakresie intensywności wsparcia na szkolenia specjalistyczne. Pismem z [...] czerwca 2009 r. skarżąca odmówiła dokonania korekty wniosku w zakresie objętym wezwaniem, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Spowodowało to poinformowaniem skarżącej przez agencję pismem z [...] czerwca 2009 r. o odrzuceniu wniosku i możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu objętego jej wnioskiem o dofinansowanie dokonana została w sposób naruszający prawo. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., z powołaniem się na przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę. Zdaniem Sądu skarga na pismo agencji jest niedopuszczalna, ponieważ agencja, działająca jako Instytucja Wdrażająca, nie może być stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 888/09 uchylił zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji. Według Sądu drugiej instancji przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest również negatywna ocena projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie, dokonana przez Instytucję Wdrażającą, kończąca postępowanie w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to już wskazano, oddalił skargę. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji spór dotyczy kwestii mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 2 lutego 2009 r., które weszło w życie z dniem ogłoszenia (5 lutego 2009 r.), co z kolei kwestionowała skarżąca, według której rozporządzenie to nie obowiązywało w dacie naboru wniosków, to jest w dniu 16 lutego 2009 r. Sąd przywołał uzasadnienie projektu rozporządzenia zmieniającego, w świetle którego bezpośrednią jego przyczyną była utrata z dniem 30 czerwca 2008 r. mocy obowiązującej rozporządzeń wspólnotowych dotyczących wyłączeń blokowych. Rozporządzenia te zostały zastąpione jednym aktem prawnym, tj. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. Urz. WE L.08. 214.3). Ponieważ rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. stanowi program pomocowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), zaś zgodnie z prawem wspólnotowym programy pomocowe opracowane na podstawie uchylonych rozporządzeń zachowują moc do dnia 31 grudnia 2008 r., niezbędne było odpowiednie znowelizowanie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2008 r. tak, aby możliwe było udzielanie pomocy publicznej również po 31 grudnia 2008 r. Konieczność wejścia w życie rozporządzenia z dniem ogłoszenia, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, nie narusza demokratycznych zasad państwa prawa. Utrata mocy prawnej przez program z dniem 31 grudnia 2008 r. powoduje, iż w celu zachowania ciągłości obowiązywania programu pomocowego oraz w związku z koniecznością uruchamiania kolejnych konkursów w ramach poszczególnych działań niezmiernie ważne jest, aby projektowana nowelizacja weszła w życie z dniem ogłoszenia. Stanowi to, w przekonaniu organu wydającego akt prawny, wystarczającą przesłankę do zrezygnowania ze standardowego vacatio legis. Przedmiotowa regulacja nie nakłada na podmioty objęte jej oddziaływaniem żadnych dodatkowych obowiązków, a jedynie reguluje warunki przyznawania wsparcia ze środków publicznych na projekty przez nie realizowane. W ocenie Sądu pierwszej instancji uzasadnienie rozporządzenia zmieniającego, które Sąd podzielił, czyni chybionymi zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez § 3 omawianego rozporządzenia przepisów art. 4 powołanej ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, rozporządzenie zmieniające zostało ogłoszone w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, a określony w § 3 rozporządzenia termin jego wejścia w życie z dniem ogłoszenia jest przewidziany w przepisach powszechnie obowiązujących i został należycie uzasadniony przez prawodawcę (art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych). W sytuacji stanowienia krajowych aktów prawnych realizujących wspólną politykę w ramach Unii Europejskiej i dostosowujących przepisy krajowe do przepisów unijnych, których Polska stała się adresatem, określony w art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych "ważny interes państwa" należy interpretować rozszerzająco, z uwzględnieniem mocy wiążącej rozporządzeń unijnych. Z powyższych względów, wobec wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego w dniu 5 lutego 2009 r., zasady konkursu ogłoszonego w dniu 5 lutego 2009 r. muszą uwzględniać przepisy rozporządzenia zmieniającego. Jak podniósł Sąd pierwszej instancji zarzuty skarżącej sprowadzają się w zasadzie do kwestionowania nowych warunków przyznawania pomocy określonych w rozporządzeniu zmieniającym, te zaś zostały określone zgodnie z obowiązującym w tym zakresie prawem unijnym i ich spełnienie było konieczne dla pozytywnej oceny wniosku. Od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie uzasadniające wejście w życie rozporządzenia zmieniającego z pominięciem vacatio legis. Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i błędne przyjęcie, że postępowanie przed agencją prowadzone zostało bez naruszenia przepisów prawa w sytuacji, gdy agencja dokonała oceny projektu z naruszeniem: • przepisu § 21 oraz § 22 ust 3 i ust 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 według brzmienia opublikowanego w Dziennika Ustaw Nr 68, poz. 414 opublikowanego 24 kwietnia 2008 r., a to wobec braku mocy normatywnej § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 2 lutego 2009 r. z powodu jego sprzeczności z art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych i art. 2 i art. 88 Konstytucji RP, • art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na nienależytym wyjaśnieniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia i brak odniesienia w uzasadnieniu wyroku do zarzutów powołanych w skardze oraz podniesionych na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r., w tym w szczególności brak analizy pojęcia "ważny interes państwa" w świetle art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych oraz ograniczenia wydatków kwalifikowanych w rozumieniu § 21 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2008 r. w zakresie wykraczającym poza wymogi prawa wspólnotowego. W świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej, powołującej się na pkt (68) preambuły powołanego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, rozporządzenia uchylone tym rozporządzeniem wygasły dnia 30 czerwca 2008 r., a zgodnie z treścią wskazanych rozporządzeń pomoc udzielana na ich podstawie w okresie 6 miesięcy po dacie wygaśnięcia nie stanowi naruszenia art. 87 i 88 Traktatu, toteż konieczność zmiany rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. powstała już w lipcu 2008 r. Dlatego ustalenie terminu wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego z dniem 5 lutego 2009 r. nie jest tak istotne jak to mogłoby wynikać z treści uzasadnienia tego rozporządzenia. Jak wskazuje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepis § 21 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2008 r. nie przewidywał żadnych ograniczeń procentowych w zakresie wydatków na roboty i materiały budowlane. Dopiero nowelizacja tego rozporządzenia zmieniła § 21 wcześniejszego rozporządzenia, dodając ust. 6 i w ten sposób wprowadziła ograniczenie tych w wysokości 50% całości wydatków kwalifikowanych. Taka zmiana definicji nie znajduje żadnego uzasadnienia i podstaw w treści rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednakże, co wymaga podkreślenia, rozpoznanie zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej winno być, przynajmniej w pierwszej kolejności, dokonane pod kątem prawidłowości kontroli Sądu pierwszej instancji w zakresie zgodności z przepisami postępowania administracyjnego ustaleń organu, iż ustalony przez niego stan faktyczny mieści się w hipotezie przepisu prawa materialnego, który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji. W okolicznościach sprawy przepisem prawa materialnego, stanowiącym podstawę faktyczną decyzji unieważniającej prawo ochronne na sporny znak towarowy, był przepis § 3 rozporządzenia z dnia 2 lutego 2009 r., jako, zdaniem skarżącej, naruszający art. 4 ust. 2 o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych i art. art. 2 i art. 88 Konstytucji RP. Przepis art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stanowi podstawę dla uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części z powodu innych naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Poza art. 141 § 4 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie wskazuje innego przepisu postępowania. W myśl art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Te wszystkie elementy uzasadnienia są niezbędne m.in. dla potrzeb skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GSK 4/09; LEX nr 552763). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie składniki wymagane powyższym przepisem, w tym także odnoszące się do kwestii ważnego interesu państwa, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Stawiając powyższy zarzut skarga kasacyjna ograniczyła się jedynie do krytyki stanowiska Sądu pierwszej instancji w powyższej kwestii bez bliższego racjonalnego uzasadnienia. Trudno bowiem uznać za uzasadnioną argumentację skargi kasacyjnej, zarzucającej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z § 3 Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r. i art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, sprowadzającą się, najogólniej mówiąc, do tego, że skoro wspomniane rozporządzenie i tak zostało wydane zbyt późno to tym samym odpadła potrzeba odstąpienia od zasady vacatio legis. W rzeczy samej podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczy zgodności z Konstytucją RP przepisu § 3 omawianego rozporządzenia, co zasadniczo podlega kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Wprawdzie sąd nie jest związany przepisem podustawowym i władny jest do odmowy zastosowania takiego niekonstytucyjnego przepisu, niemniej w stanie faktycznym sprawy skarga kasacyjna nie daje wystarczającego materiału, aby postawić Sądowi pierwszej instancji uzasadniony zarzut, że zastosowanie omawianego przepisu naruszało prawo, gdyż przepis ten był niezgodny z art. 2 i art. 88 Konstytucji RP w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Z powyższych względów uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na skontrolowanie prawidłowości rozstrzygnięcia, zaś podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest oparty na usprawiedliwionej podstawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej znalazł się zarzut, jednakże bez jakiegokolwiek uzasadnienia, jakoby rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r. naruszało rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. Nie jest rzeczą Sądu drugiej instancji wyszukiwanie, w zastępstwie wnoszącego skargę kasacyjną, przepisów prawnych, które może naruszać zaskarżony kasacją wyrok. Z tych względów trudno uznać, aby ten zarzut był oparty na usprawiedliwionej podstawie. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, to pomijając kwestię, iż skarga kasacyjna nie precyzuje konkretnej jednostki redakcyjnej tego artykułu, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, zarzut naruszenia tego artykułu związany jest z omówionym już zarzutem naruszenia przepisów postępowania, czego skarga kasacyjna skutecznie nie wykazała. Jak to wyżej wskazano, według niezakwestionowanego skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji za rezygnacją z vacatio legis rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r. przemawiał ważny interes państwa i nie stały tutaj na przeszkodzie zasady demokratycznego państwa prawnego, stosownie do art. 4 ust. 2 powołanej ustawy. Toteż, nie podlega uwzględnieniu zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia powyższego przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie uzasadniające wejście w życie rozporządzenia zmieniającego z pominięciem vacatio legis. Skoro więc skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku (art. 184 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.